And I chose you
และฉันก็เลือกเธอ
The one I was dancing with
คนที่ฉันเคยเต้นรำด้วย
In New York, no shoes
แบบไม่ใส่รองเท้า กลางนิวยอร์ก
Looked up at the sky and it was
พอเงยหน้ามองท้องฟ้า มันกลับกลายเป็นสีแดงเข้ม
The burgundy on my t-shirt
เฉดเดียวกับรอยไวน์เบอร์กันดีบนเสื้อยืดฉัน
When you splashed your wine into me
ตอนที่เธอทำหกใส่แบบไม่ตั้งใจ
And how the blood rushed into my cheeks
เหมือนเลือดที่สูบฉีดจนแก้มเห่อร้อน
So scarlet, it was
แดงก่ำจัดจ้านจนกลายเป็น
The mark they saw on my collarbone
รอยคิสมาร์กที่ใคร ๆ ก็เห็นตรงไหปลาร้า
The rust that grew between telephones
สนิมเขรอะที่เริ่มเกาะกินบทสนทนาข้ามสาย
The lips I used to call home
ริมฝีปากที่ฉันเคยรู้สึกว่าปลอดภัยเหมือนบ้าน
So scarlet, it was maroon
จากสีแดงสดใส กลับกลายเป็นสีแดงหม่นของรอยช้ำ

When the silence came
พอความเงียบงันเข้ามาแทนที่
We were shaking, blind and hazy
เราสองคนต่างตัวสั่น มืดแปดด้านจนมองอะไรไม่เห็น
How the hell did we lose sight of us again?
ไม่รู้เลยว่าเราทำความรู้สึกดี ๆ หล่นหายไปตอนไหน
Sobbing with your head in your hands
เธอนั่งกุมขมับสะอึกสะอื้น
Ain’t that the way shit always ends?
เรื่องแย่ ๆ มันก็มักจะจบลงอีหรอบนี้ตลอด
You were standing hollow-eyed in the hallway
เธอออกไปยืนตรงโถงทางเดินด้วยแววตาว่างเปล่า
Carnations you had thought were roses, that’s us
เหมือนดอกคาร์เนชันที่เธอคิดว่าเป็นกุหลาบ ความรักเราก็แค่นั้น
I feel you, no matter what
แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันยังสัมผัสถึงเธอได้เสมอ
The rubies that I gave up
ราวกับทับทิมล้ำค่าที่ฉันจำใจต้องปล่อยมือ

And I lost you
แล้วฉันก็เสียเธอไป
The one I was dancing with
คนที่เคยเต้นรำเคียงข้าง
In New York, no shoes
เท้าเปล่ากลางมหานครนิวยอร์ก
Looked up at the sky and it was (Maroon)
พอมองฟ้าก็เห็นแต่สีแดงคล้ำ
The burgundy on my t-shirt
เหมือนคราบไวน์เบอร์กันดีบนเสื้อยืดฉัน
When you splashed your wine into me
ตอนที่เธอทำไวน์กระเด็นใส่
And how the blood rushed into my cheeks
เหมือนเลือดที่แล่นพล่านจนแก้มแดงแจ๋
So scarlet, it was (Maroon)
แดงฉานจนกลายเป็นสีเลือดหมู
The mark they saw on my collarbone
รอยแดงตรงไหปลาร้าที่ใคร ๆ ก็ทัก
The rust that grew between telephones
ความห่างเหินเย็นชาที่เกาะกินสายโทรศัพท์
The lips I used to call home
เรียวปากที่เคยเป็นที่พักพิงหัวใจ
So scarlet, it was maroon
แดงก่ำจนกลายเป็นสีเลือดนกที่แสนเจ็บปวด

And I wake with your memory over me
ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ความทรงจำเรื่องเธอยังครอบงำฉันไว้
That’s a real fucking legacy, legacy (It was maroon)
นี่แหละคือมรดกเวร ๆ ที่เธอทิ้งไว้ให้กัน
And I wake with your memory over me
ลืมตาตื่นทีไรก็ยังสลัดภาพเธอไม่พ้นสักที
That’s a real fucking legacy to leave
เป็นตราบาปโคตรแสบที่เธอฝากเอาไว้ก่อนไป

The burgundy on my t-shirt
รอยเปื้อนสีเบอร์กันดีบนเสื้อฉัน
When you splashed your wine into me
ตอนที่เธอทำไวน์หกใส่
And how the blood rushed into my cheeks
ความเขินอายที่ทำแก้มฉันร้อนผ่าว
So scarlet, it was maroon
แดงสดจนกลายเป็นแดงเลือดหมูอันมืดหม่น
The mark they saw on my collarbone
รอยจูบเด่นชัดตรงกระดูกไหปลาร้า
The rust that grew between telephones
ช่องว่างและความเหินห่างระหว่างเราสองคน
The lips I used to call home
ริมฝีปากที่ฉันเคยคุ้นเคยที่สุด
So scarlet, it was maroon
จากสีแดงเร่าร้อน สู่สีแดงคล้ำแห่งการสูญเสีย

It was maroon
มันคือสีแดงหม่นที่ไม่มีวันลบเลือน
It was maroon
สีเลือดหมูที่ยังติดอยู่ในใจ

And I chose you
The one I was dancing with
In New York, no shoes
Looked up at the sky and it was
The burgundy on my t-shirt
When you splashed your wine into me
And how the blood rushed into my cheeks
So scarlet, it was
The mark they saw on my collarbone
The rust that grew between telephones
The lips I used to call home
So scarlet, it was maroon

When the silence came
We were shaking, blind and hazy
How the hell did we lose sight of us again?
Sobbing with your head in your hands
Ain’t that the way shit always ends?
You were standing hollow-eyed in the hallway
Carnations you had thought were roses, that’s us
I feel you, no matter what
The rubies that I gave up

And I lost you
The one I was dancing with
In New York, no shoes
Looked up at the sky and it was (Maroon)
The burgundy on my t-shirt
When you splashed your wine into me
And how the blood rushed into my cheeks
So scarlet, it was (Maroon)
The mark they saw on my collarbone
The rust that grew between telephones
The lips I used to call home
So scarlet, it was maroon

And I wake with your memory over me
That’s a real fucking legacy, legacy (It was maroon)
And I wake with your memory over me
That’s a real fucking legacy to leave

The burgundy on my t-shirt
When you splashed your wine into me
And how the blood rushed into my cheeks
So scarlet, it was maroon
The mark they saw on my collarbone
The rust that grew between telephones
The lips I used to call home
So scarlet, it was maroon

It was maroon
It was maroon

และฉันก็เลือกเธอ
คนที่ฉันเคยเต้นรำด้วย
แบบไม่ใส่รองเท้า กลางนิวยอร์ก
พอเงยหน้ามองท้องฟ้า มันกลับกลายเป็นสีแดงเข้ม
เฉดเดียวกับรอยไวน์เบอร์กันดีบนเสื้อยืดฉัน
ตอนที่เธอทำหกใส่แบบไม่ตั้งใจ
เหมือนเลือดที่สูบฉีดจนแก้มเห่อร้อน
แดงก่ำจัดจ้านจนกลายเป็น
รอยคิสมาร์กที่ใคร ๆ ก็เห็นตรงไหปลาร้า
สนิมเขรอะที่เริ่มเกาะกินบทสนทนาข้ามสาย
ริมฝีปากที่ฉันเคยรู้สึกว่าปลอดภัยเหมือนบ้าน
จากสีแดงสดใส กลับกลายเป็นสีแดงหม่นของรอยช้ำ

พอความเงียบงันเข้ามาแทนที่
เราสองคนต่างตัวสั่น มืดแปดด้านจนมองอะไรไม่เห็น
ไม่รู้เลยว่าเราทำความรู้สึกดี ๆ หล่นหายไปตอนไหน
เธอนั่งกุมขมับสะอึกสะอื้น
เรื่องแย่ ๆ มันก็มักจะจบลงอีหรอบนี้ตลอด
เธอออกไปยืนตรงโถงทางเดินด้วยแววตาว่างเปล่า
เหมือนดอกคาร์เนชันที่เธอคิดว่าเป็นกุหลาบ ความรักเราก็แค่นั้น
แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันยังสัมผัสถึงเธอได้เสมอ
ราวกับทับทิมล้ำค่าที่ฉันจำใจต้องปล่อยมือ

แล้วฉันก็เสียเธอไป
คนที่เคยเต้นรำเคียงข้าง
เท้าเปล่ากลางมหานครนิวยอร์ก
พอมองฟ้าก็เห็นแต่สีแดงคล้ำ
เหมือนคราบไวน์เบอร์กันดีบนเสื้อยืดฉัน
ตอนที่เธอทำไวน์กระเด็นใส่
เหมือนเลือดที่แล่นพล่านจนแก้มแดงแจ๋
แดงฉานจนกลายเป็นสีเลือดหมู
รอยแดงตรงไหปลาร้าที่ใคร ๆ ก็ทัก
ความห่างเหินเย็นชาที่เกาะกินสายโทรศัพท์
เรียวปากที่เคยเป็นที่พักพิงหัวใจ
แดงก่ำจนกลายเป็นสีเลือดนกที่แสนเจ็บปวด

ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ความทรงจำเรื่องเธอยังครอบงำฉันไว้
นี่แหละคือมรดกเวร ๆ ที่เธอทิ้งไว้ให้กัน
ลืมตาตื่นทีไรก็ยังสลัดภาพเธอไม่พ้นสักที
เป็นตราบาปโคตรแสบที่เธอฝากเอาไว้ก่อนไป

รอยเปื้อนสีเบอร์กันดีบนเสื้อฉัน
ตอนที่เธอทำไวน์หกใส่
ความเขินอายที่ทำแก้มฉันร้อนผ่าว
แดงสดจนกลายเป็นแดงเลือดหมูอันมืดหม่น
รอยจูบเด่นชัดตรงกระดูกไหปลาร้า
ช่องว่างและความเหินห่างระหว่างเราสองคน
ริมฝีปากที่ฉันเคยคุ้นเคยที่สุด
จากสีแดงเร่าร้อน สู่สีแดงคล้ำแห่งการสูญเสีย

มันคือสีแดงหม่นที่ไม่มีวันลบเลือน
สีเลือดหมูที่ยังติดอยู่ในใจ