And I’m sitting on a bench in Coney Island
ตอนนี้นั่งอยู่บนม้านั่งที่โคนีย์ไอแลนด์
Wondering, where did my baby go?
ได้แต่นึกสงสัยว่าคนรักของฉันหายไปไหนแล้ว
The fast times, the bright lights, the merry go
ช่วงเวลาที่ผ่านไปไว แสงสี และม้าหมุนพวกนั้น
Sorry for not making you my centerfold
ขอโทษด้วยนะที่ไม่เคยยกให้เธอเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
Over and over
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
Lost again with no surprises
ต้องมาหลงทางอีกครั้งแบบไม่ได้ประหลาดใจอะไรเลย
Disappointments, close your eyes
มีแต่ความผิดหวัง จนทำได้แค่ข่มตาลง
And it gets colder and colder
มันยิ่งเหน็บหนาวขึ้นเรื่อย ๆ
When the sun goes down
ในยามที่พระอาทิตย์ตกดิน

The question pounds my head
คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
What’s a lifetime of achievement
ความสำเร็จทั้งชีวิตจะมีความหมายอะไร
If I pushed you to the edge
ถ้าฉันเป็นคนผลักเธอไปจนสุดทาง
But you were too polite to leave me?
แต่เธอกลับเกรงใจเกินกว่าจะเอ่ยปากทิ้งฉันไป
And do you miss the rogue
แล้วยังคิดถึงคนนิสัยไม่ดีคนนี้ไหม
Who coaxed you into paradise and left you there?
คนที่เคยหลอกพาเธอไปอยู่บนสวรรค์ แล้วก็ทิ้งเธอไว้ตรงนั้น
Will you forgive my soul
เธอจะอภัยให้ฉันได้ไหม
When you’re too wise to trust me and too old to care?
ในเมื่อตอนนี้เธอเรียนรู้จนไม่เชื่อใจฉันแล้ว และชาชินเกินกว่าจะใส่ใจ

‘Cause we were like the mall before the internet
พวกเราเคยเป็นเหมือนห้างสรรพสินค้าในยุคก่อนมีอินเทอร์เน็ต
It was the one place to be
ที่เป็นศูนย์รวมของทุกสิ่งทุกอย่าง
The mischief, the gift-wrapped suburban dreams
เรื่องซน ๆ และความฝันแสนหวานที่ถูกห่อไว้อย่างดี
Sorry for not winning you an arcade ring
ขอโทษจริง ๆ ที่ไม่เคยคว้าแหวนรางวัลจากตู้เกมมาให้เธอ
Over and over
วนเวียนอยู่แบบนี้
Lost again with no surprises
หลงทางซ้ำ ๆ โดยไม่รู้สึกแปลกใจสักนิด
Disappointments, close your eyes
เจอแต่ความผิดหวังจนอยากจะปิดตาลง
And it gets colder and colder
มันยิ่งเยือกเย็นและอ้างว้างมากขึ้นทุกที
When the sun goes down
เวลาที่แสงตะวันหมดลง

Were you waiting at our old spot
เธอเคยไปนั่งรออยู่ที่เดิมของเราบ้างไหม
In the tree line by the gold clock
ตรงใต้ร่มไม้ใกล้กับนาฬิกาสีทองเรือนนั้น
Did I leave you hanging every single day?
หรือฉันปล่อยให้เธอต้องรอเก้ออยู่ทุกวัน
Were you standing in the hallway
เธอเคยยืนรออยู่ที่โถงทางเดินหรือเปล่า
With a big cake, happy birthday
พร้อมเค้กชิ้นโตเพื่ออวยพรวันเกิดให้ฉัน
Did I paint your bluest skies the darkest grey?
แล้วฉันเป็นคนเปลี่ยนท้องฟ้าที่สดใสของเธอให้กลายเป็นสีเทาหม่นเองใช่ไหม
A universe away
เหมือนพวกเราห่างไกลกันคนละจักรวาล
And when I got into the accident
ตอนที่ฉันประสบอุบัติเหตุวันนั้น
The sight that flashed before me was your face
ภาพเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือหน้าเธอ
But when I walked up to the podium
แต่พอถึงวันที่ฉันได้ขึ้นไปยืนรับรางวัลบนเวที
I think that I forgot to say your name
ฉันกลับลืมแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอออกไป

I’m on a bench in Coney Island
ยังคงจมอยู่บนม้านั่งตัวเดิมตรงโคนีย์ไอแลนด์
Wondering, where did my baby go?
ได้แต่ตั้งคำถามว่าคนที่เคยรักกันหายไปไหนหมด
The fast times, the bright lights, the merry go
ทั้งชีวิตที่เร่งรีบ แสงสีฉูดฉาด และม้าหมุนที่เคยโลดแล่น
Sorry for not making you my centerfold
เสียใจจริง ๆ ที่ไม่เคยเห็นเธอเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
Over and over
วนลูปอยู่แบบเดิม
Lost again with no surprises
กลับมาหลงทางอีกหน และไม่ได้แปลกใจเลย
Disappointments, close your eyes
ความเจ็บปวดพวกนี้ ทำได้แค่ยอมรับมันไป
And it gets colder and colder
บรรยากาศรอบกายมันยิ่งยะเยือกจับใจ
When the sun goes down
ยามที่แสงสุดท้ายของวันลับตาไป

When the sun goes down
ในตอนที่ความมืดมิดคืบคลานเข้ามา
The sight that flashed before me was your face
ใบหน้าของเธอยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดถึงในยามเฉียดตาย
When the sun goes down
เมื่อแสงตะวันเลือนหาย
But I think that I forgot to say your name
แต่ฉันกลับละเลยเธอในวันที่ชีวิตประสบความสำเร็จ
Over and over
เป็นอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
Sorry for not making you my, making you my
ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจ ขอโทษที่ไม่เคยให้ความสำคัญ
Making you my centerfold
ไม่เคยยกให้เธอเป็นที่สุดของหัวใจเลยจริง ๆ

And I’m sitting on a bench in Coney Island
Wondering, where did my baby go?
The fast times, the bright lights, the merry go
Sorry for not making you my centerfold
Over and over
Lost again with no surprises
Disappointments, close your eyes
And it gets colder and colder
When the sun goes down

The question pounds my head
What’s a lifetime of achievement
If I pushed you to the edge
But you were too polite to leave me?
And do you miss the rogue
Who coaxed you into paradise and left you there?
Will you forgive my soul
When you’re too wise to trust me and too old to care?

‘Cause we were like the mall before the internet
It was the one place to be
The mischief, the gift-wrapped suburban dreams
Sorry for not winning you an arcade ring
Over and over
Lost again with no surprises
Disappointments, close your eyes
And it gets colder and colder
When the sun goes down

Were you waiting at our old spot
In the tree line by the gold clock
Did I leave you hanging every single day?
Were you standing in the hallway
With a big cake, happy birthday
Did I paint your bluest skies the darkest grey?
A universe away
And when I got into the accident
The sight that flashed before me was your face
But when I walked up to the podium
I think that I forgot to say your name

I’m on a bench in Coney Island
Wondering, where did my baby go?
The fast times, the bright lights, the merry go
Sorry for not making you my centerfold
Over and over
Lost again with no surprises
Disappointments, close your eyes
And it gets colder and colder
When the sun goes down

When the sun goes down
The sight that flashed before me was your face
When the sun goes down
But I think that I forgot to say your name
Over and over
Sorry for not making you my, making you my
Making you my centerfold

ตอนนี้นั่งอยู่บนม้านั่งที่โคนีย์ไอแลนด์
ได้แต่นึกสงสัยว่าคนรักของฉันหายไปไหนแล้ว
ช่วงเวลาที่ผ่านไปไว แสงสี และม้าหมุนพวกนั้น
ขอโทษด้วยนะที่ไม่เคยยกให้เธอเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ต้องมาหลงทางอีกครั้งแบบไม่ได้ประหลาดใจอะไรเลย
มีแต่ความผิดหวัง จนทำได้แค่ข่มตาลง
มันยิ่งเหน็บหนาวขึ้นเรื่อย ๆ
ในยามที่พระอาทิตย์ตกดิน

คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
ความสำเร็จทั้งชีวิตจะมีความหมายอะไร
ถ้าฉันเป็นคนผลักเธอไปจนสุดทาง
แต่เธอกลับเกรงใจเกินกว่าจะเอ่ยปากทิ้งฉันไป
แล้วยังคิดถึงคนนิสัยไม่ดีคนนี้ไหม
คนที่เคยหลอกพาเธอไปอยู่บนสวรรค์ แล้วก็ทิ้งเธอไว้ตรงนั้น
เธอจะอภัยให้ฉันได้ไหม
ในเมื่อตอนนี้เธอเรียนรู้จนไม่เชื่อใจฉันแล้ว และชาชินเกินกว่าจะใส่ใจ

พวกเราเคยเป็นเหมือนห้างสรรพสินค้าในยุคก่อนมีอินเทอร์เน็ต
ที่เป็นศูนย์รวมของทุกสิ่งทุกอย่าง
เรื่องซน ๆ และความฝันแสนหวานที่ถูกห่อไว้อย่างดี
ขอโทษจริง ๆ ที่ไม่เคยคว้าแหวนรางวัลจากตู้เกมมาให้เธอ
วนเวียนอยู่แบบนี้
หลงทางซ้ำ ๆ โดยไม่รู้สึกแปลกใจสักนิด
เจอแต่ความผิดหวังจนอยากจะปิดตาลง
มันยิ่งเยือกเย็นและอ้างว้างมากขึ้นทุกที
เวลาที่แสงตะวันหมดลง

เธอเคยไปนั่งรออยู่ที่เดิมของเราบ้างไหม
ตรงใต้ร่มไม้ใกล้กับนาฬิกาสีทองเรือนนั้น
หรือฉันปล่อยให้เธอต้องรอเก้ออยู่ทุกวัน
เธอเคยยืนรออยู่ที่โถงทางเดินหรือเปล่า
พร้อมเค้กชิ้นโตเพื่ออวยพรวันเกิดให้ฉัน
แล้วฉันเป็นคนเปลี่ยนท้องฟ้าที่สดใสของเธอให้กลายเป็นสีเทาหม่นเองใช่ไหม
เหมือนพวกเราห่างไกลกันคนละจักรวาล
ตอนที่ฉันประสบอุบัติเหตุวันนั้น
ภาพเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือหน้าเธอ
แต่พอถึงวันที่ฉันได้ขึ้นไปยืนรับรางวัลบนเวที
ฉันกลับลืมแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอออกไป

ยังคงจมอยู่บนม้านั่งตัวเดิมตรงโคนีย์ไอแลนด์
ได้แต่ตั้งคำถามว่าคนที่เคยรักกันหายไปไหนหมด
ทั้งชีวิตที่เร่งรีบ แสงสีฉูดฉาด และม้าหมุนที่เคยโลดแล่น
เสียใจจริง ๆ ที่ไม่เคยเห็นเธอเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
วนลูปอยู่แบบเดิม
กลับมาหลงทางอีกหน และไม่ได้แปลกใจเลย
ความเจ็บปวดพวกนี้ ทำได้แค่ยอมรับมันไป
บรรยากาศรอบกายมันยิ่งยะเยือกจับใจ
ยามที่แสงสุดท้ายของวันลับตาไป

ในตอนที่ความมืดมิดคืบคลานเข้ามา
ใบหน้าของเธอยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดถึงในยามเฉียดตาย
เมื่อแสงตะวันเลือนหาย
แต่ฉันกลับละเลยเธอในวันที่ชีวิตประสบความสำเร็จ
เป็นอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจ ขอโทษที่ไม่เคยให้ความสำคัญ
ไม่เคยยกให้เธอเป็นที่สุดของหัวใจเลยจริง ๆ