A decade ago, I never thought I would be
สิบปีก่อน ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
At 23 on the verge of spontaneous combustion, woe is me
อายุยี่สิบสามแต่ข้างในร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ ช่างน่าเวทนาจริง
But I guess that it comes with the territory
แต่ก็นะ โตมาถึงจุดนี้มันคงเลี่ยงเรื่องพรรค์นี้ไม่พ้น
An ominous landscape of never-ending calamity
รอบตัวมีแต่ลานสายตาแห่งความพังพินาศที่ไม่เคยจบสิ้น
I need you to hear, I need you to see
อยากให้เธอฟังและแหกตาดูให้ชัด ๆ
That I have had all I can take
ว่าฉันแบกรับจนถึงขีดจำกัดแล้ว
And exploding seems like a definite possibility
ดูทรงแล้วการระเบิดตัวเองคงเป็นทางออกเดียวที่เป็นไปได้
To me
สำหรับคนอย่างฉัน

So pardon me while I burst into flames
งั้นก็ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
เอือมกับโลกเส็งเคร็งและเกมประสาทแดกของพวกคนไร้สมองเต็มทน
So pardon me while I burn and rise above the flame
ขอตัวมอดไหม้ให้หมด แล้วลอยตัวเหนือเปลวเพลิงนี้ไปเลย
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same
ขอโทษทีเถอะ นับจากนี้ฉันจะไม่มีวันเป็นคนเดิมอีก

Not two days ago, I was having a look
เพิ่งจะสองวันก่อนนี่เอง ตอนที่กำลังเปิดดู
In a book and I saw a picture of a guy fried up above his knee
หนังสือเล่มหนึ่งแล้วไปเจอรูปผู้ชายที่ตัวไหม้เกรียมตั้งแต่ท่อนขาขึ้นมา
I said, “I can relate”, ’cause lately, I’ve been
ฉันอุทานเลยว่า เข้าใจความรู้สึกชะมัด เพราะพักหลังมานี้
Thinking of combustication as a welcome vacation from
มองว่าการที่ตัวระเบิดไหม้ไปเลยคงเป็นการพักร้อนชั้นยอด
The burdens of the planet Earth
เพื่อหนีจากภาระอันหนักอึ้งบนโลกเฮงซวย
Like gravity, hypocrisy, and the perils of being in 3-D
ทั้งแรงโน้มถ่วง ความตอแหล และอันตรายของการมีตัวตนอยู่ในโลกความจริง
But thinking so much differently, yeah
แต่ความคิดในหัวฉันตอนนี้มันไปไกลกว่านั้นเยอะ

Pardon me while I burst into flames
ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
ทนไม่ไหวกับโลกพรรค์นี้และเกมปัญญาอ่อนของพวกมนุษย์
So pardon me while I burn and rise above the flame
ขอปล่อยให้ตัวเองมอดไหม้ แล้วทะยานขึ้นเหนือเปลวเพลิงไปซะ
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same
ยกโทษให้ด้วย เพราะฉันคนเดิมมันไม่มีอีกต่อไป

Never be the same, yeah
ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม

Pardon me while I burst into flames
ขอโทษทีนะ ถ้าจะระเบิดเป็นไฟขึ้นมาตรงนี้
Pardon me, pardon me, pardon me
ขอตัวเถอะ ยกโทษให้ที หลีกไปให้พ้นทาง

So pardon me while I burst into flames
งั้นก็ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
เอือมระอากับโลกบ้า ๆ และเกมประสาทแดกของพวกคนไร้สมองเต็มที
So pardon me while I burn and rise above the flame
ขอตัวมอดไหม้ให้เกรียม แล้วลอยข้ามกองไฟพวกนี้ไป
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same
ขอโทษทีละกัน ฉันคนเดิมมันตายไปแล้ว

Pardon me, never be the same, yeah
โทษทีนะ จากนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

A decade ago, I never thought I would be
At 23 on the verge of spontaneous combustion, woe is me
But I guess that it comes with the territory
An ominous landscape of never-ending calamity
I need you to hear, I need you to see
That I have had all I can take
And exploding seems like a definite possibility
To me

So pardon me while I burst into flames
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
So pardon me while I burn and rise above the flame
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same

Not two days ago, I was having a look
In a book and I saw a picture of a guy fried up above his knee
I said, “I can relate”, ’cause lately, I’ve been
Thinking of combustication as a welcome vacation from
The burdens of the planet Earth
Like gravity, hypocrisy, and the perils of being in 3-D
But thinking so much differently, yeah

Pardon me while I burst into flames
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
So pardon me while I burn and rise above the flame
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same

Never be the same, yeah

Pardon me while I burst into flames
Pardon me, pardon me, pardon me

So pardon me while I burst into flames
I’ve had enough of the world and its people’s mindless games
So pardon me while I burn and rise above the flame
Pardon me, pardon me, I’ll never be the same

Pardon me, never be the same, yeah

สิบปีก่อน ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
อายุยี่สิบสามแต่ข้างในร้อนจนแทบจะลุกเป็นไฟ ช่างน่าเวทนาจริง
แต่ก็นะ โตมาถึงจุดนี้มันคงเลี่ยงเรื่องพรรค์นี้ไม่พ้น
รอบตัวมีแต่ลานสายตาแห่งความพังพินาศที่ไม่เคยจบสิ้น
อยากให้เธอฟังและแหกตาดูให้ชัด ๆ
ว่าฉันแบกรับจนถึงขีดจำกัดแล้ว
ดูทรงแล้วการระเบิดตัวเองคงเป็นทางออกเดียวที่เป็นไปได้
สำหรับคนอย่างฉัน

งั้นก็ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
เอือมกับโลกเส็งเคร็งและเกมประสาทแดกของพวกคนไร้สมองเต็มทน
ขอตัวมอดไหม้ให้หมด แล้วลอยตัวเหนือเปลวเพลิงนี้ไปเลย
ขอโทษทีเถอะ นับจากนี้ฉันจะไม่มีวันเป็นคนเดิมอีก

เพิ่งจะสองวันก่อนนี่เอง ตอนที่กำลังเปิดดู
หนังสือเล่มหนึ่งแล้วไปเจอรูปผู้ชายที่ตัวไหม้เกรียมตั้งแต่ท่อนขาขึ้นมา
ฉันอุทานเลยว่า เข้าใจความรู้สึกชะมัด เพราะพักหลังมานี้
มองว่าการที่ตัวระเบิดไหม้ไปเลยคงเป็นการพักร้อนชั้นยอด
เพื่อหนีจากภาระอันหนักอึ้งบนโลกเฮงซวย
ทั้งแรงโน้มถ่วง ความตอแหล และอันตรายของการมีตัวตนอยู่ในโลกความจริง
แต่ความคิดในหัวฉันตอนนี้มันไปไกลกว่านั้นเยอะ

ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
ทนไม่ไหวกับโลกพรรค์นี้และเกมปัญญาอ่อนของพวกมนุษย์
ขอปล่อยให้ตัวเองมอดไหม้ แล้วทะยานขึ้นเหนือเปลวเพลิงไปซะ
ยกโทษให้ด้วย เพราะฉันคนเดิมมันไม่มีอีกต่อไป

ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม

ขอโทษทีนะ ถ้าจะระเบิดเป็นไฟขึ้นมาตรงนี้
ขอตัวเถอะ ยกโทษให้ที หลีกไปให้พ้นทาง

งั้นก็ขอโทษด้วยถ้าจู่ ๆ ตัวฉันจะลุกเป็นไฟ
เอือมระอากับโลกบ้า ๆ และเกมประสาทแดกของพวกคนไร้สมองเต็มที
ขอตัวมอดไหม้ให้เกรียม แล้วลอยข้ามกองไฟพวกนี้ไป
ขอโทษทีละกัน ฉันคนเดิมมันตายไปแล้ว

โทษทีนะ จากนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป