I tried to take the road less traveled by
ฉันพยายามเลือกเดินในเส้นทางที่ต่างออกไป
But nothing seems to work the first few times
แต่มันแทบไม่เคยราบรื่นเลยในตอนแรก
Am I right?
จริงไหมล่ะ

So how can I ever try to be better?
แล้วฉันจะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นได้ยังไง
Nobody ever lets me in
ในเมื่อไม่เคยมีใครยอมเปิดใจรับฉันเข้าไปเลย
I can still see you, this ain’t the best view
ฉันยังมองเห็นเธออยู่ตรงนั้น แต่มันเป็นมุมมองที่ปวดใจชะมัด
On the outside looking in
กับการเป็นคนนอกที่ได้แต่มองเข้าไป
I’ve been a lot of lonely places
ฉันเคยอยู่มาแล้วในที่ที่อ้างว้างมากมาย
I’ve never been on the outside
แต่ไม่เคยรู้สึกเคว้งคว้างเท่าการโดนผลักออกมายืนข้างนอกแบบนี้เลย

You saw me there, but never knew
เธอมองเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้น แต่ไม่เคยรับรู้เลย
That I would give it all up to be
ว่าฉันยอมแลกได้ทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ได้เป็น
A part of this, a part of you
ส่วนหนึ่งของเรื่องราวนี้ เป็นคนสำคัญในชีวิตเธอ
And now, it’s all too late, so you see
แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

You could’ve helped if you had wanted to
ถ้าเธออยากช่วยจริง ๆ เธอก็ทำได้ตั้งนานแล้ว
But no one notices until it’s too late to do anything
แต่ก็ไม่มีใครสนใจเลย จนกระทั่งทุกอย่างมันสายเกินจะแก้ไข

How can I ever try to be better?
จะให้ปรับปรุงตัวยังไงได้อีก
Nobody ever lets me in
เมื่อไม่มีใครคิดจะให้โอกาสฉันเลยสักคน
I can still see you, this ain’t the best view
ภาพเธอยังชัดเจน แต่การต้องยืนดูอยู่ตรงนี้มันแย่เหลือเกิน
On the outside looking in
กลายเป็นคนอื่นที่ทำได้แค่มองจากข้างนอก
I’ve been a lot of lonely places
เคยผ่านความเหงามาตั้งกี่หน
I’ve never been on the outside
แต่ไม่เคยรู้สึกแปลกแยกเท่าการถูกทิ้งไว้ข้างนอกตรงนี้มาก่อน

Oh, yeah
ไม่มีใครต้องการจริง ๆ

How can I ever try to be better?
ฉันจะพิสูจน์ตัวเองได้ยังไง
Nobody ever lets me in
ถ้าไม่เคยมีใครยอมเปิดประตูต้อนรับกัน
And I can still see you, this ain’t the best view
ฉันยังเห็นเธออยู่ แต่ยืนมองจากตรงนี้มันทรมานเหลือเกิน
On the outside looking in
กับการเป็นแค่คนวงนอกที่แอบมองเข้าไป
I’ve been a lot of lonely places
ต่อให้เคยโดดเดี่ยวมามากแค่ไหน
I’ve never been on the outside
ก็เทียบไม่ได้เลยกับการถูกตัดขาดให้เป็นคนนอกแบบนี้

Oh-oh
ได้แต่กลืนความเหงาลงไป
Oh, oh-oh
เหลือเพียงความเงียบงัน
Oh-oh
อยู่ตามลำพัง
Oh-oh
คนเดียวตรงนี้

I tried to take the road less traveled by
But nothing seems to work the first few times
Am I right?

So how can I ever try to be better?
Nobody ever lets me in
I can still see you, this ain’t the best view
On the outside looking in
I’ve been a lot of lonely places
I’ve never been on the outside

You saw me there, but never knew
That I would give it all up to be
A part of this, a part of you
And now, it’s all too late, so you see

You could’ve helped if you had wanted to
But no one notices until it’s too late to do anything

How can I ever try to be better?
Nobody ever lets me in
I can still see you, this ain’t the best view
On the outside looking in
I’ve been a lot of lonely places
I’ve never been on the outside

Oh, yeah

How can I ever try to be better?
Nobody ever lets me in
And I can still see you, this ain’t the best view
On the outside looking in
I’ve been a lot of lonely places
I’ve never been on the outside

Oh-oh
Oh, oh-oh
Oh-oh
Oh-oh

ฉันพยายามเลือกเดินในเส้นทางที่ต่างออกไป
แต่มันแทบไม่เคยราบรื่นเลยในตอนแรก
จริงไหมล่ะ

แล้วฉันจะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นได้ยังไง
ในเมื่อไม่เคยมีใครยอมเปิดใจรับฉันเข้าไปเลย
ฉันยังมองเห็นเธออยู่ตรงนั้น แต่มันเป็นมุมมองที่ปวดใจชะมัด
กับการเป็นคนนอกที่ได้แต่มองเข้าไป
ฉันเคยอยู่มาแล้วในที่ที่อ้างว้างมากมาย
แต่ไม่เคยรู้สึกเคว้งคว้างเท่าการโดนผลักออกมายืนข้างนอกแบบนี้เลย

เธอมองเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้น แต่ไม่เคยรับรู้เลย
ว่าฉันยอมแลกได้ทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ได้เป็น
ส่วนหนึ่งของเรื่องราวนี้ เป็นคนสำคัญในชีวิตเธอ
แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

ถ้าเธออยากช่วยจริง ๆ เธอก็ทำได้ตั้งนานแล้ว
แต่ก็ไม่มีใครสนใจเลย จนกระทั่งทุกอย่างมันสายเกินจะแก้ไข

จะให้ปรับปรุงตัวยังไงได้อีก
เมื่อไม่มีใครคิดจะให้โอกาสฉันเลยสักคน
ภาพเธอยังชัดเจน แต่การต้องยืนดูอยู่ตรงนี้มันแย่เหลือเกิน
กลายเป็นคนอื่นที่ทำได้แค่มองจากข้างนอก
เคยผ่านความเหงามาตั้งกี่หน
แต่ไม่เคยรู้สึกแปลกแยกเท่าการถูกทิ้งไว้ข้างนอกตรงนี้มาก่อน

ไม่มีใครต้องการจริง ๆ

ฉันจะพิสูจน์ตัวเองได้ยังไง
ถ้าไม่เคยมีใครยอมเปิดประตูต้อนรับกัน
ฉันยังเห็นเธออยู่ แต่ยืนมองจากตรงนี้มันทรมานเหลือเกิน
กับการเป็นแค่คนวงนอกที่แอบมองเข้าไป
ต่อให้เคยโดดเดี่ยวมามากแค่ไหน
ก็เทียบไม่ได้เลยกับการถูกตัดขาดให้เป็นคนนอกแบบนี้

ได้แต่กลืนความเหงาลงไป
เหลือเพียงความเงียบงัน
อยู่ตามลำพัง
คนเดียวตรงนี้