But I’m scarred, by barriers placed in my path
แต่ฉันเองก็สะบักสะบอม มีรอยแผลเต็มตัวจากขวากหนามที่คอยขวางทาง
I’m scathed
เจ็บเจียนตายอยู่เหมือนกัน

This ride that takes me through life
การเดินทางที่พาฉันตะลุยผ่านชีวิตนี้
Leads me into darkness but emerges into light
อาจจะลากฉันดิ่งลงสู่ความมืดมิด แต่สุดท้ายก็โผล่มาเจอแสงสว่าง
No one can ever slow me down
ไม่มีใครหน้าไหนมาฉุดรั้งฉันได้ทั้งนั้น
I’ll stay unbound
ฉันจะใช้ชีวิตแบบไร้พันธนาการ

Sometimes when we’re young, and always on the run
ตอนเรายังเด็ก วิ่งวุ่นตามหาอะไรสักอย่างไม่เคยหยุด
It gets so dark and I know that place yeah yeah
มันมีช่วงที่มืดแปดด้าน ฉันเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว
So don’t be too concerned, you’ve got a lot to learn
เพราะงั้นอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกเยอะ
Well so do I and we’ve got plenty of time yeah yeah
ฉันก็เหมือนกัน แถมเวลาของเรายังเหลืออีกถมเถ

Don’t fall off the track yet, with so many races to go
อย่าเพิ่งหลุดโค้งยอมแพ้ไปก่อน ยังมีการแข่งขันอีกตั้งหลายสนามรออยู่
Hold on
เกาะไว้ให้แน่น ๆ

This ride that takes me through life
การเดินทางที่พาฉันตะลุยผ่านชีวิตนี้
Leads me into darkness but emerges into light
อาจจะลากฉันดิ่งลงสู่ความมืดมิด แต่สุดท้ายก็โผล่มาเจอแสงสว่าง
No one can ever slow me down
ไม่มีใครหน้าไหนมาฉุดรั้งฉันได้ทั้งนั้น
I’ll stay unbound
ฉันจะใช้ชีวิตแบบไร้พันธนาการ

Some live so wrong, with what we do is each his own
บางคนใช้ชีวิตผิดทิศผิดทาง ทั้งที่จริงใครจะทำอะไรมันก็เรื่องของคนนั้น
But living in fear, endless shame for countless years
แต่การอยู่กับความกลัว จมกับความละอายใจซ้ำซากไม่รู้กี่ปี
I never lived in fear I knew I’d die another day
ฉันไม่เคยปล่อยให้ความกลัวครอบงำ รู้ตัวดีว่าวันตายยังมาไม่ถึง
I never viewed my life as something slipping away
ไม่เคยมองว่าชีวิตตัวเองกำลังสูญเปล่าไปเฉย ๆ
Some live so wrong, with what we do is each his own
หลายคนเลือกเดินทางผิด แต่ก็นะ ต่างคนต่างเลือกเส้นทางของตัวเอง
But living in fear, endless shame for countless years
ทว่าการขลาดกลัวและรู้สึกผิดบาปไปวัน ๆ มันไม่มีประโยชน์
I never lived in fear I knew I’d die another day
ฉันไม่เคยยอมจำนนให้ความกลัว เพราะรู้ว่าวันนี้ยังไม่ใช่จุดจบ
I never viewed my life as something slipping away
และไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าชีวิตตัวเองไร้ค่า

There’s nothing here to take for granted
ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ควรปล่อยผ่านไปอย่างไร้ค่า
With each breath that we take
ในทุกลมหายใจที่เราสูดเข้าไป
The hands of time strip youth from our bodies
เข็มนาฬิกากำลังพรากเอาความหนุ่มสาวไปจากเนื้อตัว
And we fade
แล้วเราก็ค่อย ๆ ร่วงโรย
Memories remain
เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ
As time goes on
เมื่อกาลเวลาหมุนผ่านไป
There’s nothing here to take for granted
ไม่มีสิ่งไหนที่เราควรมองข้ามความสำคัญ
With each breath that we take
ทุกครั้งที่ยังหายใจได้อยู่
The hands of time strip youth from our bodies
วันเวลาก็ค่อย ๆ กัดกร่อนความเยาว์วัยไปทีละนิด
And we fade
กระทั่งเราเลือนหายไป
Memories remain
สิ่งที่คงอยู่มีแค่เรื่องราวในอดีต
As time goes on
ขณะที่เวลาก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ

But I’m scarred, by barriers placed in my path
I’m scathed

This ride that takes me through life
Leads me into darkness but emerges into light
No one can ever slow me down
I’ll stay unbound

Sometimes when we’re young, and always on the run
It gets so dark and I know that place yeah yeah
So don’t be too concerned, you’ve got a lot to learn
Well so do I and we’ve got plenty of time yeah yeah

Don’t fall off the track yet, with so many races to go
Hold on

This ride that takes me through life
Leads me into darkness but emerges into light
No one can ever slow me down
I’ll stay unbound

Some live so wrong, with what we do is each his own
But living in fear, endless shame for countless years
I never lived in fear I knew I’d die another day
I never viewed my life as something slipping away
Some live so wrong, with what we do is each his own
But living in fear, endless shame for countless years
I never lived in fear I knew I’d die another day
I never viewed my life as something slipping away

There’s nothing here to take for granted
With each breath that we take
The hands of time strip youth from our bodies
And we fade
Memories remain
As time goes on
There’s nothing here to take for granted
With each breath that we take
The hands of time strip youth from our bodies
And we fade
Memories remain
As time goes on

แต่ฉันเองก็สะบักสะบอม มีรอยแผลเต็มตัวจากขวากหนามที่คอยขวางทาง
เจ็บเจียนตายอยู่เหมือนกัน

การเดินทางที่พาฉันตะลุยผ่านชีวิตนี้
อาจจะลากฉันดิ่งลงสู่ความมืดมิด แต่สุดท้ายก็โผล่มาเจอแสงสว่าง
ไม่มีใครหน้าไหนมาฉุดรั้งฉันได้ทั้งนั้น
ฉันจะใช้ชีวิตแบบไร้พันธนาการ

ตอนเรายังเด็ก วิ่งวุ่นตามหาอะไรสักอย่างไม่เคยหยุด
มันมีช่วงที่มืดแปดด้าน ฉันเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว
เพราะงั้นอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกเยอะ
ฉันก็เหมือนกัน แถมเวลาของเรายังเหลืออีกถมเถ

อย่าเพิ่งหลุดโค้งยอมแพ้ไปก่อน ยังมีการแข่งขันอีกตั้งหลายสนามรออยู่
เกาะไว้ให้แน่น ๆ

การเดินทางที่พาฉันตะลุยผ่านชีวิตนี้
อาจจะลากฉันดิ่งลงสู่ความมืดมิด แต่สุดท้ายก็โผล่มาเจอแสงสว่าง
ไม่มีใครหน้าไหนมาฉุดรั้งฉันได้ทั้งนั้น
ฉันจะใช้ชีวิตแบบไร้พันธนาการ

บางคนใช้ชีวิตผิดทิศผิดทาง ทั้งที่จริงใครจะทำอะไรมันก็เรื่องของคนนั้น
แต่การอยู่กับความกลัว จมกับความละอายใจซ้ำซากไม่รู้กี่ปี
ฉันไม่เคยปล่อยให้ความกลัวครอบงำ รู้ตัวดีว่าวันตายยังมาไม่ถึง
ไม่เคยมองว่าชีวิตตัวเองกำลังสูญเปล่าไปเฉย ๆ
หลายคนเลือกเดินทางผิด แต่ก็นะ ต่างคนต่างเลือกเส้นทางของตัวเอง
ทว่าการขลาดกลัวและรู้สึกผิดบาปไปวัน ๆ มันไม่มีประโยชน์
ฉันไม่เคยยอมจำนนให้ความกลัว เพราะรู้ว่าวันนี้ยังไม่ใช่จุดจบ
และไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าชีวิตตัวเองไร้ค่า

ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ควรปล่อยผ่านไปอย่างไร้ค่า
ในทุกลมหายใจที่เราสูดเข้าไป
เข็มนาฬิกากำลังพรากเอาความหนุ่มสาวไปจากเนื้อตัว
แล้วเราก็ค่อย ๆ ร่วงโรย
เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ
เมื่อกาลเวลาหมุนผ่านไป
ไม่มีสิ่งไหนที่เราควรมองข้ามความสำคัญ
ทุกครั้งที่ยังหายใจได้อยู่
วันเวลาก็ค่อย ๆ กัดกร่อนความเยาว์วัยไปทีละนิด
กระทั่งเราเลือนหายไป
สิ่งที่คงอยู่มีแค่เรื่องราวในอดีต
ขณะที่เวลาก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ