Well, Frankie Lee, he sat right down
แฟรงกี้ ลี เลยนั่งลงตรงนั้น
And put his fingers to his chin
เอามือกุมคางใช้นึกคิด
But with the cold eyes of Judas on him
แต่พอเจอสายตาอันเย็นชาของยูดาสจ้องมา
His head began to spin
เขาก็เริ่มสับสนจนหัวหมุน
“Could ya please not stare at me like that?,” he said
ช่วยเลิกจ้องฉันแบบนั้นทีได้ไหม เขาพูดขึ้น
“It’s just my foolish pride
มันคงเป็นแค่ทิฐิไร้สาระของฉันเอง
But sometimes a man must be alone
แต่บางทีคนเรามันก็ต้องการเวลาอยู่คนเดียวบ้าง
And this is no place to hide”
และที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่จะมานั่งซ่อนตัว

Well, Judas, he just winked and said
ยูดาสทำแค่ขยิบตาแล้วตอบกลับ
“Alright, I’ll leave you here
เอางั้นก็ได้ ฉันจะปล่อยให้นายอยู่ตรงนี้
But you’d better hurry up and choose which of those bills you want
แต่นายควรรีบเลือกแบงก์ที่ต้องการได้แล้วนะ
Before they all disappear”
ก่อนที่เงินพวกนี้จะหายไปจนหมด
“I’m gonna start my pickin’ right now
ฉันกำลังจะเลือกเดี๋ยวนี้แหละ
Just tell me where you’ll be”
แค่นัดมาว่านายจะไปรอที่ไหน
Judas pointed down the road
ยูดาสชี้มือลงไปตามถนน
And said, “Eternity!”
แล้วบอกว่า ที่แห่งนิรันดร์

“Eternity?” said Frankie Lee
ที่แห่งนิรันดร์งั้นเหรอ แฟรงกี้ ลี ถาม
With a voice as cold as ice
ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกไม่แพ้กัน
“That’s right,” said Judas, “Eternity
ใช่แล้ว ยูดาส ยืนยัน ความเป็นนิรันดร์ไงล่ะ
Though you might call it ‘Paradise’”
หรือนายอาจจะอยากเรียกว่า สรวงสวรรค์ ก็ได้นะ
“I don’t call it anything”
ฉันไม่ได้เรียกมันว่าอะไรทั้งนั้น
Said Frankie Lee with a smile
แฟรงกี้ ลี ยิ้มแล้วตอบกลับไป
“All right,” said Judas Priest
โอเค งั้นตามนั้น ยูดาส พรีสต์ ตัดบท
“I’ll see you after a while”
ไว้ค่อยเจอกันอีกทีแล้วกัน

Well, Frankie Lee, he sat back down
แฟรงกี้ ลี นั่งลงอีกรอบ
Feeling low and mean
ความรู้สึกข้างในมันดิ่งและแย่สุด ๆ
When just then a passin’ stranger
จังหวะนั้นเองมีคนแปลกหน้าเดินผ่านมาร่วมวง
Burst upon the scene
และโผล่เข้ามาทักกะทันหัน
Saying, “Are you Frankie Lee, the gambler
ถามว่า คุณคือแฟรงกี้ ลี นักพนัน
Whose father’s deceased?
คนที่พ่อเพิ่งเสียชีวิตไปใช่ไหม
Well, if you are, there’s a fellow callin’ you down the road
ถ้าใช่ ตอนนี้มีชายคนหนึ่งกำลังตะโกนเรียกคุณอยู่สุดถนน
And they say his name is Priest”
เห็นคนอื่นบอกว่าเขาชื่อพรีสต์

“Oh, yes, he is my friend”
อ้อ ใช่แล้ว เขาเป็นเพื่อนฉันเอง
Said Frankie Lee in fright
แฟรงกี้ ลี อุทานด้วยความตกใจ
“I do recall him very well
ฉันจำเขาได้แม่นเลยล่ะ
In fact, he just left my sight”
ความจริงเขาเพิ่งลับสายตาจากฉันไปเมื่อกี้เอง
“Yes, that’s the one,” said the stranger
ใช่ คนนั้นแหละ ชายแปลกหน้ายืนยัน
As quiet as a mouse
ด้วยน้ำเสียงเบาราวกับเสียงหนู
“Well, my message is, he’s down the road
ฉันแค่นำความมาบอกว่า เขาอยู่สุดถนนตรงนั้น
Stranded in a house”
กำลังติดอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง

Well, Frankie Lee, he panicked
พอได้ยินแบบนั้น แฟรงกี้ ลี ก็สติแตก
He dropped everything and ran
เขาทิ้งทุกอย่างแล้วออกวิ่งสุดชีวิต
Until he came up to the spot
จนกระทั่งวิ่งมาถึงจุด
Where Judas Priest did stand
ที่ยูดาส พรีสต์ ยืนรออยู่
“What kind of house is this,” he said
นี่มันบ้านแบบไหนกันเนี่ย เขาเอ่ยปากถาม
“Where I have come to roam?”
ที่ฉันหลงทางมาเจอเข้า
“It’s not a house,” says Judas Priest
มันไม่ใช่แค่บ้านหรอก ยูดาส พรีสต์ ตอบ
“It’s not a house, it’s a home”
มันไม่ใช่แค่บ้าน แต่มันคือวิมานแห่งรังนอนต่างหาก

Well, Frankie Lee, he trembled
แฟรงกี้ ลี ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
He soon lost all control
ไม่นานเขาก็สูญเสียการควบคุมตัวเองโดยสิ้นเชิง
Over ev’rything which he had made
ปล่อยให้กิเลสครอบงำทุกอย่างที่เคยสร้างมา
While the mission bells did toll
ในขณะที่เสียงระฆังโบสถ์ดังกังวาน
He just stood there staring
เขายืนจ้องมองอยู่อย่างนั้น
At that big house as bright as any sun
มองดูบ้านหลังใหญ่ที่สว่างไสวเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์
With four and twenty windows
ที่มีหน้าต่างมากถึงยี่สิบสี่บาน
And a woman’s face in ev’ry one
และมีใบหน้าของหญิงสาวปรากฏอยู่ทุกบานหน้าต่าง

Well, up the stairs ran Frankie Lee
แฟรงกี้ ลี วิ่งกระโจนขึ้นบันไดไป
With a soulful, bounding leap
ด้วยจังหวะก้าวทะยานอันแรงกล้า
And, foaming at the mouth
เขาบ้าคลั่งจนน้ำลายฟูมปาก
He began to make his midnight creep
แอบย่องเข้าไปตักตวงความสุขยามค่ำคืน
For sixteen nights and days he raved
เขาเสพสุขอย่างมัวเมาอยู่สิบหกวันสิบหกคืน
But on the seventeenth he burst
ทว่าในวันที่สิบเจ็ด เขากลับถลาลงมาซบ
Into the arms of Judas Priest
อยู่ในอ้อมอกของยูดาส พรีสต์
Which is where he died of thirst
และสิ้นใจตายด้วยความหิวกระหาย ณ ตรงนั้นเอง

No one tried to say a thing
ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
When they carried him out in jest
ยามที่พวกเขายกร่างเขาออกไปแบบหัวเราะเยาะ
Except, of course, the little neighbor boy
จะมีก็แค่เด็กชายข้างบ้านคนหนึ่ง
Who carried him to rest
ที่ช่วยแบกศพเขาไปฝัง
And he just walked along, alone
เด็กน้อยเดินไปตามทางเพียงลำพัง
With his guilt so well concealed
โดยซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้อย่างมิดชิด
And muttered underneath his breath
พร้อมกับบ่นพึมพำในลำคอ
“Nothing is revealed”
ไร้ซึ่งคำตอบใดที่ถูกเปิดเผย

Well, the moral of this story
คติเตือนใจของเรื่องราวนี้
The moral of this song
ข้อคิดที่ซ่อนอยู่ในบทเพลง
Is simply that one should never be
สรุปได้สั้น ๆ แค่ว่า คนเราไม่ควรพาตัวเองไปอยู่ในจุด
Where one does not belong
ที่ไม่ใช่ที่ของเราตั้งแต่แรก
So when you see your neighbor carrying somethin’
เพราะฉะนั้น เวลาเห็นคนข้างบ้านกำลังแบกของหนัก
Help him with his load
ก็จงเข้าไปช่วยเขาลดทอนภาระซะ
And don’t go mistaking Paradise
และอย่าได้หลงผิดคิดว่าสวรรค์วิมาน
For that home across the road
คือบ้านหลังงามที่ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนนั้นเลย

Well, Frankie Lee, he sat right down
And put his fingers to his chin
But with the cold eyes of Judas on him
His head began to spin
“Could ya please not stare at me like that?,” he said
“It’s just my foolish pride
But sometimes a man must be alone
And this is no place to hide”

Well, Judas, he just winked and said
“Alright, I’ll leave you here
But you’d better hurry up and choose which of those bills you want
Before they all disappear”
“I’m gonna start my pickin’ right now
Just tell me where you’ll be”
Judas pointed down the road
And said, “Eternity!”

“Eternity?” said Frankie Lee
With a voice as cold as ice
“That’s right,” said Judas, “Eternity
Though you might call it ‘Paradise’”
“I don’t call it anything”
Said Frankie Lee with a smile
“All right,” said Judas Priest
“I’ll see you after a while”

Well, Frankie Lee, he sat back down
Feeling low and mean
When just then a passin’ stranger
Burst upon the scene
Saying, “Are you Frankie Lee, the gambler
Whose father’s deceased?
Well, if you are, there’s a fellow callin’ you down the road
And they say his name is Priest”

“Oh, yes, he is my friend”
Said Frankie Lee in fright
“I do recall him very well
In fact, he just left my sight”
“Yes, that’s the one,” said the stranger
As quiet as a mouse
“Well, my message is, he’s down the road
Stranded in a house”

Well, Frankie Lee, he panicked
He dropped everything and ran
Until he came up to the spot
Where Judas Priest did stand
“What kind of house is this,” he said
“Where I have come to roam?”
“It’s not a house,” says Judas Priest
“It’s not a house, it’s a home”

Well, Frankie Lee, he trembled
He soon lost all control
Over ev’rything which he had made
While the mission bells did toll
He just stood there staring
At that big house as bright as any sun
With four and twenty windows
And a woman’s face in ev’ry one

Well, up the stairs ran Frankie Lee
With a soulful, bounding leap
And, foaming at the mouth
He began to make his midnight creep
For sixteen nights and days he raved
But on the seventeenth he burst
Into the arms of Judas Priest
Which is where he died of thirst

No one tried to say a thing
When they carried him out in jest
Except, of course, the little neighbor boy
Who carried him to rest
And he just walked along, alone
With his guilt so well concealed
And muttered underneath his breath
“Nothing is revealed”

Well, the moral of this story
The moral of this song
Is simply that one should never be
Where one does not belong
So when you see your neighbor carrying somethin’
Help him with his load
And don’t go mistaking Paradise
For that home across the road

แฟรงกี้ ลี เลยนั่งลงตรงนั้น
เอามือกุมคางใช้นึกคิด
แต่พอเจอสายตาอันเย็นชาของยูดาสจ้องมา
เขาก็เริ่มสับสนจนหัวหมุน
ช่วยเลิกจ้องฉันแบบนั้นทีได้ไหม เขาพูดขึ้น
มันคงเป็นแค่ทิฐิไร้สาระของฉันเอง
แต่บางทีคนเรามันก็ต้องการเวลาอยู่คนเดียวบ้าง
และที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่จะมานั่งซ่อนตัว

ยูดาสทำแค่ขยิบตาแล้วตอบกลับ
เอางั้นก็ได้ ฉันจะปล่อยให้นายอยู่ตรงนี้
แต่นายควรรีบเลือกแบงก์ที่ต้องการได้แล้วนะ
ก่อนที่เงินพวกนี้จะหายไปจนหมด
ฉันกำลังจะเลือกเดี๋ยวนี้แหละ
แค่นัดมาว่านายจะไปรอที่ไหน
ยูดาสชี้มือลงไปตามถนน
แล้วบอกว่า ที่แห่งนิรันดร์

ที่แห่งนิรันดร์งั้นเหรอ แฟรงกี้ ลี ถาม
ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกไม่แพ้กัน
ใช่แล้ว ยูดาส ยืนยัน ความเป็นนิรันดร์ไงล่ะ
หรือนายอาจจะอยากเรียกว่า สรวงสวรรค์ ก็ได้นะ
ฉันไม่ได้เรียกมันว่าอะไรทั้งนั้น
แฟรงกี้ ลี ยิ้มแล้วตอบกลับไป
โอเค งั้นตามนั้น ยูดาส พรีสต์ ตัดบท
ไว้ค่อยเจอกันอีกทีแล้วกัน

แฟรงกี้ ลี นั่งลงอีกรอบ
ความรู้สึกข้างในมันดิ่งและแย่สุด ๆ
จังหวะนั้นเองมีคนแปลกหน้าเดินผ่านมาร่วมวง
และโผล่เข้ามาทักกะทันหัน
ถามว่า คุณคือแฟรงกี้ ลี นักพนัน
คนที่พ่อเพิ่งเสียชีวิตไปใช่ไหม
ถ้าใช่ ตอนนี้มีชายคนหนึ่งกำลังตะโกนเรียกคุณอยู่สุดถนน
เห็นคนอื่นบอกว่าเขาชื่อพรีสต์

อ้อ ใช่แล้ว เขาเป็นเพื่อนฉันเอง
แฟรงกี้ ลี อุทานด้วยความตกใจ
ฉันจำเขาได้แม่นเลยล่ะ
ความจริงเขาเพิ่งลับสายตาจากฉันไปเมื่อกี้เอง
ใช่ คนนั้นแหละ ชายแปลกหน้ายืนยัน
ด้วยน้ำเสียงเบาราวกับเสียงหนู
ฉันแค่นำความมาบอกว่า เขาอยู่สุดถนนตรงนั้น
กำลังติดอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง

พอได้ยินแบบนั้น แฟรงกี้ ลี ก็สติแตก
เขาทิ้งทุกอย่างแล้วออกวิ่งสุดชีวิต
จนกระทั่งวิ่งมาถึงจุด
ที่ยูดาส พรีสต์ ยืนรออยู่
นี่มันบ้านแบบไหนกันเนี่ย เขาเอ่ยปากถาม
ที่ฉันหลงทางมาเจอเข้า
มันไม่ใช่แค่บ้านหรอก ยูดาส พรีสต์ ตอบ
มันไม่ใช่แค่บ้าน แต่มันคือวิมานแห่งรังนอนต่างหาก

แฟรงกี้ ลี ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
ไม่นานเขาก็สูญเสียการควบคุมตัวเองโดยสิ้นเชิง
ปล่อยให้กิเลสครอบงำทุกอย่างที่เคยสร้างมา
ในขณะที่เสียงระฆังโบสถ์ดังกังวาน
เขายืนจ้องมองอยู่อย่างนั้น
มองดูบ้านหลังใหญ่ที่สว่างไสวเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์
ที่มีหน้าต่างมากถึงยี่สิบสี่บาน
และมีใบหน้าของหญิงสาวปรากฏอยู่ทุกบานหน้าต่าง

แฟรงกี้ ลี วิ่งกระโจนขึ้นบันไดไป
ด้วยจังหวะก้าวทะยานอันแรงกล้า
เขาบ้าคลั่งจนน้ำลายฟูมปาก
แอบย่องเข้าไปตักตวงความสุขยามค่ำคืน
เขาเสพสุขอย่างมัวเมาอยู่สิบหกวันสิบหกคืน
ทว่าในวันที่สิบเจ็ด เขากลับถลาลงมาซบ
อยู่ในอ้อมอกของยูดาส พรีสต์
และสิ้นใจตายด้วยความหิวกระหาย ณ ตรงนั้นเอง

ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
ยามที่พวกเขายกร่างเขาออกไปแบบหัวเราะเยาะ
จะมีก็แค่เด็กชายข้างบ้านคนหนึ่ง
ที่ช่วยแบกศพเขาไปฝัง
เด็กน้อยเดินไปตามทางเพียงลำพัง
โดยซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้อย่างมิดชิด
พร้อมกับบ่นพึมพำในลำคอ
ไร้ซึ่งคำตอบใดที่ถูกเปิดเผย

คติเตือนใจของเรื่องราวนี้
ข้อคิดที่ซ่อนอยู่ในบทเพลง
สรุปได้สั้น ๆ แค่ว่า คนเราไม่ควรพาตัวเองไปอยู่ในจุด
ที่ไม่ใช่ที่ของเราตั้งแต่แรก
เพราะฉะนั้น เวลาเห็นคนข้างบ้านกำลังแบกของหนัก
ก็จงเข้าไปช่วยเขาลดทอนภาระซะ
และอย่าได้หลงผิดคิดว่าสวรรค์วิมาน
คือบ้านหลังงามที่ตั้งอยู่ตรงข้ามถนนนั้นเลย