ความเสียดายและคำบอกรักที่มาในวันที่สายเกินไป กลายเป็นความรู้สึกเจ็บปวดลึก ๆ ของคนที่เพิ่งมารู้คุณค่าของอีกฝ่ายตอนเสียไปแล้ว แม้ในอดีตจะเคยละเลยและเงียบใส่แค่ไหน แต่สุดท้ายก็ยังปรารถนาที่จะได้ผูกพันกับเธออีกครั้ง แม้จะต้องแลกด้วยความทรมานเหมือนนกที่ยินดีบินไปแขวนชีวิตไว้กับหนามแหลมก็ตาม
Eng - Thai
I couldn’t utter my love when it counted
ในเวลาที่สำคัญที่สุด ฉันกลับไม่เคยเอ่ยปากบอกรักเธอเลย
Ah, but I’m singing like a bird ’bout it now
แต่พอตอนนี้ กลับเอาแต่ร้องพร่ำเพ้อเรื่องนี้ไม่หยุดเหมือนพวกนก
And I couldn’t whisper when you needed it shouted
ตอนที่เธอต้องการคำยืนยันดัง ๆ ฉันกลับไม่แม้แต่จะกระซิบออกมา
Ah, but I’m singing like a bird ’bout it now
ทว่ายามนี้ กลับเอาแต่ส่งเสียงร้องถึงมันราวกับนกในกรง
Words hung above but never would form
คำพูดติดอยู่ที่ปาก รวบรวมออกมาเป็นประโยคไม่ได้สักที
Like a cry at the final breath that is drawn
เหมือนเสียงคร่ำครวญในเฮือกสุดท้ายของคนที่กำลังจะหมดลม
Remember me, love, when I’m reborn
จดจำฉันไว้หน่อยนะคนดี หากวันไหนที่ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง
As the shrike to your sharp and glorious thorn
ขอให้ได้เป็นนกที่ยอมบินไปแขวนชีวิตไว้กับหนามแหลมอันงดงามของเธอ
I’d no idea on what ground I was founded
ฉันเคยหลงทาง ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็นคนยังไงหรือยืนอยู่จุดไหน
All of that goodness is going with you now
ความดีงามทั้งหมดที่ฉันพอจะมี ตอนนี้มันติดตัวเธอไปหมดแล้ว
Then when I met you, my virtues uncounted
พอได้เจอเธอ ความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันก็นับไม่ถ้วนขึ้นมา
All of my goodness is going with you now
แต่พอไม่เหลือเธอ สิ่งดี ๆ ในชีวิตฉันก็ถูกกวาดตามเธอไปจนหมด
Dragging along, following your form
ได้แต่เดินลากขา คอยเดินตามหลังรอยเท้าเธอไปเรื่อย ๆ
Hung like the pelt of some prey you had worn
ห้อยต่องแต่งเหมือนซากหนังเหยื่อที่เธอเคยล่ามาคลุมกาย
Remember me, love, when I’m reborn
ช่วยจำฉันไว้ในใจนะรักแท้ หากชาติหน้าฉันได้กลับมาเกิดใหม่
As the shrike to your sharp and glorious thorn
ขอเกิดเป็นนกน้อยที่ปักอกตัวเองลงบนหนามแหลมอันทรงคุณค่าของเธอ
I fled to the city with so much discounted
ฉันเคยหนีเข้าเมืองใหญ่ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังราวกับไร้ค่า
Ah, but I’m flying like a bird to you now
แต่ตอนนี้ ฉันกำลังโผบินกลับมาหาเธอเหมือนนกที่คืนรัง
Back to the hedgerows where bodies are mounted
กลับมายังพุ่มไม้เดิม จุดที่เคยปลิดชีวิตเหยื่อแขวนประจานไว้
Ah, but I’m flying like a bird to you now
ยามนี้ฉันกางปีกบินตรงมาหาเธออย่างไม่ลังเล
I was housed by your warmth, thus transformed
ฉันเคยหลบภัยในไออุ่นของเธอ จนกลายเป็นคนใหม่ขึ้นมา
By your grounded and giving and darkening scorn
เปลี่ยนไปเพราะความมั่นคง การเสียสละ และสายตาเหยียดหยามอันมืดมนของเธอ
Remember me, love, when I’m reborn
นึกถึงฉันบ้างนะที่รัก เมื่อยามที่ฉันได้ฟื้นคืนชีพกลับมา
As the shrike to your sharp and glorious thorn
ให้ฉันได้เป็นนกที่โผเข้าหาหนามแหลมงดงามของเธออีกครั้ง
Eng
I couldn’t utter my love when it counted
Ah, but I’m singing like a bird ’bout it now
And I couldn’t whisper when you needed it shouted
Ah, but I’m singing like a bird ’bout it now
Words hung above but never would form
Like a cry at the final breath that is drawn
Remember me, love, when I’m reborn
As the shrike to your sharp and glorious thorn
I’d no idea on what ground I was founded
All of that goodness is going with you now
Then when I met you, my virtues uncounted
All of my goodness is going with you now
Dragging along, following your form
Hung like the pelt of some prey you had worn
Remember me, love, when I’m reborn
As the shrike to your sharp and glorious thorn
I fled to the city with so much discounted
Ah, but I’m flying like a bird to you now
Back to the hedgerows where bodies are mounted
Ah, but I’m flying like a bird to you now
I was housed by your warmth, thus transformed
By your grounded and giving and darkening scorn
Remember me, love, when I’m reborn
As the shrike to your sharp and glorious thorn
Thai
ในเวลาที่สำคัญที่สุด ฉันกลับไม่เคยเอ่ยปากบอกรักเธอเลย
แต่พอตอนนี้ กลับเอาแต่ร้องพร่ำเพ้อเรื่องนี้ไม่หยุดเหมือนพวกนก
ตอนที่เธอต้องการคำยืนยันดัง ๆ ฉันกลับไม่แม้แต่จะกระซิบออกมา
ทว่ายามนี้ กลับเอาแต่ส่งเสียงร้องถึงมันราวกับนกในกรง
คำพูดติดอยู่ที่ปาก รวบรวมออกมาเป็นประโยคไม่ได้สักที
เหมือนเสียงคร่ำครวญในเฮือกสุดท้ายของคนที่กำลังจะหมดลม
จดจำฉันไว้หน่อยนะคนดี หากวันไหนที่ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง
ขอให้ได้เป็นนกที่ยอมบินไปแขวนชีวิตไว้กับหนามแหลมอันงดงามของเธอ
ฉันเคยหลงทาง ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็นคนยังไงหรือยืนอยู่จุดไหน
ความดีงามทั้งหมดที่ฉันพอจะมี ตอนนี้มันติดตัวเธอไปหมดแล้ว
พอได้เจอเธอ ความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันก็นับไม่ถ้วนขึ้นมา
แต่พอไม่เหลือเธอ สิ่งดี ๆ ในชีวิตฉันก็ถูกกวาดตามเธอไปจนหมด
ได้แต่เดินลากขา คอยเดินตามหลังรอยเท้าเธอไปเรื่อย ๆ
ห้อยต่องแต่งเหมือนซากหนังเหยื่อที่เธอเคยล่ามาคลุมกาย
ช่วยจำฉันไว้ในใจนะรักแท้ หากชาติหน้าฉันได้กลับมาเกิดใหม่
ขอเกิดเป็นนกน้อยที่ปักอกตัวเองลงบนหนามแหลมอันทรงคุณค่าของเธอ
ฉันเคยหนีเข้าเมืองใหญ่ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังราวกับไร้ค่า
แต่ตอนนี้ ฉันกำลังโผบินกลับมาหาเธอเหมือนนกที่คืนรัง
กลับมายังพุ่มไม้เดิม จุดที่เคยปลิดชีวิตเหยื่อแขวนประจานไว้
ยามนี้ฉันกางปีกบินตรงมาหาเธออย่างไม่ลังเล
ฉันเคยหลบภัยในไออุ่นของเธอ จนกลายเป็นคนใหม่ขึ้นมา
เปลี่ยนไปเพราะความมั่นคง การเสียสละ และสายตาเหยียดหยามอันมืดมนของเธอ
นึกถึงฉันบ้างนะที่รัก เมื่อยามที่ฉันได้ฟื้นคืนชีพกลับมา
ให้ฉันได้เป็นนกที่โผเข้าหาหนามแหลมงดงามของเธออีกครั้ง










Comments are off this post