จมดิ่งอยู่กับความแตกสลายและบาดแผลทางใจที่ยืดเยื้อมานานหลายเดือน จนแทบมองไม่เห็นทางออกและคิดว่าคงต้องเจ็บปวดแบบนี้ไปตลอดกาล แต่แล้วในจุดที่มืดแปดด้านที่สุด การเคียงข้างและความทรงจำถึงใครบางคนกลับกลายเป็นแสงสว่างเล็ก ๆ ที่ช่วยฉุดดึงชีวิตขึ้นมา จนเริ่มเชื่ออีกครั้งว่าความทรมานนี้จะไม่ได้คงอยู่ตลอดไป
Eng - Thai
Gray November
พฤศจิกายนที่แสนหม่นหมอง
I’ve been down since July
ดิ่งยาวมาตั้งแต่ช่วงกลางปี
Motion capture
ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนโดนจับตา
Put me in a bad light
ฉายให้เห็นแต่ภาพแย่ ๆ
I replay my footsteps on each stepping stone
นั่งย้อนมองทีละก้าวที่เคยเดินผ่าน
Trying to find the one where I went wrong
พยายามหาจุดที่ตัวเองทำพลาดไป
Writing letters
เขียนจดหมายระบายความในใจ
Addressed to the fire
แล้วโยนลงกองไฟให้มอดไหม้ไป
And I was catchin’ my breath
ยามที่ต้องฝืนถอนหายใจยาว
Starin’ out an open window, catchin’ my death
เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ลมหนาวทำร้ายตัวเอง
And I couldn’t be sure
แทบไม่แน่ใจอะไรเลย
I had a feeling so peculiar
มีความรู้สึกประหลาดบางอย่างกัดกินใจ
That this pain would be for
ว่าความเจ็บปวดนี้คงอยู่
Evermore
ตลอดไปตลอดกาล
Hey, December
เข้าสู่เดือนธันวาคมแล้วสินะ
Guess I’m feeling unmoored
รู้สึกเหมือนเรือเคว้งคว้างหลุดจากสมอ
Can’t remember
จำไม่ได้ด้วยซ้ำ
What I used to fight for
ว่าเคยสู้เพื่ออะไรมาบ้าง
I rewind the tape, but all it does is pause
ลองกรอเทปย้อนกลับไป แต่ภาพกลับหยุดนิ่ง
On the very moment all was lost
ตรงวินาทีที่สูญเสียทุกอย่างไปพอดี
Sending signals
ทุ่มเทส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
To be double-crossed
แต่กลับโดนหักหลังกลับมา
And I was catchin’ my breath
หอบหายใจรวยระรินด้วยความล้า
Barefoot in the wildest winter, catchin’ my death
ย่ำเท้าเปล่ากลางฤดูหนาวที่ทารุณ จนเหมือนจะดิ่งลงเรื่อย ๆ
And I couldn’t be sure
หาความมั่นคงในชีวิตไม่เจอเลย
I had a feeling so peculiar
สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นเข้ามา
That this pain would be for
ว่าคงต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้
Evermore
ไปตราบชั่วฟ้าดินสลาย
(Evermore)
ตราบนานเท่านาน
Can’t not think of all the cost
หักห้ามใจไม่ให้คิดถึงสิ่งที่เสียไปไม่ได้เลย
And the things that will be lost
กับทุกสิ่งที่กำลังจะสูญหาย
Oh, can we just get a pause?
ขอเวลาพักสักหน่อยจะได้ไหม
To be certain we’ll be tall again
เพื่อจะได้แน่ใจว่าจะกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง
Whether weather be the frost
ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับพายุหนาว
Or the violence of the dog days
หรือความทรมานในวันแดดจัดที่แผดเผา
I’m on waves, out being tossed
กำลังโดนคลื่นลูกใหญ่ซัดจนโคลงเคลง
Is there a line that I could just go cross?
มีเส้นทางไหนให้ข้ามผ่านมรสุมนี้ไปได้บ้าง
And when I was shipwrecked (Can’t think of all the cost now)
และในยามที่เรือชีวิตอับปางลง
I thought of you (All the things that will be lost now)
ภาพของเธอก็ปรากฏขึ้นในความคิด
In the cracks of light (Can we just get a pause?)
ท่ามกลางรอยแผลที่พอมีแสงส่องเข้ามา
I dreamed of you (To be certain we’ll be tall again)
ฉันฝันถึงเธออยู่เสมอ
(If you think of all the cost)
แม้มันจะแลกด้วยความเจ็บปวด
It was real enough (Whether weather be the frost)
แต่มันก็ชัดเจนพอ
To get me through (Or the violence of the dog days)
ที่จะช่วยให้ฉันก้าวผ่านคืนวันเหล่านั้นมาได้
(Or the violence of the dog days)
ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม
(Out on waves, being tossed)
ต่อให้ต้องถูกคลื่นชีวิตซัดสาด
(I’m on waves, out being tossed)
จะโดนซัดไปไกลเท่าไร
But I swear (Is there a line that we can just go cross?)
แต่ฉันขอสาบานเลย
You were there
ว่าเธออยู่ตรงนั้นเสมอ
And I was catchin’ my breath
ค่อย ๆ ปรับจังหวะหายใจให้ตั้งหลักได้
Floors of a cabin creakin’ under my step
เสียงพื้นไม้กระท่อมดังออดแอดตามจังหวะก้าวเดิน
And I couldn’t be sure
แม้จะยังไม่แน่ใจกับอนาคตข้างหน้า
I had a feeling so peculiar
แต่กลับมีความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นในใจ
This pain wouldn’t be for
ว่าบาดแผลและความเจ็บปวดนี้คงไม่ได้คงอยู่
Evermore
ตลอดไปอย่างที่เคยคิด
Evermore (Evermore)
ไม่นานเกินรอ
Evermore (Evermore)
มันจะไม่คงอยู่ตลอดไป
This pain wouldn’t be for evermore
ความเจ็บปวดนี้จะสิ้นสุดลงในสักวัน
Evermore
มันไม่ได้อยู่ตลอดกาล
Eng
Gray November
I’ve been down since July
Motion capture
Put me in a bad light
I replay my footsteps on each stepping stone
Trying to find the one where I went wrong
Writing letters
Addressed to the fire
And I was catchin’ my breath
Starin’ out an open window, catchin’ my death
And I couldn’t be sure
I had a feeling so peculiar
That this pain would be for
Evermore
Hey, December
Guess I’m feeling unmoored
Can’t remember
What I used to fight for
I rewind the tape, but all it does is pause
On the very moment all was lost
Sending signals
To be double-crossed
And I was catchin’ my breath
Barefoot in the wildest winter, catchin’ my death
And I couldn’t be sure
I had a feeling so peculiar
That this pain would be for
Evermore
(Evermore)
Can’t not think of all the cost
And the things that will be lost
Oh, can we just get a pause?
To be certain we’ll be tall again
Whether weather be the frost
Or the violence of the dog days
I’m on waves, out being tossed
Is there a line that I could just go cross?
And when I was shipwrecked (Can’t think of all the cost now)
I thought of you (All the things that will be lost now)
In the cracks of light (Can we just get a pause?)
I dreamed of you (To be certain we’ll be tall again)
(If you think of all the cost)
It was real enough (Whether weather be the frost)
To get me through (Or the violence of the dog days)
(Or the violence of the dog days)
(Out on waves, being tossed)
(I’m on waves, out being tossed)
But I swear (Is there a line that we can just go cross?)
You were there
And I was catchin’ my breath
Floors of a cabin creakin’ under my step
And I couldn’t be sure
I had a feeling so peculiar
This pain wouldn’t be for
Evermore
Evermore (Evermore)
Evermore (Evermore)
This pain wouldn’t be for evermore
Evermore
Thai
พฤศจิกายนที่แสนหม่นหมอง
ดิ่งยาวมาตั้งแต่ช่วงกลางปี
ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนโดนจับตา
ฉายให้เห็นแต่ภาพแย่ ๆ
นั่งย้อนมองทีละก้าวที่เคยเดินผ่าน
พยายามหาจุดที่ตัวเองทำพลาดไป
เขียนจดหมายระบายความในใจ
แล้วโยนลงกองไฟให้มอดไหม้ไป
ยามที่ต้องฝืนถอนหายใจยาว
เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ลมหนาวทำร้ายตัวเอง
แทบไม่แน่ใจอะไรเลย
มีความรู้สึกประหลาดบางอย่างกัดกินใจ
ว่าความเจ็บปวดนี้คงอยู่
ตลอดไปตลอดกาล
เข้าสู่เดือนธันวาคมแล้วสินะ
รู้สึกเหมือนเรือเคว้งคว้างหลุดจากสมอ
จำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ว่าเคยสู้เพื่ออะไรมาบ้าง
ลองกรอเทปย้อนกลับไป แต่ภาพกลับหยุดนิ่ง
ตรงวินาทีที่สูญเสียทุกอย่างไปพอดี
ทุ่มเทส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
แต่กลับโดนหักหลังกลับมา
หอบหายใจรวยระรินด้วยความล้า
ย่ำเท้าเปล่ากลางฤดูหนาวที่ทารุณ จนเหมือนจะดิ่งลงเรื่อย ๆ
หาความมั่นคงในชีวิตไม่เจอเลย
สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นเข้ามา
ว่าคงต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้
ไปตราบชั่วฟ้าดินสลาย
ตราบนานเท่านาน
หักห้ามใจไม่ให้คิดถึงสิ่งที่เสียไปไม่ได้เลย
กับทุกสิ่งที่กำลังจะสูญหาย
ขอเวลาพักสักหน่อยจะได้ไหม
เพื่อจะได้แน่ใจว่าจะกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง
ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับพายุหนาว
หรือความทรมานในวันแดดจัดที่แผดเผา
กำลังโดนคลื่นลูกใหญ่ซัดจนโคลงเคลง
มีเส้นทางไหนให้ข้ามผ่านมรสุมนี้ไปได้บ้าง
และในยามที่เรือชีวิตอับปางลง
ภาพของเธอก็ปรากฏขึ้นในความคิด
ท่ามกลางรอยแผลที่พอมีแสงส่องเข้ามา
ฉันฝันถึงเธออยู่เสมอ
แม้มันจะแลกด้วยความเจ็บปวด
แต่มันก็ชัดเจนพอ
ที่จะช่วยให้ฉันก้าวผ่านคืนวันเหล่านั้นมาได้
ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม
ต่อให้ต้องถูกคลื่นชีวิตซัดสาด
จะโดนซัดไปไกลเท่าไร
แต่ฉันขอสาบานเลย
ว่าเธออยู่ตรงนั้นเสมอ
ค่อย ๆ ปรับจังหวะหายใจให้ตั้งหลักได้
เสียงพื้นไม้กระท่อมดังออดแอดตามจังหวะก้าวเดิน
แม้จะยังไม่แน่ใจกับอนาคตข้างหน้า
แต่กลับมีความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นในใจ
ว่าบาดแผลและความเจ็บปวดนี้คงไม่ได้คงอยู่
ตลอดไปอย่างที่เคยคิด
ไม่นานเกินรอ
มันจะไม่คงอยู่ตลอดไป
ความเจ็บปวดนี้จะสิ้นสุดลงในสักวัน
มันไม่ได้อยู่ตลอดกาล










Comments are off this post