ความรู้สึกมืดมนที่พยายามดิ้นรนเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้พยายามฝืน ยอมทำทุกอย่าง หรือแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น สุดท้ายความแตกสลายก็ยังคงตามติดเป็นเงาตามตัว และพยายามเท่าไหร่เราก็ลบเลือนมันออกไปไม่ได้เสียที
Eng - Thai
You can force it, but it will not come
จะพยายามเค้นเท่าไหร่ มันก็ไม่ยอมออกมา
You can taste it, but it will not form
รับรู้รสชาติได้ แต่มันกลับไม่ยอมก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง
You can crush it, but it’s always here
ต่อให้ขยี้มันยังไง มันก็ยังคอยวนเวียนอยู่ตรงนี้
You can crush it, but it’s always near
พยายามทำลายแค่ไหน มันก็ยังตามหลอกหลอนอยู่ใกล้ ๆ
Chasing you home
สะกดรอยตามเธอมาจนถึงบ้าน
Saying
คอยตอกย้ำว่า
Everything is
ทุกสิ่งทุกอย่าง
Broken
พังทลายไปหมดแล้ว
Everyone is
ทุกคนบนโลกนี้
Broken
ต่างก็แตกสลายไม่แพ้กัน
You can force it, but it will stay stone
จะพยายามแค่ไหน มันก็ยังคงแข็งกร้าวเหมือนหิน
You can crush it as dry as a bone
จะบดมันจนแหลกแห้งกรอบแค่ไหน
You can walk it home straight from school
จะพาไมตรีนี้เดินกลับบ้านมาด้วยกันตั้งแต่เลิกเรียน
You can kiss it, you can break all the rules
จะยอมจูบ ยอมฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทุกข้อ
All of the rules
แหกทุกระเบียบที่มี
But still
ทว่าสุดท้ายแล้ว
Everything is
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน
Broken
ก็มีแต่ความพังพินาศ
Everyone is
ไม่ว่าใครต่อใคร
Broken
ก็แหลกสลายไม่ต่างกัน
Everyone is
ทุกคนจริง ๆ
Everyone is broken
ไม่มีใครที่ไม่ผดผินแตกสลาย
Everyone is
ใคร ๆ ก็เป็น
Everything is broken
ทุกอย่างรอบตัวมันเหลวแหลกไปหมดแล้ว
Why can’t you forget?
ทำไมเธอถึงลืมมันไปไม่ได้สักที
Why can’t we forget?
ทำไมพวกเราถึงสลัดความรู้สึกนี้ไม่หลุดเสียที
Why can’t you forget?
ทำไมเธอถึงลบเลือนมันออกไปไม่ได้เลย
Eng
You can force it, but it will not come
You can taste it, but it will not form
You can crush it, but it’s always here
You can crush it, but it’s always near
Chasing you home
Saying
Everything is
Broken
Everyone is
Broken
You can force it, but it will stay stone
You can crush it as dry as a bone
You can walk it home straight from school
You can kiss it, you can break all the rules
All of the rules
But still
Everything is
Broken
Everyone is
Broken
Everyone is
Everyone is broken
Everyone is
Everything is broken
Why can’t you forget?
Why can’t we forget?
Why can’t you forget?
Thai
จะพยายามเค้นเท่าไหร่ มันก็ไม่ยอมออกมา
รับรู้รสชาติได้ แต่มันกลับไม่ยอมก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง
ต่อให้ขยี้มันยังไง มันก็ยังคอยวนเวียนอยู่ตรงนี้
พยายามทำลายแค่ไหน มันก็ยังตามหลอกหลอนอยู่ใกล้ ๆ
สะกดรอยตามเธอมาจนถึงบ้าน
คอยตอกย้ำว่า
ทุกสิ่งทุกอย่าง
พังทลายไปหมดแล้ว
ทุกคนบนโลกนี้
ต่างก็แตกสลายไม่แพ้กัน
จะพยายามแค่ไหน มันก็ยังคงแข็งกร้าวเหมือนหิน
จะบดมันจนแหลกแห้งกรอบแค่ไหน
จะพาไมตรีนี้เดินกลับบ้านมาด้วยกันตั้งแต่เลิกเรียน
จะยอมจูบ ยอมฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทุกข้อ
แหกทุกระเบียบที่มี
ทว่าสุดท้ายแล้ว
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน
ก็มีแต่ความพังพินาศ
ไม่ว่าใครต่อใคร
ก็แหลกสลายไม่ต่างกัน
ทุกคนจริง ๆ
ไม่มีใครที่ไม่ผดผินแตกสลาย
ใคร ๆ ก็เป็น
ทุกอย่างรอบตัวมันเหลวแหลกไปหมดแล้ว
ทำไมเธอถึงลืมมันไปไม่ได้สักที
ทำไมพวกเราถึงสลัดความรู้สึกนี้ไม่หลุดเสียที
ทำไมเธอถึงลบเลือนมันออกไปไม่ได้เลย
Comments are off this post