But I’ll blame it on the sun
แต่ฉันขอโทษดวงอาทิตย์ก็แล้วกัน
The sun that didn’t shine
โทษว่ามันไม่ยอมส่องแสงลงมา
I’ll blame it on the wind and the trees
ขอโยนความผิดให้สายลมกับต้นไม้
I’ll blame it on the time that never was enough
โทษว่าเวลาที่เรามีมันน้อยเกินไป
I’ll blame it on the tide and the sea
พาลไปถึงคลื่นลมและท้องทะเล
But my heart blames it on me
ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว หัวใจกลับบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะตัวฉันเอง

Who poured the love out?
ใครกันที่เทความรักนี้ทิ้งไป
What made this bitter doubt?
อะไรทำให้เกิดความระแวงอันขมขื่นนี้ขึ้นมา
Is peace not here for me to see?
ทำไมถึงหาความสงบในใจไม่เจอเลย
Wish I could tell you (Wish I could tell you)
อยากจะบอกให้เธอรู้เหลือเกิน
What I am feeling (Ah)
ว่าข้างในตอนนี้มันทรมานแค่ไหน
But words won’t come for me to speak
แต่กลับไม่มีคำพูดไหนติดออกมาจากปากได้เลย

Oh, I’ll blame it on the sun
งั้นฉันขอพาลใส่ดวงอาทิตย์แทนแล้วกัน
That didn’t fill the sky
โทษที่มันไม่ออกมาส่องสว่างบนฟ้า
I’ll blame it on the birds and the trees
ขอโยนความผิดให้ฝูงนกกับต้นไม้
Oh, I’ll blame it on the day that ended once too soon
โทษว่าวันเวลาจบลงเร็วเกินไป
I’ll blame it on the nights that could not be
โทษค่ำคืนดี ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
But my heart blames it on me
แต่เอาเข้าจริง ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าฉันเองนั่นแหละที่เป็นคนผิด

Don’t blame it on me this time
คราวนี้ช่วยอย่าเพิ่งโทษฉันเลยนะ

But I’ll blame it on the sun
The sun that didn’t shine
I’ll blame it on the wind and the trees
I’ll blame it on the time that never was enough
I’ll blame it on the tide and the sea
But my heart blames it on me

Who poured the love out?
What made this bitter doubt?
Is peace not here for me to see?
Wish I could tell you (Wish I could tell you)
What I am feeling (Ah)
But words won’t come for me to speak

Oh, I’ll blame it on the sun
That didn’t fill the sky
I’ll blame it on the birds and the trees
Oh, I’ll blame it on the day that ended once too soon
I’ll blame it on the nights that could not be
But my heart blames it on me

Don’t blame it on me this time

แต่ฉันขอโทษดวงอาทิตย์ก็แล้วกัน
โทษว่ามันไม่ยอมส่องแสงลงมา
ขอโยนความผิดให้สายลมกับต้นไม้
โทษว่าเวลาที่เรามีมันน้อยเกินไป
พาลไปถึงคลื่นลมและท้องทะเล
ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว หัวใจกลับบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะตัวฉันเอง

ใครกันที่เทความรักนี้ทิ้งไป
อะไรทำให้เกิดความระแวงอันขมขื่นนี้ขึ้นมา
ทำไมถึงหาความสงบในใจไม่เจอเลย
อยากจะบอกให้เธอรู้เหลือเกิน
ว่าข้างในตอนนี้มันทรมานแค่ไหน
แต่กลับไม่มีคำพูดไหนติดออกมาจากปากได้เลย

งั้นฉันขอพาลใส่ดวงอาทิตย์แทนแล้วกัน
โทษที่มันไม่ออกมาส่องสว่างบนฟ้า
ขอโยนความผิดให้ฝูงนกกับต้นไม้
โทษว่าวันเวลาจบลงเร็วเกินไป
โทษค่ำคืนดี ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
แต่เอาเข้าจริง ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าฉันเองนั่นแหละที่เป็นคนผิด

คราวนี้ช่วยอย่าเพิ่งโทษฉันเลยนะ