Oh, your sweet disposition and my wide-eyed gaze
นิสัยอ่อนโยนของเธอกับสายตาใสซื่อของฉันในวันนั้น
We’re singing in the car, getting lost upstate
เราเคยร้องเพลงไปด้วยกันบนรถตอนขับหลงทางออกนอกเมือง
Autumn leaves falling down like pieces into place
ใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาพอดี เหมือนทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว
And I can picture it after all these days
ผ่านมานานขนาดนี้ ฉันก็ยังเห็นภาพนั้นชัดเจนอยู่เลย

And I know it’s long gone and
ฉันรู้ดีว่าเรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว
That magic’s not here no more
ช่วงเวลาแสนวิเศษพวกนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไป
And I might be okay, but I’m not fine at all
อาจดูเหมือนฉันไม่เป็นอะไร แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้โอเคเลยสักนิด
Oh, oh, oh

‘Causе there we arе again on that little town street
ภาพวันวานย้อนกลับมาอีกแล้ว ตอนเราอยู่บนถนนในเมืองเล็ก ๆ นั่น
You almost ran the red ’cause you were lookin’ over at me
เธอเกือบขับรถฝ่าไฟแดงเพราะมัวแต่มองหน้าฉัน
Wind in my hair, I was there
สายลมพัดปลิวผ่านเส้นผม ฉันอยู่ในช่วงเวลานั้นจริง ๆ
I remember it all too well
และฉันยังจำทุกอย่างได้ขึ้นใจ

Photo album on the counter, your cheeks were turning red
สมุดอัลบั้มรูปวางอยู่บนเคาน์เตอร์ เธอเขินจนแก้มแดงแจ๋
You used to be a little kid with glasses in a twin-sized bed
แต่ก่อนเธอเป็นแค่เด็กใส่แว่นตัวเล็ก ๆ ที่นอนเตียงเดี่ยว
And your mother’s telling stories ’bout you on the tee-ball team
แม่เธอก็เล่าเรื่องสมัยเธออยู่ทีมทีบอลให้ฟัง
You taught me ’bout your past, thinking your future was me
เธอเปิดเผยอดีตให้ฉันฟังหมดเปลือก โดยคิดว่าอนาคตของเธอจะมีฉันอยู่ด้วย

And I know it’s long gone and
ฉันรู้ว่ามันผ่านพ้นไปหมดแล้ว
There was nothing else I could do
และไม่มีอะไรที่ฉันพอจะทำได้อีก
And I forget about you long enough
นาน ๆ ทีฉันถึงจะลืมเรื่องเธอไปได้บ้าง
To forget why I needed to
ลืมไปชั่วขณะด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องพยายามลืมเธอขนาดนี้

‘Cause there we are again in the middle of the night
ภาพความทรงจำดึกสงัดตอนนั้นลอยกลับมาอีกครา
We’re dancing ’round the kitchen in the refrigerator light
เราเคยเต้นรำรอบห้องครัวท่ามกลางแสงไฟจากตู้เย็น
Down the stairs, I was there
ตรงบันไดตรงนั้น ฉันเคยยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
I remember it all too well, yeah
ฉันยังจำเรื่องพวกนั้นได้ดีเหลือเกิน

And maybe we got lost in translation
บางทีเราอาจจะไม่เข้าใจกันเอง
Maybe I asked for too much
หรือฉันอาจจะเรียกร้องมากเกินไป
But maybe this thing was a masterpiece
แต่จริง ๆ ความรักของเรามันเคยยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
‘Til you tore it all up
จนกระทั่งเธอเป็นคนฉีกทึ้งมันพังคามือ
Running scared, I was there
ตอนที่หวาดกลัวจนแทบหนีไปไหนไม่รอด ฉันก็ต้องทนอยู่ตรงนั้น
I remember it all too well
จำได้แม่นยำเลยว่ามันเจ็บแค่ไหน
And you call me up again
แล้วเธอยังโทรกลับมาหาฉันอีก
Just to break me like a promise
เพียงเพื่อจะขยี้ใจฉันซ้ำ ๆ เหมือนตอนผิดสัญญา
So casually cruel in the name of being honest
ทำร้ายกันหน้าตาเฉยเพียงเพราะอ้างว่าแค่พูดความจริง
I’m a crumpled up piece of paper lying here
สภาพฉันตอนนี้นอนพังยับเยินไม่ต่างจากเศษกระดาษที่ถูกขยำทิ้ง
‘Cause I remember it all, all, all
เพราะฉันยังจำได้หมดทุกอย่าง
Too well
จำได้ชัดเกินไป

Time won’t fly, it’s like I’m paralyzed by it
เวลาแทบไม่ขยับ เหมือนฉันเป็นอัมพาตติดแหง็กอยู่กับอดีต
I’d like to be my old self again, but I’m still trying to find it
อยากกลับไปเป็นตัวเองคนเดิม แต่ยังควานหาตัวตนนั้นไม่เจอเลย
After plaid shirt days and nights when you made me your own
หลังผ่านพ้นคืนวันในเสื้อลายสก็อตตอนที่เธอบอกว่าฉันเป็นของเธอ
Now you mail back my things and I walk home alone
ตอนนี้เธอแค่ส่งของของฉันคืนมาทางไปรษณีย์ แล้วปล่อยให้ฉันเดินกลับบ้านคนเดียว
But you keep my old scarf from that very first week
แต่เธอกลับเก็บผ้าพันคอเก่า ๆ ตั้งแต่สัปดาห์แรกของเราเอาไว้
‘Cause it reminds you of innocence and it smells like me
เพราะมันทำให้เธอนึกถึงความไร้เดียงสา แถมยังมีกลิ่นของฉันติดอยู่
You can’t get rid of it
เธอทิ้งมันไม่ลงหรอก
‘Cause you remember it all too well, yeah
ก็เพราะเธอยังจำเรื่องราวทั้งหมดได้แม่นยำเหมือนกัน

‘Cause there we are again when I loved you so
ทุกอย่างย้อนกลับมาอีกครั้ง ตอนที่ฉันเคยรักเธอหมดหัวใจ
Back before you lost the one real thing you’ve ever known
ย้อนไปก่อนที่เธอจะทำลายสิ่งเดียวที่เป็นของจริงที่สุดในชีวิตเธอทิ้งไป
It was rare, I was there
ความรักแบบนั้นหาไม่ได้ง่าย ๆ และฉันเคยอยู่เคียงข้างเธอตรงนั้นจริง ๆ
I remember it all too well
ฉันไม่เคยลืมรายละเอียดพวกนั้นได้เลย

Wind in my hair, you were there
สายลมที่ปะทะเส้นผม เธอก็เคยอยู่ตรงนั้น
You remember it all
เธอเองก็จำได้ทุกอย่าง
Down the stairs, you were there
ตรงบันไดบ้าน เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น
You remember it all
เธอไม่เคยลืมมันลงเหมือนกัน
It was rare, I was there
มันมีค่าและหายากมาก ฉันสัมผัสมันมากับตัวเอง
I remember it all too well
ฉันถึงจำเรื่องระหว่างเราได้ฝังใจขนาดนี้

Oh, your sweet disposition and my wide-eyed gaze
We’re singing in the car, getting lost upstate
Autumn leaves falling down like pieces into place
And I can picture it after all these days

And I know it’s long gone and
That magic’s not here no more
And I might be okay, but I’m not fine at all
Oh, oh, oh

‘Causе there we arе again on that little town street
You almost ran the red ’cause you were lookin’ over at me
Wind in my hair, I was there
I remember it all too well

Photo album on the counter, your cheeks were turning red
You used to be a little kid with glasses in a twin-sized bed
And your mother’s telling stories ’bout you on the tee-ball team
You taught me ’bout your past, thinking your future was me

And I know it’s long gone and
There was nothing else I could do
And I forget about you long enough
To forget why I needed to

‘Cause there we are again in the middle of the night
We’re dancing ’round the kitchen in the refrigerator light
Down the stairs, I was there
I remember it all too well, yeah

And maybe we got lost in translation
Maybe I asked for too much
But maybe this thing was a masterpiece
‘Til you tore it all up
Running scared, I was there
I remember it all too well
And you call me up again
Just to break me like a promise
So casually cruel in the name of being honest
I’m a crumpled up piece of paper lying here
‘Cause I remember it all, all, all
Too well

Time won’t fly, it’s like I’m paralyzed by it
I’d like to be my old self again, but I’m still trying to find it
After plaid shirt days and nights when you made me your own
Now you mail back my things and I walk home alone
But you keep my old scarf from that very first week
‘Cause it reminds you of innocence and it smells like me
You can’t get rid of it
‘Cause you remember it all too well, yeah

‘Cause there we are again when I loved you so
Back before you lost the one real thing you’ve ever known
It was rare, I was there
I remember it all too well

Wind in my hair, you were there
You remember it all
Down the stairs, you were there
You remember it all
It was rare, I was there
I remember it all too well

นิสัยอ่อนโยนของเธอกับสายตาใสซื่อของฉันในวันนั้น
เราเคยร้องเพลงไปด้วยกันบนรถตอนขับหลงทางออกนอกเมือง
ใบไม้ร่วงโปรยปรายลงมาพอดี เหมือนทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างลงตัว
ผ่านมานานขนาดนี้ ฉันก็ยังเห็นภาพนั้นชัดเจนอยู่เลย

ฉันรู้ดีว่าเรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว
ช่วงเวลาแสนวิเศษพวกนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไป
อาจดูเหมือนฉันไม่เป็นอะไร แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้โอเคเลยสักนิด

ภาพวันวานย้อนกลับมาอีกแล้ว ตอนเราอยู่บนถนนในเมืองเล็ก ๆ นั่น
เธอเกือบขับรถฝ่าไฟแดงเพราะมัวแต่มองหน้าฉัน
สายลมพัดปลิวผ่านเส้นผม ฉันอยู่ในช่วงเวลานั้นจริง ๆ
และฉันยังจำทุกอย่างได้ขึ้นใจ

สมุดอัลบั้มรูปวางอยู่บนเคาน์เตอร์ เธอเขินจนแก้มแดงแจ๋
แต่ก่อนเธอเป็นแค่เด็กใส่แว่นตัวเล็ก ๆ ที่นอนเตียงเดี่ยว
แม่เธอก็เล่าเรื่องสมัยเธออยู่ทีมทีบอลให้ฟัง
เธอเปิดเผยอดีตให้ฉันฟังหมดเปลือก โดยคิดว่าอนาคตของเธอจะมีฉันอยู่ด้วย

ฉันรู้ว่ามันผ่านพ้นไปหมดแล้ว
และไม่มีอะไรที่ฉันพอจะทำได้อีก
นาน ๆ ทีฉันถึงจะลืมเรื่องเธอไปได้บ้าง
ลืมไปชั่วขณะด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องพยายามลืมเธอขนาดนี้

ภาพความทรงจำดึกสงัดตอนนั้นลอยกลับมาอีกครา
เราเคยเต้นรำรอบห้องครัวท่ามกลางแสงไฟจากตู้เย็น
ตรงบันไดตรงนั้น ฉันเคยยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
ฉันยังจำเรื่องพวกนั้นได้ดีเหลือเกิน

บางทีเราอาจจะไม่เข้าใจกันเอง
หรือฉันอาจจะเรียกร้องมากเกินไป
แต่จริง ๆ ความรักของเรามันเคยยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
จนกระทั่งเธอเป็นคนฉีกทึ้งมันพังคามือ
ตอนที่หวาดกลัวจนแทบหนีไปไหนไม่รอด ฉันก็ต้องทนอยู่ตรงนั้น
จำได้แม่นยำเลยว่ามันเจ็บแค่ไหน
แล้วเธอยังโทรกลับมาหาฉันอีก
เพียงเพื่อจะขยี้ใจฉันซ้ำ ๆ เหมือนตอนผิดสัญญา
ทำร้ายกันหน้าตาเฉยเพียงเพราะอ้างว่าแค่พูดความจริง
สภาพฉันตอนนี้นอนพังยับเยินไม่ต่างจากเศษกระดาษที่ถูกขยำทิ้ง
เพราะฉันยังจำได้หมดทุกอย่าง
จำได้ชัดเกินไป

เวลาแทบไม่ขยับ เหมือนฉันเป็นอัมพาตติดแหง็กอยู่กับอดีต
อยากกลับไปเป็นตัวเองคนเดิม แต่ยังควานหาตัวตนนั้นไม่เจอเลย
หลังผ่านพ้นคืนวันในเสื้อลายสก็อตตอนที่เธอบอกว่าฉันเป็นของเธอ
ตอนนี้เธอแค่ส่งของของฉันคืนมาทางไปรษณีย์ แล้วปล่อยให้ฉันเดินกลับบ้านคนเดียว
แต่เธอกลับเก็บผ้าพันคอเก่า ๆ ตั้งแต่สัปดาห์แรกของเราเอาไว้
เพราะมันทำให้เธอนึกถึงความไร้เดียงสา แถมยังมีกลิ่นของฉันติดอยู่
เธอทิ้งมันไม่ลงหรอก
ก็เพราะเธอยังจำเรื่องราวทั้งหมดได้แม่นยำเหมือนกัน

ทุกอย่างย้อนกลับมาอีกครั้ง ตอนที่ฉันเคยรักเธอหมดหัวใจ
ย้อนไปก่อนที่เธอจะทำลายสิ่งเดียวที่เป็นของจริงที่สุดในชีวิตเธอทิ้งไป
ความรักแบบนั้นหาไม่ได้ง่าย ๆ และฉันเคยอยู่เคียงข้างเธอตรงนั้นจริง ๆ
ฉันไม่เคยลืมรายละเอียดพวกนั้นได้เลย

สายลมที่ปะทะเส้นผม เธอก็เคยอยู่ตรงนั้น
เธอเองก็จำได้ทุกอย่าง
ตรงบันไดบ้าน เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น
เธอไม่เคยลืมมันลงเหมือนกัน
มันมีค่าและหายากมาก ฉันสัมผัสมันมากับตัวเอง
ฉันถึงจำเรื่องระหว่างเราได้ฝังใจขนาดนี้