No, I can’t sleep in hotel rooms
ข่มตานอนในห้องโรงแรมไม่ลงสักที
The camera roll, impending doom
ยิ่งเลื่อนดูอัลบั้มรูปเก่า ๆ ความพังทลายก็ยิ่งคืบคลานเข้ามา
Terrestrial TV to heal the blues
เปิดทีวีทิ้งไว้เผื่อจะช่วยคลายความหม่นหมองลงบ้าง
You left an exit wound
แต่เธอดันทิ้งบาดแผลใหญ่ทิ่มแทงใจเอาไว้
And this city’s fine, but I’m eternally unsatisfied
เมืองนี้ก็ดูดีอยู่หรอก แต่ข้างในฉันกลับไม่เคยรู้สึกเติมเต็มได้เลย
And if I shut my eyes
และพอหลับตาลงทีไร

We’re singing “Angels” at karaoke
ภาพเรากำลังแหกปากร้องเพลง “Angels” ในร้านคาราโอเกะก็ผุดขึ้นมา
On the most chaotic night
ในค่ำคืนที่โคตรจะวุ่นวายและเละเทะ
I can barely make you out in the artificial light
ฉันแทบจะมองหน้าเธอไม่ชัดท่ามกลางแสงไฟสลัวพวกนั้น
And if you try to ghost me
แล้วถ้าคิดจะเงียบหายไปดื้อ ๆ
And quit being in my life
ตัดช่องน้อยหนีไปจากชีวิตฉันล่ะก็
Don’t you dare
อย่าริอาจเชียวนะ
Don’t you dare
อย่าแม้แต่จะคิดเชียว

I can tell you’re online
เห็นอยู่นะว่าเธอยังออนอยู่
But that’s a dangerous road to go down
แต่มันเสี่ยงเกินไปที่จะทักไปหา
(Don’t go therе, don’t go there, baby)
อย่าพาตัวเองไปเจ็บซ้ำอีกเลย
And I’ve been trying all night
พยายามหักห้ามใจมาตลอดทั้งคืน
But this particular wavе
แต่กับมรสุมอารมณ์ระลอกนี้
I’m struggling to ride
ฉันกลับต้านทานมันแทบไม่ไหว

And where the hell did our childhood go?
ช่วงเวลาวัยเด็กมันหายไปไหนหมดวะ
It freaks me out how fast we grow
หลอนจับใจที่เห็นพวกเราโตกันเร็วขนาดนี้
The more I see, the less I know
ยิ่งเจอโลกกว้างขึ้น กลับยิ่งไม่เข้าใจอะไรเลย
And this feels like The Truman Show
รู้สึกเหมือนชีวิตติดอยู่ในเรื่อง The Truman Show ชัด ๆ
Everybody’s up and left
ใครต่อใครต่างพากันเดินจากไป
And I can barely catch my breath
จนฉันแทบจะหายใจไม่ทัน
And when I shut my eyes
และยามใดที่หลับตาลง

We’re singing “Angels” at karaoke
ภาพเราสองคนตะโกนร้องเพลง “Angels” ในห้องเกะก็ย้อนกลับมา
On the most chaotic night
ท่ามกลางคืนที่แสนจะโกลาหล
I can barely make you out in the artificial light
แสงไฟสังเคราะห์ในห้องทำให้มองหน้าเธอแทบไม่ถนัด
And if you try to ghost me
ถ้าคิดจะชิ่งตัดการติดต่อกันไป
And quit being in my life
ลบตัวเองออกไปจากโลกของฉันเฉย ๆ
Don’t you dare
อย่าได้บังอาจทำนะ
Don’t you dare
ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด

Don’t you dare
อย่าทำเชียว
Don’t you dare
ห้ามเชียวนะ
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah
Don’t you dare
อย่าคิดจะทำนะ
Don’t you dare
อย่าริทำเชียว
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah
Don’t you dare
อย่าได้ทำนะ
Don’t you dare
ห้ามเด็ดขาด
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah
Don’t you dare
อย่าแม้แต่จะคิด
Don’t you dare
อย่าทำเป็นอันขาด
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah

There’s this SpongeBob line, which I always think of
มันมีบทพูดหนึ่งในสพันจ์บ็อบที่ฉันนึกถึงตลอด
And it’s, like, this guy, who’s really sad, and he goes:
อารมณ์เหมือนมีตัวละครตัวหนึ่งเศร้ามาก ๆ แล้วหมอนั่นก็พูดขึ้นมาว่า
“I was born with, um
“ฉันเกิดมาพร้อมกับ เอ่อ
Paper skin and bones made out of glass
ผิวหนังที่บางเหมือนกระดาษและกระดูกที่เปราะเป็นแก้ว
Every day, I wake up and I shatter my ankles”
ทุก ๆ วันที่ลืมตาตื่น ข้อเท้าฉันก็แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี”
Or something like that
อะไรประมาณนั้นแหละ
Like, he’s really sad
คือหมอนั่นดูดิ่งจัด ๆ
I’ll find it now
เดี๋ยวลองเปิดหาดูแป๊บ
But that’s how I feel at the moment
แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้เลย

No, I can’t sleep in hotel rooms
The camera roll, impending doom
Terrestrial TV to heal the blues
You left an exit wound
And this city’s fine, but I’m eternally unsatisfied
And if I shut my eyes

We’re singing “Angels” at karaoke
On the most chaotic night
I can barely make you out in the artificial light
And if you try to ghost me
And quit being in my life
Don’t you dare
Don’t you dare

I can tell you’re online
But that’s a dangerous road to go down
(Don’t go therе, don’t go there, baby)
And I’ve been trying all night
But this particular wavе
I’m struggling to ride

And where the hell did our childhood go?
It freaks me out how fast we grow
The more I see, the less I know
And this feels like The Truman Show
Everybody’s up and left
And I can barely catch my breath
And when I shut my eyes

We’re singing “Angels” at karaoke
On the most chaotic night
I can barely make you out in the artificial light
And if you try to ghost me
And quit being in my life
Don’t you dare
Don’t you dare

Don’t you dare
Don’t you dare
Yeah, yeah, yeah, yeah
Don’t you dare
Don’t you dare
Yeah, yeah, yeah, yeah
Don’t you dare
Don’t you dare
Yeah, yeah, yeah, yeah
Don’t you dare
Don’t you dare
Yeah, yeah, yeah, yeah

There’s this SpongeBob line, which I always think of
And it’s, like, this guy, who’s really sad, and he goes:
“I was born with, um
Paper skin and bones made out of glass
Every day, I wake up and I shatter my ankles”
Or something like that
Like, he’s really sad
I’ll find it now
But that’s how I feel at the moment

ข่มตานอนในห้องโรงแรมไม่ลงสักที
ยิ่งเลื่อนดูอัลบั้มรูปเก่า ๆ ความพังทลายก็ยิ่งคืบคลานเข้ามา
เปิดทีวีทิ้งไว้เผื่อจะช่วยคลายความหม่นหมองลงบ้าง
แต่เธอดันทิ้งบาดแผลใหญ่ทิ่มแทงใจเอาไว้
เมืองนี้ก็ดูดีอยู่หรอก แต่ข้างในฉันกลับไม่เคยรู้สึกเติมเต็มได้เลย
และพอหลับตาลงทีไร

ภาพเรากำลังแหกปากร้องเพลง “Angels” ในร้านคาราโอเกะก็ผุดขึ้นมา
ในค่ำคืนที่โคตรจะวุ่นวายและเละเทะ
ฉันแทบจะมองหน้าเธอไม่ชัดท่ามกลางแสงไฟสลัวพวกนั้น
แล้วถ้าคิดจะเงียบหายไปดื้อ ๆ
ตัดช่องน้อยหนีไปจากชีวิตฉันล่ะก็
อย่าริอาจเชียวนะ
อย่าแม้แต่จะคิดเชียว

เห็นอยู่นะว่าเธอยังออนอยู่
แต่มันเสี่ยงเกินไปที่จะทักไปหา
อย่าพาตัวเองไปเจ็บซ้ำอีกเลย
พยายามหักห้ามใจมาตลอดทั้งคืน
แต่กับมรสุมอารมณ์ระลอกนี้
ฉันกลับต้านทานมันแทบไม่ไหว

ช่วงเวลาวัยเด็กมันหายไปไหนหมดวะ
หลอนจับใจที่เห็นพวกเราโตกันเร็วขนาดนี้
ยิ่งเจอโลกกว้างขึ้น กลับยิ่งไม่เข้าใจอะไรเลย
รู้สึกเหมือนชีวิตติดอยู่ในเรื่อง The Truman Show ชัด ๆ
ใครต่อใครต่างพากันเดินจากไป
จนฉันแทบจะหายใจไม่ทัน
และยามใดที่หลับตาลง

ภาพเราสองคนตะโกนร้องเพลง “Angels” ในห้องเกะก็ย้อนกลับมา
ท่ามกลางคืนที่แสนจะโกลาหล
แสงไฟสังเคราะห์ในห้องทำให้มองหน้าเธอแทบไม่ถนัด
ถ้าคิดจะชิ่งตัดการติดต่อกันไป
ลบตัวเองออกไปจากโลกของฉันเฉย ๆ
อย่าได้บังอาจทำนะ
ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด

อย่าทำเชียว
ห้ามเชียวนะ
Yeah, yeah
อย่าคิดจะทำนะ
อย่าริทำเชียว
Yeah, yeah
อย่าได้ทำนะ
ห้ามเด็ดขาด
Yeah, yeah
อย่าแม้แต่จะคิด
อย่าทำเป็นอันขาด
Yeah, yeah

มันมีบทพูดหนึ่งในสพันจ์บ็อบที่ฉันนึกถึงตลอด
อารมณ์เหมือนมีตัวละครตัวหนึ่งเศร้ามาก ๆ แล้วหมอนั่นก็พูดขึ้นมาว่า
“ฉันเกิดมาพร้อมกับ เอ่อ
ผิวหนังที่บางเหมือนกระดาษและกระดูกที่เปราะเป็นแก้ว
ทุก ๆ วันที่ลืมตาตื่น ข้อเท้าฉันก็แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี”
อะไรประมาณนั้นแหละ
คือหมอนั่นดูดิ่งจัด ๆ
เดี๋ยวลองเปิดหาดูแป๊บ
แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้เลย