“Come on, baby, with me
มาเถอะคนเก่ง ไปกับแม่นะ
We’re gonna fly away from here
เราจะบินหนีไปจากที่นี่ด้วยกัน
You were my best four years”
ช่วงเวลาสี่ปีที่มีหนู คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตแม่เลย

I remember the drive home when the blind hope
แม่จำตอนที่ขับรถกลับบ้านได้ ตอนที่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ทั้งหมด
Turned to cryin’ and screamin’, “Why?”
มันพังทลายกลายเป็นการร้องไห้โฮและตะโกนถามว่า ทำไมต้องเป็นแบบนี้
Flowers pile up in the worst way, no one knows what to say
ดอกไม้ไว้อาลัยกองพะเนินเต็มไปหมด ทุกคนต่างพากันเงียบเพราะไม่รู้จะพูดปลอบใจยังไง
About a beautiful boy who died
กับการจากไปของเด็กผู้ชายที่น่ารักและแสนดีคนหนึ่ง
And it’s about to be Halloween, you could be anything
นี่ก็ใกล้จะถึงเทศกาลฮาโลวีนแล้ว หนูคงได้แต่งตัวเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
You wanted if you were still here
ตามใจอยากเลย ถ้าหนูยังอยู่ตรงนี้กับแม่นะ
I remember the last day when I kissed your face
แม่จำวันสุดท้ายที่ได้หอมแก้มหนูได้ดี
And whispered in your ear
แล้วก็กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของลูกว่า

“Come on, baby, with me
จับมือแม่ไว้นะลูกรัก ไปกับแม่นะ
We’re gonna fly away from here
พวกเรากำลังจะโบยบินหนีไปจากที่ตรงนี้แล้ว
Out of this curtained room and this hospital gray
ไปให้พ้นจากห้องสี่เหลี่ยมที่มีแต่ผ้าม่านกั้นและโรงพยาบาลสีเทาหม่นหมองแห่งนี้
We’ll just disappear
เราจะหายตัวไปจากที่นี่ด้วยกัน
Come on, baby, with me
มาสิคนดี ไปกับแม่เถอะนะ
We’re gonna fly away from here
เราจะบินหนีความเจ็บปวดนี้ไปด้วยกันนะลูก
You were my best four years”
สี่ปีที่ผ่านมาที่มีหนูเข้ามาเติมเต็ม มันคือขุมทรัพย์ที่มีค่าที่สุดในชีวิตแม่เลย

What if I’m standin’ in your closet trying to talk to you?
ถ้าเกิดว่าแม่เข้าไปยืนในตู้เสื้อผ้าของหนูเพื่อพยายามจะคุยกับหนูขึ้นมาล่ะ
And what if I kept the hand-me-downs you won’t grow into?
ถ้าเกิดว่าแม่ยังเก็บเสื้อผ้าที่คนอื่นให้มา ทั้งที่หนูไม่มีวันได้โตพอที่จะใส่มันอีกแล้วล่ะ
And what if I really thought some miracle would see us through?
ถ้าเกิดว่าแม่คิดจริง ๆ ว่าปาฏิหาริย์จะช่วยพาเราผ่านเรื่องร้าย ๆ นี้ไปด้วยกันได้ล่ะ
And what if the miracle was even gettin’ one moment with you?
แล้วถ้าเกิดปาฏิหาริย์ที่ว่านั่น มันคือการที่แม่ได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกับหนูแม้เพียงเสี้ยววินาทีล่ะ

Come on, baby, with me
มาสิคนเก่ง ไปกับแม่นะ
We’re gonna fly away from here
เราสองคนจะโบยบินหนีไปจากโลกใบนี้ด้วยกัน
Come on, baby, with me
มาเถอะลูกรัก ไปกับแม่เลยนะ
We’re gonna fly away from here
เราจะลอยล่องไปให้ไกลแสนไกลจากตรงนี้กัน
You were my best four years
สี่ปีที่ได้เป็นแม่ของหนู คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดและมีความสุขที่สุดในชีวิตของแม่แล้ว

I remember your bare feet down the hallway
แม่ยังคงแว่วเสียงเท้าเปล่าคู่นั้นวิ่งเล่นอยู่ตามทางเดินเสมอเลยนะ
I love you to the Moon and back
แม่รักลูกสุดหัวใจ รักหนูมากที่สุดในโลกใบนี้เลย

“Come on, baby, with me
We’re gonna fly away from here
You were my best four years”

I remember the drive home when the blind hope
Turned to cryin’ and screamin’, “Why?”
Flowers pile up in the worst way, no one knows what to say
About a beautiful boy who died
And it’s about to be Halloween, you could be anything
You wanted if you were still here
I remember the last day when I kissed your face
And whispered in your ear

“Come on, baby, with me
We’re gonna fly away from here
Out of this curtained room and this hospital gray
We’ll just disappear
Come on, baby, with me
We’re gonna fly away from here
You were my best four years”

What if I’m standin’ in your closet trying to talk to you?
And what if I kept the hand-me-downs you won’t grow into?
And what if I really thought some miracle would see us through?
And what if the miracle was even gettin’ one moment with you?

Come on, baby, with me
We’re gonna fly away from here
Come on, baby, with me
We’re gonna fly away from here
You were my best four years

I remember your bare feet down the hallway
I love you to the Moon and back

มาเถอะคนเก่ง ไปกับแม่นะ
เราจะบินหนีไปจากที่นี่ด้วยกัน
ช่วงเวลาสี่ปีที่มีหนู คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตแม่เลย

แม่จำตอนที่ขับรถกลับบ้านได้ ตอนที่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ทั้งหมด
มันพังทลายกลายเป็นการร้องไห้โฮและตะโกนถามว่า ทำไมต้องเป็นแบบนี้
ดอกไม้ไว้อาลัยกองพะเนินเต็มไปหมด ทุกคนต่างพากันเงียบเพราะไม่รู้จะพูดปลอบใจยังไง
กับการจากไปของเด็กผู้ชายที่น่ารักและแสนดีคนหนึ่ง
นี่ก็ใกล้จะถึงเทศกาลฮาโลวีนแล้ว หนูคงได้แต่งตัวเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
ตามใจอยากเลย ถ้าหนูยังอยู่ตรงนี้กับแม่นะ
แม่จำวันสุดท้ายที่ได้หอมแก้มหนูได้ดี
แล้วก็กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของลูกว่า

จับมือแม่ไว้นะลูกรัก ไปกับแม่นะ
พวกเรากำลังจะโบยบินหนีไปจากที่ตรงนี้แล้ว
ไปให้พ้นจากห้องสี่เหลี่ยมที่มีแต่ผ้าม่านกั้นและโรงพยาบาลสีเทาหม่นหมองแห่งนี้
เราจะหายตัวไปจากที่นี่ด้วยกัน
มาสิคนดี ไปกับแม่เถอะนะ
เราจะบินหนีความเจ็บปวดนี้ไปด้วยกันนะลูก
สี่ปีที่ผ่านมาที่มีหนูเข้ามาเติมเต็ม มันคือขุมทรัพย์ที่มีค่าที่สุดในชีวิตแม่เลย

ถ้าเกิดว่าแม่เข้าไปยืนในตู้เสื้อผ้าของหนูเพื่อพยายามจะคุยกับหนูขึ้นมาล่ะ
ถ้าเกิดว่าแม่ยังเก็บเสื้อผ้าที่คนอื่นให้มา ทั้งที่หนูไม่มีวันได้โตพอที่จะใส่มันอีกแล้วล่ะ
ถ้าเกิดว่าแม่คิดจริง ๆ ว่าปาฏิหาริย์จะช่วยพาเราผ่านเรื่องร้าย ๆ นี้ไปด้วยกันได้ล่ะ
แล้วถ้าเกิดปาฏิหาริย์ที่ว่านั่น มันคือการที่แม่ได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกับหนูแม้เพียงเสี้ยววินาทีล่ะ

มาสิคนเก่ง ไปกับแม่นะ
เราสองคนจะโบยบินหนีไปจากโลกใบนี้ด้วยกัน
มาเถอะลูกรัก ไปกับแม่เลยนะ
เราจะลอยล่องไปให้ไกลแสนไกลจากตรงนี้กัน
สี่ปีที่ได้เป็นแม่ของหนู คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดและมีความสุขที่สุดในชีวิตของแม่แล้ว

แม่ยังคงแว่วเสียงเท้าเปล่าคู่นั้นวิ่งเล่นอยู่ตามทางเดินเสมอเลยนะ
แม่รักลูกสุดหัวใจ รักหนูมากที่สุดในโลกใบนี้เลย