Life before the lobotomy
ชีวิตก่อนที่จะโดนล้างสมองจนหมดสิ้นความเป็นคน
Christian sang the eulogy
คริสเตียนทำหน้าที่กล่าวคำไว้อาลัยให้แก่ความหลัง
Sign my love, a lost memory
ส่งมอบความรักของฉันทิ้งไว้ ให้กลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำที่เลือนหาย
From the end of the century
จากปลายศตวรรษที่แสนหดหู่

Well, it’s enough to make you sick
บ้าเอ๊ย… มันน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี
To cast a stone and throw a brick
กับการที่ผู้คนเอาแต่รุมปาก้อนหินใส่กันแบบนี้
Ooh, when the sky is falling down
ในวันที่ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
You burned your dreams into the ground
เธอกลับเผาทำลายความฝันของตัวเองทิ้งไปกับตา

Christian’s lesson’s what he’s been sold (Hey)
บทเรียนที่คริสเตียนถูกยัดเยียดให้เชื่อมาตลอด
We are normal and self-controlled (Hey)
ว่าพวกเราน่ะปกติสุขดีและควบคุมตัวเองได้
Remember to learn to forget (Hey)
จงจำไว้ว่าต้องหัดลืมเรื่องเก่า ๆ ไปซะ
Whiskey shots and cheap cigarettes
แล้วกรอกวิสกี้เข้าปาก ย้อมใจด้วยบุหรี่ราคาถูก

Well, I’m not stoned, I’m just fucked up
ฉันไม่ได้เมายานะ แค่ชีวิตมันพังพินาศไม่มีชิ้นดี
I got so high, I can’t stand up
เมาหัวราน้ำจนแทบจะยืนไม่ไหว
Well, I’m not cursed ’cause I’ve been blessed
ไม่ได้โดนคำสาปอะไรหรอก เพราะจริง ๆ ฉันแม่งโชคดีจะตาย
I’m not in love ’cause I’m a mess
รักใครไม่เป็นหรอก สภาพเยินขนาดนี้ใครจะไปไหว

Like refugees (Too late)
ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้ลี้ภัย
We’re lost like refugees (Too late)
หลงทางคว้างเคว้งเหมือนคนไร้บ้าน
Like refugees (Too late)
ราวกับผู้ลี้ภัยที่ไม่มีใครต้องการ
We’re lost like refugees (Too late)
พวกเราหลงทางไร้จุดหมายไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลย
The brutality of reality
ความจริงอันโหดร้ายทารุณที่ต้องเจอ
Is the freedom that keeps me from
คืออิสระจอมปลอมที่ฉุดรั้งไม่ให้ฉันได้หลุดพ้นไปจาก…

Dreamin’, I was only dreamin’
ฝันไป… สุดท้ายก็แค่ฝันกลางวัน
Of another place and time where my family’s from
ถึงวันเก่า ๆ ที่บรรพบุรุษเคยอยู่อย่างสงบสุข
Singin’, I can hear them singin’
เสียงเพลง… ยังแว่วมาให้ได้ยินอยู่เลยนะ
When the rain had washed away all these scattered dreams
ก่อนที่พายุฝนจะพัดพาความฝันที่กระจัดกระจายให้หายวับไป
Dyin’, everyone’s reminded
ความตายคืบคลานเข้ามาย้ำเตือนสติ
Hearts are washed in misery, drenched in gasoline
ว่าหัวใจเรามันชุ่มไปด้วยความช้ำชอก ราวกับถูกราดด้วยน้ำมันพร้อมจะมอดไหม้
Laughter, there is no more laughter
เสียงหัวเราะ… ไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้วล่ะ
Songs of yesterday now live in the underground
บทเพลงในวันวาน ตอนนี้กลายเป็นแค่เสียงกระซิบใต้ดินไปแล้ว

Life before the lobotomy
Christian sang the eulogy
Sign my love, a lost memory
From the end of the century

Well, it’s enough to make you sick
To cast a stone and throw a brick
Ooh, when the sky is falling down
You burned your dreams into the ground

Christian’s lesson’s what he’s been sold (Hey)
We are normal and self-controlled (Hey)
Remember to learn to forget (Hey)
Whiskey shots and cheap cigarettes

Well, I’m not stoned, I’m just fucked up
I got so high, I can’t stand up
Well, I’m not cursed ’cause I’ve been blessed
I’m not in love ’cause I’m a mess

Like refugees (Too late)
We’re lost like refugees (Too late)
Like refugees (Too late)
We’re lost like refugees (Too late)
The brutality of reality
Is the freedom that keeps me from

Dreamin’, I was only dreamin’
Of another place and time where my family’s from
Singin’, I can hear them singin’
When the rain had washed away all these scattered dreams
Dyin’, everyone’s reminded
Hearts are washed in misery, drenched in gasoline
Laughter, there is no more laughter
Songs of yesterday now live in the underground

ชีวิตก่อนที่จะโดนล้างสมองจนหมดสิ้นความเป็นคน
คริสเตียนทำหน้าที่กล่าวคำไว้อาลัยให้แก่ความหลัง
ส่งมอบความรักของฉันทิ้งไว้ ให้กลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำที่เลือนหาย
จากปลายศตวรรษที่แสนหดหู่

บ้าเอ๊ย… มันน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี
กับการที่ผู้คนเอาแต่รุมปาก้อนหินใส่กันแบบนี้
ในวันที่ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
เธอกลับเผาทำลายความฝันของตัวเองทิ้งไปกับตา

บทเรียนที่คริสเตียนถูกยัดเยียดให้เชื่อมาตลอด
ว่าพวกเราน่ะปกติสุขดีและควบคุมตัวเองได้
จงจำไว้ว่าต้องหัดลืมเรื่องเก่า ๆ ไปซะ
แล้วกรอกวิสกี้เข้าปาก ย้อมใจด้วยบุหรี่ราคาถูก

ฉันไม่ได้เมายานะ แค่ชีวิตมันพังพินาศไม่มีชิ้นดี
เมาหัวราน้ำจนแทบจะยืนไม่ไหว
ไม่ได้โดนคำสาปอะไรหรอก เพราะจริง ๆ ฉันแม่งโชคดีจะตาย
รักใครไม่เป็นหรอก สภาพเยินขนาดนี้ใครจะไปไหว

ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้ลี้ภัย
หลงทางคว้างเคว้งเหมือนคนไร้บ้าน
ราวกับผู้ลี้ภัยที่ไม่มีใครต้องการ
พวกเราหลงทางไร้จุดหมายไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลย
ความจริงอันโหดร้ายทารุณที่ต้องเจอ
คืออิสระจอมปลอมที่ฉุดรั้งไม่ให้ฉันได้หลุดพ้นไปจาก…

ฝันไป… สุดท้ายก็แค่ฝันกลางวัน
ถึงวันเก่า ๆ ที่บรรพบุรุษเคยอยู่อย่างสงบสุข
เสียงเพลง… ยังแว่วมาให้ได้ยินอยู่เลยนะ
ก่อนที่พายุฝนจะพัดพาความฝันที่กระจัดกระจายให้หายวับไป
ความตายคืบคลานเข้ามาย้ำเตือนสติ
ว่าหัวใจเรามันชุ่มไปด้วยความช้ำชอก ราวกับถูกราดด้วยน้ำมันพร้อมจะมอดไหม้
เสียงหัวเราะ… ไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้วล่ะ
บทเพลงในวันวาน ตอนนี้กลายเป็นแค่เสียงกระซิบใต้ดินไปแล้ว