LYRIC

ชีวิตพเนจรของพ่อผู้มีจิตวิญญาณอิสระและเสียงไวโอลินนำทาง ที่แม้จะรักครอบครัวแค่ไหน แต่เสียงหวูดรถไฟก็คอยกวักมือเรียกให้เขาออกเดินทางอยู่เสมอ ถ่ายทอดผ่านสายตาลูกที่มองย้อนกลับไปด้วยความอบอุ่นปนโหยหาในวันวาน

Eng - Thai


He’d hear an old freight train
พอได้ยินเสียงหวูดรถไฟขนของแล่นผ่านมา
Then he’d have to go
เขาก็ทนอยู่เฉยไม่ไหว ต้องออกเดินทางต่อทันที

Said he’d been blessed with a gypsy bone
แกบอกว่าโชคดีที่เกิดมามีกระดูกยิปซีในตัว
That’s the reason I guessed
ฉันเลยเดาเอาเองว่านั่นแหละเหตุผล
He’d been cursed to roam
ที่ทำให้เขาโดนคำสาปให้ต้องร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ

Came into town back before the war
เขาพเนจรเข้ามาในเมืองตั้งแต่ช่วงก่อนสงคราม
Didn’t even know what it was
โดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
He was looking for
ว่าแท้จริงแล้วกำลังตามหาอะไรอยู่

Carried a tattered bag for his violin
หิ้วแค่กระเป๋าเก่า ๆ ขาด ๆ ที่ใช้ใส่ไวโอลินคู่ใจ
It was full of lots of songs
แต่มันอัดแน่นไปด้วยบทเพลงมากมาย
The places that he’d been
จากทุกหนทุกแห่งที่เขาเคยเดินทางไปถึง

He talked real easy had a smiling way
พ่อเป็นคนคุยง่าย แถมยังมีรอยยิ้มเป็นมิตร
To pass along to you
ที่พร้อมจะแบ่งปันให้ทุกคนรอบข้าง
When his fiddle played
ยามที่เริ่มบรรเลงไวโอลิน

Making people drop their cares and woes
สะกดให้ผู้คนโยนความกังวลและความทุกข์ทิ้งไป
To hum out loud those tunes
แล้วหันมาฮัมเพลงตามจังหวะดนตรี
That his fiddle bowed
ที่แว่วออกมาจากฝีมือสีไวโอลินของเขา

Till the people there began to join that sound
จนในที่สุดทุกคนก็เริ่มร้องคลอตามเสียงเพลงนั้น
Everyone in town was laughing
คนทั้งเมืองต่างพากันหัวเราะร่า
Singing, dancing round
ร้องรำทำเพลงเต้นรำไปด้วยกัน

Like the fiddler’s tune was all they heard that night
ราวกับคืนนั้นมีเพียงเสียงไวโอลินเท่านั้นที่ดังก้องอยู่
As if some dream said
เหมือนมีความฝันกระซิบผ่านสายลมว่า
“All the world is right”
“ทุกอย่างบนโลกใบนี้มันช่างดีเหลือเกิน”

His fiddler’s eye caught one beauty there
แล้วสายตาของนักดนตรีก็เหลือบไปสะดุดกับสาวสวยคนหนึ่งเข้า
She had that rollin’ flowin’
เธอมีเส้นผมสลวยเป็นลอนคลื่น
Golden kind of hair
เปล่งประกายสีทองงดงามตา

He played for her as if she danced alone
เขาบรรเลงเพลงให้เธอ ราวกับเธอเต้นรำอยู่เพียงลำพัง
Played his favorite songs
เลือกเล่นเพลงโปรดของตัวเอง
Ones he called his own
เพลงที่กลั่นออกมาจากใจของเขาจริง ๆ

He played until she was the last to go
เขาเล่นดนตรีจนเธอเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
He stopped and packed his case
พอหยุดเล่นก็เก็บไวโอลินใส่กล่อง
Said he’d take her home
แล้วเอ่ยปากขอเดินไปส่งเธอที่บ้าน

All the nights that passed a child was born
คืนวันผันผ่านไปจนพวกเขามีลูกด้วยกันคนหนึ่ง
All the years that passed
หลายปีต่อมาหลังจากนั้น
That love would keep them warm
ความรักก็ยังโอบอุ้มให้พวกเขาทั้งคู่รู้สึกอบอุ่นอยู่เสมอ

All their lives they’d share a dream come true
ตลอดชีวิตของพวกเขาได้ร่วมสร้างฝันจนกลายเป็นจริง
All because she danced
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะเธอออกไปเต้นรำ
While his fiddle tuned
ในตอนที่เขากำลังปรับสายไวโอลิน

My old man he had a rounder’s soul
พ่อของฉันแกมีจิตวิญญาณของคนพเนจรอย่างแท้จริง
He’d hear an old freight train
แค่ได้ยินเสียงรถไฟขนของดังแว่วมาแต่ไกล
Then he’d have to go
เขาก็จำต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อออกเดินทางต่อเสียแล้ว

All that I recall he said when I was so young
สิ่งเดียวที่ฉันจำได้ฝังใจยามที่เขาบอกไว้ตอนเด็ก ๆ
No one else could really
คือไม่มีใครอีกแล้วที่จะ
Sing those songs he sung
ร้องเพลงพวกนั้นได้กินใจเท่ากับที่พ่อเคยร้องไว้เลย

Eng


He’d hear an old freight train
Then he’d have to go

Said he’d been blessed with a gypsy bone
That’s the reason I guessed
He’d been cursed to roam

Came into town back before the war
Didn’t even know what it was
He was looking for

Carried a tattered bag for his violin
It was full of lots of songs
The places that he’d been

He talked real easy had a smiling way
To pass along to you
When his fiddle played

Making people drop their cares and woes
To hum out loud those tunes
That his fiddle bowed

Till the people there began to join that sound
Everyone in town was laughing
Singing, dancing round

Like the fiddler’s tune was all they heard that night
As if some dream said
“All the world is right”

His fiddler’s eye caught one beauty there
She had that rollin’ flowin’
Golden kind of hair

He played for her as if she danced alone
Played his favorite songs
Ones he called his own

He played until she was the last to go
He stopped and packed his case
Said he’d take her home

All the nights that passed a child was born
All the years that passed
That love would keep them warm

All their lives they’d share a dream come true
All because she danced
While his fiddle tuned

My old man he had a rounder’s soul
He’d hear an old freight train
Then he’d have to go

All that I recall he said when I was so young
No one else could really
Sing those songs he sung

Thai


พอได้ยินเสียงหวูดรถไฟขนของแล่นผ่านมา
เขาก็ทนอยู่เฉยไม่ไหว ต้องออกเดินทางต่อทันที

แกบอกว่าโชคดีที่เกิดมามีกระดูกยิปซีในตัว
ฉันเลยเดาเอาเองว่านั่นแหละเหตุผล
ที่ทำให้เขาโดนคำสาปให้ต้องร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ

เขาพเนจรเข้ามาในเมืองตั้งแต่ช่วงก่อนสงคราม
โดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่าแท้จริงแล้วกำลังตามหาอะไรอยู่

หิ้วแค่กระเป๋าเก่า ๆ ขาด ๆ ที่ใช้ใส่ไวโอลินคู่ใจ
แต่มันอัดแน่นไปด้วยบทเพลงมากมาย
จากทุกหนทุกแห่งที่เขาเคยเดินทางไปถึง

พ่อเป็นคนคุยง่าย แถมยังมีรอยยิ้มเป็นมิตร
ที่พร้อมจะแบ่งปันให้ทุกคนรอบข้าง
ยามที่เริ่มบรรเลงไวโอลิน

สะกดให้ผู้คนโยนความกังวลและความทุกข์ทิ้งไป
แล้วหันมาฮัมเพลงตามจังหวะดนตรี
ที่แว่วออกมาจากฝีมือสีไวโอลินของเขา

จนในที่สุดทุกคนก็เริ่มร้องคลอตามเสียงเพลงนั้น
คนทั้งเมืองต่างพากันหัวเราะร่า
ร้องรำทำเพลงเต้นรำไปด้วยกัน

ราวกับคืนนั้นมีเพียงเสียงไวโอลินเท่านั้นที่ดังก้องอยู่
เหมือนมีความฝันกระซิบผ่านสายลมว่า
“ทุกอย่างบนโลกใบนี้มันช่างดีเหลือเกิน”

แล้วสายตาของนักดนตรีก็เหลือบไปสะดุดกับสาวสวยคนหนึ่งเข้า
เธอมีเส้นผมสลวยเป็นลอนคลื่น
เปล่งประกายสีทองงดงามตา

เขาบรรเลงเพลงให้เธอ ราวกับเธอเต้นรำอยู่เพียงลำพัง
เลือกเล่นเพลงโปรดของตัวเอง
เพลงที่กลั่นออกมาจากใจของเขาจริง ๆ

เขาเล่นดนตรีจนเธอเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
พอหยุดเล่นก็เก็บไวโอลินใส่กล่อง
แล้วเอ่ยปากขอเดินไปส่งเธอที่บ้าน

คืนวันผันผ่านไปจนพวกเขามีลูกด้วยกันคนหนึ่ง
หลายปีต่อมาหลังจากนั้น
ความรักก็ยังโอบอุ้มให้พวกเขาทั้งคู่รู้สึกอบอุ่นอยู่เสมอ

ตลอดชีวิตของพวกเขาได้ร่วมสร้างฝันจนกลายเป็นจริง
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะเธอออกไปเต้นรำ
ในตอนที่เขากำลังปรับสายไวโอลิน

พ่อของฉันแกมีจิตวิญญาณของคนพเนจรอย่างแท้จริง
แค่ได้ยินเสียงรถไฟขนของดังแว่วมาแต่ไกล
เขาก็จำต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อออกเดินทางต่อเสียแล้ว

สิ่งเดียวที่ฉันจำได้ฝังใจยามที่เขาบอกไว้ตอนเด็ก ๆ
คือไม่มีใครอีกแล้วที่จะ
ร้องเพลงพวกนั้นได้กินใจเท่ากับที่พ่อเคยร้องไว้เลย


ให้คะแนนสำหรับคำแปลเพลงนี้

คะแนนเฉลี่ย 5 คะแนน, จำนวนคนโหวต 7 คน

กดโหวตคนแรกเพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปล

เขียนติชม ข้อเสนอแนะของท่านเพื่อให้เราทำการแก้ไข และปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น

Comments are off this post