My generation is zero
รุ่นของพวกเรามันคือยุคสูญเปล่า
I never made it as a working-class hero
ไม่เคยสำเร็จจนเป็นฮีโรของชนชั้นแรงงานได้เลยสักที

21st century breakdown
ความพังพินาศแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
I once was lost, but never was found
ครั้งหนึ่งเคยหลงทาง และไม่เคยมีใครหาเจออีกเลย
I think I’m losin’ what’s left of my mind
สงสัยสมองส่วนที่เหลือจะเริ่มเพี้ยนไปหมดแล้ว
To the 20th century deadline
เพราะโดนเส้นตายจากศตวรรษก่อนบีบคั้นเอาไว้

I was made of poison and blood
ตัวฉันสร้างขึ้นมาจากยาพิษและหยาดเลือด
Condemnation is what I understood
สิ่งเดียวที่สะกดเป็นคือการตราหน้าด่าทอ
Video games to the tower’s fall
จากยุคที่เล่นวิดีโอเกมจนถึงวันที่ตึกเวิลด์เทรดถล่มลงมา
Homeland Security could kill us all
นโยบายความมั่นคงแห่งชาติแม่งอาจฆ่าพวกเราตายกันหมด

My generation is zero
รุ่นของพวกเรามันไร้ค่าสิ้นดี
I never made it as a working-class hero
ไม่มีวันได้เป็นวีรบุรุษชนชั้นแรงงานกับเขาหรอก

21st century breakdown
ยุคสมัยที่พังทลายในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
I once was lost, but never was found
หลงทางมาตั้งนาน และคงไม่มีวันหาทางออกเจอ
I think I’m losin’ what’s left of my mind
สมองส่วนที่เหลืออยู่มันจะหลุดลอยไปทุกที
To the 20th century deadline
จากขีดจำกัดที่คนยุคก่อนทิ้งไว้ให้

We are the class of, the class of ’13
พวกเราคือรุ่นปีสองพันสิบสาม
Born in the era of humility
เกิดมาในยุคแห่งความตกต่ำย่ำยี
We are the desperate in the decline
เป็นกลุ่มคนสิ้นหวังในช่วงขาลงของประเทศ
Raised by the bastards of 1969
โตมาจากการเลี้ยงดูของพวกสารเลวยุคปีหกเก้า

My name is No One, the long-lost son
ฉันชื่อไม่มีใคร เป็นลูกชายที่หายสาบสูญไปนาน
Born on the 4th of July
เกิดในวันที่สี่กรกฎาคม วันชาติอเมริกาแท้ ๆ
Raised in the era of heroes and cons
โตมาในยุคที่มีแต่ฮีโรจอมปลอมกับพวกต้มตุ๋น
That left me for dead or alive
ที่ทิ้งให้ฉันเผชิญชะตากรรมจะอยู่หรือตายก็ช่างมัน
I am a nation, a worker of pride
ฉันนี่แหละคือประเทศนี้ เป็นแรงงานผู้หยิ่งทะนง
My debt to the status quo
เป็นหนี้บุญคุณระบบสังคมจอมปลอมพวกนี้
The scars on my hands and a means to an end
บาดแผลบนมือกับวิธีเอาตัวรอดไปวัน ๆ
It’s all that I have to show
คือสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่ให้ใครต่อใครได้เห็น

Hey
เฮ้
Hey
เฮ้
Hey
เฮ้

I swallowed my pride and I choked on my faith
ฉันต้องกลืนความภูมิใจลงคอจนแทบสำลักความเชื่อของตัวเอง
I’ve given my heart and my soul
อุตส่าห์ทุ่มเทให้หมดทั้งใจและจิตวิญญาณ
I’ve broken my fingers and lied through my teeth
ทำงานจนนิ้วหักแถมยังต้องสอพลอปลิ้นปล้อน
The pillar of damage control
เพื่อเป็นแค่เครื่องมือคอยประคับประคองปัญหา
I’ve been to the edge and I’ve thrown the bouquet
ก้าวไปจนถึงปากเหวแล้วโยนช่อดอกไม้ทิ้งไป
Of flowers left over the grave
ช่อดอกไม้เหลือเดนที่วางอยู่หน้าหลุมศพ
I sat in the waiting room wasting my time
นั่งแกร่วในห้องผู้ป่วยนอกปล่อยเวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า
And waiting for Judgment Day
เพื่อเฝ้ารอวันพิพากษาโลกให้มันจบ ๆ ไป

I praise liberty
ปากก็ป่าวประกาศว่ารักในเสรีภาพ
The freedom to obey
แต่เสรีภาพที่ว่าคือการต้องก้มหัวทำตามคำสั่ง
Is the song that strangles me
มันเป็นดั่งเสียงเพลงที่กำลังบีบคอฉันให้ตายทั้งเป็น
Well, don’t cross the line
เอาเถอะ อย่าริอาจล้ำเส้นเข้ามาก็แล้วกัน

Oh, dream, America, dream
ฝันหวานเข้าไปเถอะอเมริกา ฝันต่อไปเลย
I can’t even sleep from the light’s early dawn
ขนาดฟ้าจะสางแล้วฉันยังข่มตานอนไม่ลงด้วยซ้ำ
Oh, scream, America, scream
กรีดร้องออกมาเลยอเมริกา ร้องออกมาดัง ๆ
Believe what you see from heroes and cons
เชื่อในสิ่งที่พวกวีรบุรุษจอมปลอมกับพวกสิบแปดมงกุฎหลอกลวงเธอต่อไปเถอะ

My generation is zero
I never made it as a working-class hero

21st century breakdown
I once was lost, but never was found
I think I’m losin’ what’s left of my mind
To the 20th century deadline

I was made of poison and blood
Condemnation is what I understood
Video games to the tower’s fall
Homeland Security could kill us all

My generation is zero
I never made it as a working-class hero

21st century breakdown
I once was lost, but never was found
I think I’m losin’ what’s left of my mind
To the 20th century deadline

We are the class of, the class of ’13
Born in the era of humility
We are the desperate in the decline
Raised by the bastards of 1969

My name is No One, the long-lost son
Born on the 4th of July
Raised in the era of heroes and cons
That left me for dead or alive
I am a nation, a worker of pride
My debt to the status quo
The scars on my hands and a means to an end
It’s all that I have to show

Hey
Hey
Hey

I swallowed my pride and I choked on my faith
I’ve given my heart and my soul
I’ve broken my fingers and lied through my teeth
The pillar of damage control
I’ve been to the edge and I’ve thrown the bouquet
Of flowers left over the grave
I sat in the waiting room wasting my time
And waiting for Judgment Day

I praise liberty
The freedom to obey
Is the song that strangles me
Well, don’t cross the line

Oh, dream, America, dream
I can’t even sleep from the light’s early dawn
Oh, scream, America, scream
Believe what you see from heroes and cons

รุ่นของพวกเรามันคือยุคสูญเปล่า
ไม่เคยสำเร็จจนเป็นฮีโรของชนชั้นแรงงานได้เลยสักที

ความพังพินาศแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
ครั้งหนึ่งเคยหลงทาง และไม่เคยมีใครหาเจออีกเลย
สงสัยสมองส่วนที่เหลือจะเริ่มเพี้ยนไปหมดแล้ว
เพราะโดนเส้นตายจากศตวรรษก่อนบีบคั้นเอาไว้

ตัวฉันสร้างขึ้นมาจากยาพิษและหยาดเลือด
สิ่งเดียวที่สะกดเป็นคือการตราหน้าด่าทอ
จากยุคที่เล่นวิดีโอเกมจนถึงวันที่ตึกเวิลด์เทรดถล่มลงมา
นโยบายความมั่นคงแห่งชาติแม่งอาจฆ่าพวกเราตายกันหมด

รุ่นของพวกเรามันไร้ค่าสิ้นดี
ไม่มีวันได้เป็นวีรบุรุษชนชั้นแรงงานกับเขาหรอก

ยุคสมัยที่พังทลายในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
หลงทางมาตั้งนาน และคงไม่มีวันหาทางออกเจอ
สมองส่วนที่เหลืออยู่มันจะหลุดลอยไปทุกที
จากขีดจำกัดที่คนยุคก่อนทิ้งไว้ให้

พวกเราคือรุ่นปีสองพันสิบสาม
เกิดมาในยุคแห่งความตกต่ำย่ำยี
เป็นกลุ่มคนสิ้นหวังในช่วงขาลงของประเทศ
โตมาจากการเลี้ยงดูของพวกสารเลวยุคปีหกเก้า

ฉันชื่อไม่มีใคร เป็นลูกชายที่หายสาบสูญไปนาน
เกิดในวันที่สี่กรกฎาคม วันชาติอเมริกาแท้ ๆ
โตมาในยุคที่มีแต่ฮีโรจอมปลอมกับพวกต้มตุ๋น
ที่ทิ้งให้ฉันเผชิญชะตากรรมจะอยู่หรือตายก็ช่างมัน
ฉันนี่แหละคือประเทศนี้ เป็นแรงงานผู้หยิ่งทะนง
เป็นหนี้บุญคุณระบบสังคมจอมปลอมพวกนี้
บาดแผลบนมือกับวิธีเอาตัวรอดไปวัน ๆ
คือสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่ให้ใครต่อใครได้เห็น

เฮ้
เฮ้
เฮ้

ฉันต้องกลืนความภูมิใจลงคอจนแทบสำลักความเชื่อของตัวเอง
อุตส่าห์ทุ่มเทให้หมดทั้งใจและจิตวิญญาณ
ทำงานจนนิ้วหักแถมยังต้องสอพลอปลิ้นปล้อน
เพื่อเป็นแค่เครื่องมือคอยประคับประคองปัญหา
ก้าวไปจนถึงปากเหวแล้วโยนช่อดอกไม้ทิ้งไป
ช่อดอกไม้เหลือเดนที่วางอยู่หน้าหลุมศพ
นั่งแกร่วในห้องผู้ป่วยนอกปล่อยเวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า
เพื่อเฝ้ารอวันพิพากษาโลกให้มันจบ ๆ ไป

ปากก็ป่าวประกาศว่ารักในเสรีภาพ
แต่เสรีภาพที่ว่าคือการต้องก้มหัวทำตามคำสั่ง
มันเป็นดั่งเสียงเพลงที่กำลังบีบคอฉันให้ตายทั้งเป็น
เอาเถอะ อย่าริอาจล้ำเส้นเข้ามาก็แล้วกัน

ฝันหวานเข้าไปเถอะอเมริกา ฝันต่อไปเลย
ขนาดฟ้าจะสางแล้วฉันยังข่มตานอนไม่ลงด้วยซ้ำ
กรีดร้องออกมาเลยอเมริกา ร้องออกมาดัง ๆ
เชื่อในสิ่งที่พวกวีรบุรุษจอมปลอมกับพวกสิบแปดมงกุฎหลอกลวงเธอต่อไปเถอะ