ความสัมพันธ์ที่พังลงไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เป็นเพราะเราสองคนปล่อยปละละเลย มองข้ามปัญหาเล็ก ๆ จนมันลุกลามเกินจะคุมไหว สุดท้ายก็ได้แต่ยอมรับความจริงร่วมกับคนอีกมากมาย ว่าการปรับความเข้าใจและประคองความสุขไว้ด้วยกัน บางทีมันก็เหนื่อยเกินกว่าจะก้าวไปถึง
Eng - Thai
If we’d given it the time, could have worked things out, well, maybe
ถ้าตอนนั้นเราให้เวลากับมันมากกว่านี้ อะไร ๆ ก็คงพอแก้ได้ล่ะมั้ง
Came to thinkin’ what the hell
แต่ดันคิดไปว่าช่างหัวมันเถอะ
Not to dwell up on the problems
ไม่ต้องไปจมกับปัญหาพวกนั้นหรอก
Our bodies came together well
แค่เรื่องบนเตียงเราเข้ากันได้ดี
And that was all we cared
ตอนนั้นเราก็สนใจอยู่แค่นั้นจริง ๆ
More and more and more and more
นับวันยิ่งมีแต่คน
More of the people gave up looking for
พากันถอดใจ เลิกตามหา
Avenues to happiness. You hear them say
หนทางสู่ความสุข แล้วมักได้ยินพวกเขาพูดกันว่า
“The road to understanding was just too far away.”
“เส้นทางที่จะเข้าใจกัน มันไกลเกินเอื้อมไปแล้ว”
While we watched the little things getting out of all proportion
ขณะที่เรามัวแต่มองเรื่องขี้ปะติ๋วบานปลายจนเกินเบอร์
There was so much more at stake, but we paid it no attention
สิ่งที่กำลังจะเสียไปมันมีค่ากว่านั้นมาก แต่เรากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด
I suppose if we had tried
คิดว่าถ้าพวกเราพยายามกันอีกสักหน่อย
We’d have saved the pot from boiling
คงหยุดไม่ให้เรื่องมันเดือดพล่านขึ้นมาได้
But we went and let it slide
ทว่าเรากลับปล่อยเบลอไปเรื่อย ๆ
Until we lost control
จนกระทั่งทุกอย่างหลุดการควบคุม
And more and more and more and more
แล้วผู้คนมากมายขึ้นเรื่อย ๆ
More of the people gave up looking for
ต่างพากันเลิกไขว่คว้าหา
Avenues to happiness. You hear them say
วิธีที่จะทำให้ชีวิตมีความสุข ใคร ๆ ก็มักบ่นว่า
“The road to understanding was just too far away.”
“หนทางที่จะหันหน้ามาคุยกัน มันช่างยาวไกลเหลือเกิน”
What was bad got worse, what was good just got forgotten
จากเรื่องแย่ ๆ ก็ยิ่งพังหนัก ส่วนเรื่องดี ๆ ที่เคยมีก็เลือนหายไปหมด
Could have stopped it there and then, but, girl, we didn’t cotton
เราน่าจะหยุดมันได้ตั้งแต่ตอนนั้น แต่เธอก็รู้ เราดันไม่เอะใจกันเลย
In the end we didn’t care
สุดท้ายก็ไม่มีใครแคร์อะไรอีก
All the love flew out the window
ความรักที่มีก็ลอยหายลับไปกับสายลม
And I guess, just like you said
และฉันว่ามันก็คงเป็นอย่างที่เธอเคยบอก
It all got outta hand
ทุกอย่างมันเกินเยียวยาไปแล้วจริง ๆ
And more and more and more and more
ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีผู้คน
More of the people gave up looking for
ยอมแพ้ที่จะค้นหา
Avenues to happiness. You hear them say
ประตูบานใหม่สู่ความสุข ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“The road to understanding was just too far away.”
“การจะปรับความเข้าใจกัน มันยากและไกลเกินจะไปถึง”
More and more and more and more
มีแต่คนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
More of the people gave up looking for
ที่หมดหวังกับการตามหา
Avenues to happiness. You hear them say
เส้นทางที่จะพาไปพบความสุข ได้ยินแต่คนบอกว่า
“The road to understanding was just too far away.”
“ทางที่จะจูนให้เข้าใจกัน มันดูริบหรี่และห่างไกลเหลือเกิน”
More and more and more and more
นับวันยิ่งมีผู้คนมากมาย
More of the people gave up looking for
ที่ถอดใจและเลิกไขว่คว้า
Avenues to happiness. You hear them say…
เศษเสี้ยวของความสุข ได้ยินพวกเขาพูดกันว่า…
Eng
If we’d given it the time, could have worked things out, well, maybe
Came to thinkin’ what the hell
Not to dwell up on the problems
Our bodies came together well
And that was all we cared
More and more and more and more
More of the people gave up looking for
Avenues to happiness. You hear them say
“The road to understanding was just too far away.”
While we watched the little things getting out of all proportion
There was so much more at stake, but we paid it no attention
I suppose if we had tried
We’d have saved the pot from boiling
But we went and let it slide
Until we lost control
And more and more and more and more
More of the people gave up looking for
Avenues to happiness. You hear them say
“The road to understanding was just too far away.”
What was bad got worse, what was good just got forgotten
Could have stopped it there and then, but, girl, we didn’t cotton
In the end we didn’t care
All the love flew out the window
And I guess, just like you said
It all got outta hand
And more and more and more and more
More of the people gave up looking for
Avenues to happiness. You hear them say
“The road to understanding was just too far away.”
More and more and more and more
More of the people gave up looking for
Avenues to happiness. You hear them say
“The road to understanding was just too far away.”
More and more and more and more
More of the people gave up looking for
Avenues to happiness. You hear them say…
Thai
ถ้าตอนนั้นเราให้เวลากับมันมากกว่านี้ อะไร ๆ ก็คงพอแก้ได้ล่ะมั้ง
แต่ดันคิดไปว่าช่างหัวมันเถอะ
ไม่ต้องไปจมกับปัญหาพวกนั้นหรอก
แค่เรื่องบนเตียงเราเข้ากันได้ดี
ตอนนั้นเราก็สนใจอยู่แค่นั้นจริง ๆ
นับวันยิ่งมีแต่คน
พากันถอดใจ เลิกตามหา
หนทางสู่ความสุข แล้วมักได้ยินพวกเขาพูดกันว่า
“เส้นทางที่จะเข้าใจกัน มันไกลเกินเอื้อมไปแล้ว”
ขณะที่เรามัวแต่มองเรื่องขี้ปะติ๋วบานปลายจนเกินเบอร์
สิ่งที่กำลังจะเสียไปมันมีค่ากว่านั้นมาก แต่เรากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด
คิดว่าถ้าพวกเราพยายามกันอีกสักหน่อย
คงหยุดไม่ให้เรื่องมันเดือดพล่านขึ้นมาได้
ทว่าเรากลับปล่อยเบลอไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งทุกอย่างหลุดการควบคุม
แล้วผู้คนมากมายขึ้นเรื่อย ๆ
ต่างพากันเลิกไขว่คว้าหา
วิธีที่จะทำให้ชีวิตมีความสุข ใคร ๆ ก็มักบ่นว่า
“หนทางที่จะหันหน้ามาคุยกัน มันช่างยาวไกลเหลือเกิน”
จากเรื่องแย่ ๆ ก็ยิ่งพังหนัก ส่วนเรื่องดี ๆ ที่เคยมีก็เลือนหายไปหมด
เราน่าจะหยุดมันได้ตั้งแต่ตอนนั้น แต่เธอก็รู้ เราดันไม่เอะใจกันเลย
สุดท้ายก็ไม่มีใครแคร์อะไรอีก
ความรักที่มีก็ลอยหายลับไปกับสายลม
และฉันว่ามันก็คงเป็นอย่างที่เธอเคยบอก
ทุกอย่างมันเกินเยียวยาไปแล้วจริง ๆ
ยิ่งนานวันก็ยิ่งมีผู้คน
ยอมแพ้ที่จะค้นหา
ประตูบานใหม่สู่ความสุข ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“การจะปรับความเข้าใจกัน มันยากและไกลเกินจะไปถึง”
มีแต่คนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ที่หมดหวังกับการตามหา
เส้นทางที่จะพาไปพบความสุข ได้ยินแต่คนบอกว่า
“ทางที่จะจูนให้เข้าใจกัน มันดูริบหรี่และห่างไกลเหลือเกิน”
นับวันยิ่งมีผู้คนมากมาย
ที่ถอดใจและเลิกไขว่คว้า
เศษเสี้ยวของความสุข ได้ยินพวกเขาพูดกันว่า…
Comments are off this post