ความสับสนระแวงผู้คนและความกดดันมหาศาลจนจิตใจแทบจะรับไม่ไหว คือฝันร้ายที่ต้องเผชิญอยู่คนเดียวทุกวัน ยิ่งพยายามแก้ปัญหาหรือสวมหน้ากากทำเป็นเข้มแข็งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกหลงทางและไม่เหลือใครให้เชื่อใจได้อีกแล้ว แม้กระทั่งตัวเอง
Eng - Thai
What do I do to ignore them behind me?
ต้องทำยังไงถึงจะเลิกประสาทเสียกับพวกที่คอยจ้องข้างหลังได้
Do I follow my instincts blindly?
ควรปล่อยให้สัญชาตญาณพาไปแบบหลับหูหลับตาดีไหม
Do I hide my pride from these bad dreams?
หรือต้องกล้ำกลืนความภูมิใจแล้วก้มหน้ารับฝันร้ายพวกนี้
And give in to sad thoughts that are maddening?
ยอมแพ้ให้ความคิดแย่ ๆ ที่กำลังปั่นหัวจนแทบบ้า
Do I sit here and try to stand it?
จะให้นั่งทนอยู่ตรงนี้ต่อไป
Or do I try to catch them red-handed?
หรือจะลุกขึ้นไปจับผิดพวกมันให้ได้คาหนังคาเขียว
Do I trust some and get fooled by phoniness?
เลือกเชื่อใจบางคนแล้วยอมโดนเสแสร้งแกล้งหลอก
Or do I trust nobody and live in loneliness?
หรือจะไม่เชื่อใครเลยแล้วยอมขังตัวเองไว้กับความโดดเดี่ยว
Because I can’t hold on when I’m stretched so thin
เพราะฉันตึงเครียดจนแทบจะขาดและรับมันไม่ไหวอีกต่อไป
I make the right moves but I’m lost within
พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ข้างในกลับยิ่งหลงทาง
I put on my daily facade but then
ต้องใส่หน้ากากทำเป็นปกติไปวัน ๆ
I just end up gettin’ hurt again
ทว่าสุดท้ายก็วนกลับมาเจ็บซ้ำ ๆ เหมือนเดิม
By myself (Myself)
ด้วยตัวคนเดียว
I ask why, but in my mind I find
เฝ้าถามหาเหตุผล แต่ลึก ๆ ในใจกลับพบว่า
I can’t rely on myself (Myself)
ฉันพึ่งพาแม้กระทั่งตัวเองไม่ได้เลย
I ask why, but in my mind I find
เพียรพยายามหาคำตอบ แต่ข้างในมันบอกว่า
I can’t rely on myself
แม้แต่ตัวเองก็ยังเชื่อใจไม่ได้สักนิด
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
ยื้อสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวเลย ยามที่ร่างกายตึงเครียดจนแทบแหลกสลาย
It’s all too much to take in
ทุกอย่างมันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับ
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
คว้าอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง ได้แต่มองทุกสิ่งหมุนเคว้ง
With thoughts of failure sinking in
พร้อมกับความรู้สึกล้มเหลวที่ค่อย ๆ จมลึก ลงมา
If I turn my back, I’m defenseless
ถ้าหันหลังให้ พวกมันคงเล่นงานตอนไร้ทางสู้
And to go blindly seems senseless
แต่จะให้เดินหน้าไปทั้งที่มองไม่เห็นอะไรก็ไร้สติเกินไป
If I hide my pride and let it all go on then they’ll
หากยอมลดตัวลงแล้วปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้
Take from me till everything is gone
พวกมันคงสูบทุกอย่างไปจนไม่เหลืออะไรเลย
If I let them go I’ll be outdone
ปล่อยไปฉันก็เป็นฝ่ายแพ้
But if I try to catch ’em I’ll be outrun
แต่พอจะไล่ตามให้ทัน ก็โดนทิ้งห่างไปทุกที
If I’m killed by the questions like a cancer
ถ้าต้องโดนคำถามพวกนี้กัดกินหัวใจเหมือนโรคร้าย
Then I’ll be buried in the silence of the answer
คงต้องยอมถูกฝังไว้ใต้ความเงียบงันที่ไร้คำตอบ
By myself (Myself)
โดดเดี่ยวลำพัง
I ask why, but in my mind I find
ตระหนักถามหาเหตุผล แต่คำตอบข้างในมันชัดเจน
I can’t rely on myself (Myself)
ว่าฉันหันไปพึ่งใครไม่ได้ แม้กระทั่งตัวเอง
I ask why, but in my mind I find
พยายามถามตัวเองซ้ำ ๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์
I can’t rely on myself
เพราะแม้แต่ใจตัวเองยังพึ่งพาไม่ได้เลย
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
ยื้อสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวแล้ว ในเมื่อตึงเครียดจนแทบหลุดลุ่ย
It’s all too much to take in
มันเกินกว่าจิตใจดวงนี้จะแบกรับไหว
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
ไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยว ได้แต่มองโลกหมุนเคว้ง
With thoughts of failure sinking in
ท่ามกลางความล้มเหลวที่คืบคลานเข้ามาทับถม
How do you think I’ve lost so much?
คิดว่าเพราะอะไรฉันถึงต้องสูญเสียไปมากมายขนาดนี้
I’m so afraid I’m out of touch
กลัวเหลือเกินว่าจะหลุดออกจากความจริงไปทุกที
How do you expect, I will know what to do
จะมาหวังให้ฉันรู้ว่าต้องทำยังไงได้
When all I know is what you tell me to?
ในเมื่อที่ผ่านมาฉันแค่ทำตามที่เธอคอยสั่งตลอด
Don’t you (Know)
เธอไม่รู้หรือไง
I can’t tell you how to make it (Go)
ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าจะพาตัวเองออกไปจากจุดนี้ยังไง
No matter what I do, how hard I (Try)
ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนแค่ไหนก็ตาม
I can’t seem to convince myself (Why)
ก็ยังหาเหตุผลมาโน้มน้าวใจตัวเองไม่ได้สักที
I’m stuck on the outside
ทำได้แค่ติดค้างอยู่ข้างนอกตรงนี้
Don’t you (Know)
ฟังอยู่หรือเปล่า
I can’t tell you how to make it (Go)
ฉันไม่มีคำตอบหรอกว่าจะทำให้ความรู้สึกนี้หายไปได้ยังไง
No matter what I do, how hard I (Try)
ไม่ว่าจะทุ่มเททำเท่าไหร่
I can’t seem to convince myself (Why)
ก็ไม่เคยปลอบใจตัวเองได้เลย
I’m stuck on the outside
กลายเป็นคนนอกที่ไม่มีใครต้องการ
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
คว้าสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ยามที่ใจมันตึงจนเกือบขาด
It’s all too much to take in
ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาเกินทน
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
เกาะเกี่ยวอะไรไว้ไม่ได้เลย ได้แต่มองภาพตรงหน้าหมุนคว้าง
With thoughts of failure sinking in
ถูกความล้มเหลวกลืนกินลงไปช้า ๆ
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
ไม่เหลือแรงยื้อสิ่งที่ต้องการไว้อีกแล้ว
It’s all too much to take in
มันหนักหนาเกินกว่าใครจะรับไหว
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
เหนี่ยวรั้งอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง ได้แต่มองทุกสิ่งพังทลาย
With thoughts of failure sinking
พร้อมกับความแพ้พ่ายที่ค่อย ๆ ดำดิ่งลงไป
Eng
What do I do to ignore them behind me?
Do I follow my instincts blindly?
Do I hide my pride from these bad dreams?
And give in to sad thoughts that are maddening?
Do I sit here and try to stand it?
Or do I try to catch them red-handed?
Do I trust some and get fooled by phoniness?
Or do I trust nobody and live in loneliness?
Because I can’t hold on when I’m stretched so thin
I make the right moves but I’m lost within
I put on my daily facade but then
I just end up gettin’ hurt again
By myself (Myself)
I ask why, but in my mind I find
I can’t rely on myself (Myself)
I ask why, but in my mind I find
I can’t rely on myself
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
It’s all too much to take in
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
With thoughts of failure sinking in
If I turn my back, I’m defenseless
And to go blindly seems senseless
If I hide my pride and let it all go on then they’ll
Take from me till everything is gone
If I let them go I’ll be outdone
But if I try to catch ’em I’ll be outrun
If I’m killed by the questions like a cancer
Then I’ll be buried in the silence of the answer
By myself (Myself)
I ask why, but in my mind I find
I can’t rely on myself (Myself)
I ask why, but in my mind I find
I can’t rely on myself
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
It’s all too much to take in
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
With thoughts of failure sinking in
How do you think I’ve lost so much?
I’m so afraid I’m out of touch
How do you expect, I will know what to do
When all I know is what you tell me to?
Don’t you (Know)
I can’t tell you how to make it (Go)
No matter what I do, how hard I (Try)
I can’t seem to convince myself (Why)
I’m stuck on the outside
Don’t you (Know)
I can’t tell you how to make it (Go)
No matter what I do, how hard I (Try)
I can’t seem to convince myself (Why)
I’m stuck on the outside
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
It’s all too much to take in
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
With thoughts of failure sinking in
I can’t hold on, to what I want when I’m stretched so thin
It’s all too much to take in
I can’t hold on, to anything watchin’ everything spin
With thoughts of failure sinking
Thai
ต้องทำยังไงถึงจะเลิกประสาทเสียกับพวกที่คอยจ้องข้างหลังได้
ควรปล่อยให้สัญชาตญาณพาไปแบบหลับหูหลับตาดีไหม
หรือต้องกล้ำกลืนความภูมิใจแล้วก้มหน้ารับฝันร้ายพวกนี้
ยอมแพ้ให้ความคิดแย่ ๆ ที่กำลังปั่นหัวจนแทบบ้า
จะให้นั่งทนอยู่ตรงนี้ต่อไป
หรือจะลุกขึ้นไปจับผิดพวกมันให้ได้คาหนังคาเขียว
เลือกเชื่อใจบางคนแล้วยอมโดนเสแสร้งแกล้งหลอก
หรือจะไม่เชื่อใครเลยแล้วยอมขังตัวเองไว้กับความโดดเดี่ยว
เพราะฉันตึงเครียดจนแทบจะขาดและรับมันไม่ไหวอีกต่อไป
พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ข้างในกลับยิ่งหลงทาง
ต้องใส่หน้ากากทำเป็นปกติไปวัน ๆ
ทว่าสุดท้ายก็วนกลับมาเจ็บซ้ำ ๆ เหมือนเดิม
ด้วยตัวคนเดียว
เฝ้าถามหาเหตุผล แต่ลึก ๆ ในใจกลับพบว่า
ฉันพึ่งพาแม้กระทั่งตัวเองไม่ได้เลย
เพียรพยายามหาคำตอบ แต่ข้างในมันบอกว่า
แม้แต่ตัวเองก็ยังเชื่อใจไม่ได้สักนิด
ยื้อสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวเลย ยามที่ร่างกายตึงเครียดจนแทบแหลกสลาย
ทุกอย่างมันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับ
คว้าอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง ได้แต่มองทุกสิ่งหมุนเคว้ง
พร้อมกับความรู้สึกล้มเหลวที่ค่อย ๆ จมลึก ลงมา
ถ้าหันหลังให้ พวกมันคงเล่นงานตอนไร้ทางสู้
แต่จะให้เดินหน้าไปทั้งที่มองไม่เห็นอะไรก็ไร้สติเกินไป
หากยอมลดตัวลงแล้วปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้
พวกมันคงสูบทุกอย่างไปจนไม่เหลืออะไรเลย
ปล่อยไปฉันก็เป็นฝ่ายแพ้
แต่พอจะไล่ตามให้ทัน ก็โดนทิ้งห่างไปทุกที
ถ้าต้องโดนคำถามพวกนี้กัดกินหัวใจเหมือนโรคร้าย
คงต้องยอมถูกฝังไว้ใต้ความเงียบงันที่ไร้คำตอบ
โดดเดี่ยวลำพัง
ตระหนักถามหาเหตุผล แต่คำตอบข้างในมันชัดเจน
ว่าฉันหันไปพึ่งใครไม่ได้ แม้กระทั่งตัวเอง
พยายามถามตัวเองซ้ำ ๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์
เพราะแม้แต่ใจตัวเองยังพึ่งพาไม่ได้เลย
ยื้อสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวแล้ว ในเมื่อตึงเครียดจนแทบหลุดลุ่ย
มันเกินกว่าจิตใจดวงนี้จะแบกรับไหว
ไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยว ได้แต่มองโลกหมุนเคว้ง
ท่ามกลางความล้มเหลวที่คืบคลานเข้ามาทับถม
คิดว่าเพราะอะไรฉันถึงต้องสูญเสียไปมากมายขนาดนี้
กลัวเหลือเกินว่าจะหลุดออกจากความจริงไปทุกที
จะมาหวังให้ฉันรู้ว่าต้องทำยังไงได้
ในเมื่อที่ผ่านมาฉันแค่ทำตามที่เธอคอยสั่งตลอด
เธอไม่รู้หรือไง
ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าจะพาตัวเองออกไปจากจุดนี้ยังไง
ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนแค่ไหนก็ตาม
ก็ยังหาเหตุผลมาโน้มน้าวใจตัวเองไม่ได้สักที
ทำได้แค่ติดค้างอยู่ข้างนอกตรงนี้
ฟังอยู่หรือเปล่า
ฉันไม่มีคำตอบหรอกว่าจะทำให้ความรู้สึกนี้หายไปได้ยังไง
ไม่ว่าจะทุ่มเททำเท่าไหร่
ก็ไม่เคยปลอบใจตัวเองได้เลย
กลายเป็นคนนอกที่ไม่มีใครต้องการ
คว้าสิ่งที่ต้องการไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ยามที่ใจมันตึงจนเกือบขาด
ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาเกินทน
เกาะเกี่ยวอะไรไว้ไม่ได้เลย ได้แต่มองภาพตรงหน้าหมุนคว้าง
ถูกความล้มเหลวกลืนกินลงไปช้า ๆ
ไม่เหลือแรงยื้อสิ่งที่ต้องการไว้อีกแล้ว
มันหนักหนาเกินกว่าใครจะรับไหว
เหนี่ยวรั้งอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง ได้แต่มองทุกสิ่งพังทลาย
พร้อมกับความแพ้พ่ายที่ค่อย ๆ ดำดิ่งลงไป
Comments are off this post