ความรู้สึกทรุดโทรมของร่างกายที่โรยราไปตามเวลา เมื่อสังขารเริ่มพังพินาศจนหมดความสดใสเหมือนในอดีต เหลือทิ้งไว้เพียงความร้าวระบมลึกถึงกระดูกที่ทำได้แค่ก้มหน้ารับมันไป
Eng - Thai
I don’t want to be crippled and cracked
ฉันไม่อยากกลายเป็นคนร่างกายแตกหักหรือพิการไปแบบนี้
Shoulders, wrists, knees, and back
ทั้งหัวไหล่ ข้อมือ หัวเข่า และแผ่นหลัง
Ground to dust and ash
ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นเถ้าถ่าน
Crawling on all fours
จนต้องลงไปนอนคลานสี่ขา
When you’ve got to feel it in your bones
ในเมื่อสุดท้าย มันก็ร้าวระบมลึกเข้าไปถึงข้างในกระดูก
When you’ve got to feel it in your bones
ยังไงความเจ็บปวดครั้งนี้ ก็ต้องยอมรับมันให้ได้เต็ม ๆ
Now I can’t climb the stairs
ตอนนี้แค่ก้าวขาขึ้นบันไดยังทำไม่ไหว
Pieces missing everywhere
ชิ้นส่วนในร่างกายเหมือนค่อย ๆ หายไปทีละชิ้น
Prozac, painkillers
ต้องพึ่งทั้งยาคลายเครียด ทั้งยาแก้ปวด
When you’ve got to feel it in your bones
พอถึงจุดที่ความทรมานมันหยั่งลึกเข้ากระดูกดำ
When you’ve got to feel it in your bones
ความเจ็บปวดนี้คงเป็นสิ่งที่เราต้องแบกรับไว้คนเดียว
And I used to fly like Peter Pan
ทั้งที่เมื่อก่อนฉันเคยโบยบินได้พริ้วไหวเหมือนปีเตอร์ แพน
All the children flew when I touched their hands
พาเด็ก ๆ บินตามได้ แค่เพียงยื่นมือไปจับกัน
Listen, you’ve got to feel it in your bones
ฟังนะ ความร้าวระบมนี้มันแทรกซึมไปทุกอณู
Listen, you’ve got to feel it in your bones
ตั้งใจฟังให้ดี สุดท้ายเราก็หนีความทรุดโทรมนี้ไม่พ้น
Ah, ah, ah
เฮ้อ
Eng
I don’t want to be crippled and cracked
Shoulders, wrists, knees, and back
Ground to dust and ash
Crawling on all fours
When you’ve got to feel it in your bones
When you’ve got to feel it in your bones
Now I can’t climb the stairs
Pieces missing everywhere
Prozac, painkillers
When you’ve got to feel it in your bones
When you’ve got to feel it in your bones
And I used to fly like Peter Pan
All the children flew when I touched their hands
Listen, you’ve got to feel it in your bones
Listen, you’ve got to feel it in your bones
Ah, ah, ah
Thai
ฉันไม่อยากกลายเป็นคนร่างกายแตกหักหรือพิการไปแบบนี้
ทั้งหัวไหล่ ข้อมือ หัวเข่า และแผ่นหลัง
ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นเถ้าถ่าน
จนต้องลงไปนอนคลานสี่ขา
ในเมื่อสุดท้าย มันก็ร้าวระบมลึกเข้าไปถึงข้างในกระดูก
ยังไงความเจ็บปวดครั้งนี้ ก็ต้องยอมรับมันให้ได้เต็ม ๆ
ตอนนี้แค่ก้าวขาขึ้นบันไดยังทำไม่ไหว
ชิ้นส่วนในร่างกายเหมือนค่อย ๆ หายไปทีละชิ้น
ต้องพึ่งทั้งยาคลายเครียด ทั้งยาแก้ปวด
พอถึงจุดที่ความทรมานมันหยั่งลึกเข้ากระดูกดำ
ความเจ็บปวดนี้คงเป็นสิ่งที่เราต้องแบกรับไว้คนเดียว
ทั้งที่เมื่อก่อนฉันเคยโบยบินได้พริ้วไหวเหมือนปีเตอร์ แพน
พาเด็ก ๆ บินตามได้ แค่เพียงยื่นมือไปจับกัน
ฟังนะ ความร้าวระบมนี้มันแทรกซึมไปทุกอณู
ตั้งใจฟังให้ดี สุดท้ายเราก็หนีความทรุดโทรมนี้ไม่พ้น
เฮ้อ
Comments are off this post