เห็นแล้วก็น่าเวทนาคนที่ยอมทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนมาเพื่อไขว่คว้าอำนาจและสมบัติ ยอมทำเรื่องเลวร้ายและหลอกลวงทุกอย่างเพื่อความสุขชั่วคราว แต่สุดท้ายกลับไม่เหลือใครเลย แถมยิ่งไขว่คว้าก็ยิ่งว่างเปล่า มีแต่ความกลัวและความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจจนน่าอนาถใจ
Eng - Thai
I pity the poor immigrant
น่าสงสารคนที่ยอมทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนมา
Who wishes he would’ve stayed home
ลึก ๆ คงนึกเสียใจที่ไม่อยู่ที่เดิมตั้งแต่แรก
Who uses all his power to do evil
ยึดติดอยู่กับการใช้ทุกอำนาจที่มีไปทำเรื่องชั่วร้าย
But in the end is always left so alone
แต่ท้ายที่สุดกลับต้องโดดเดี่ยวไม่เหลือใครสักคน
That man whom with his fingers cheats
ตาคนนั้นที่ใช้นิ้วมือคอยโกงเขาไปทั่ว
And who lies with every breath
โกหกตลบแตลงจนเป็นลมหายใจเข้าออก
Who passionately hates his life
เกลียดชังชีวิตตัวเองอย่างหนัก
And likewise, fears his death
แต่ในขณะเดียวกัน ก็หวาดกลัวความตายจับใจ
I pity the poor immigrant
น่าเวทนาชีวิตคนที่หลงทางมาไกล
Whose strength is spent in vain
ยอมสูญเสียแรงกายแรงใจไปโดยไร้ประโยชน์
Whose heaven is like Ironsides
สวรรค์ในความคิดเขามีแต่ความแข็งกระด้างและเย็นชา
Whose tears are like rain
ยามร้องไห้น้ำตาก็ร่วงหล่นไม่ขาดสายเหมือนสายฝน
Who eats but is not satisfied
ยิ่งยัดเยียดกินเท่าไรก็ยิ่งไม่อิ่มซะที
Who hears but does not see
ได้ยินทุกอย่างแต่กลับมองไม่เห็นความจริงตรงหน้า
Who falls in love with wealth itself
หลงใหลเคลิบเคลิ้มอยู่กับก้อนเงินและสมบัติ
And turns his back on me
จนยอมหันหลังให้กับคนที่เคยหวังดีอย่างฉัน
I pity the poor immigrant
อดเห็นใจคนที่พาตัวเองลงไปแปดเปื้อนความสกปรกไม่ได้จริง ๆ
Who tramples through the mud
ยอมลุยย่ำผ่านโคลนตมและความคดโกง
Who fills his mouth with laughing
ข้างนอกหัวเราะร่าทำเป็นมีความสุขกลบเกลื่อน
And who builds his town with blood
แต่สร้างความยิ่งใหญ่ขึ้นมาจากคราบเลือดคราบน้ำตาคนอื่น
Whose visions in the final end
อนาคตและภาพฝันที่เคยวาดไว้ในตอนท้าย
Must shatter like the glass
คงต้องแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีเหมือนแก้วร่วงกราว
I pity the poor immigrant
ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งอดอนาถใจไม่ได้
When his gladness comes to pass
ยามที่ความชื่นชมยินดีชั่วคราวของเขาเลือนหายไปจนหมดสิ้น
Eng
I pity the poor immigrant
Who wishes he would’ve stayed home
Who uses all his power to do evil
But in the end is always left so alone
That man whom with his fingers cheats
And who lies with every breath
Who passionately hates his life
And likewise, fears his death
I pity the poor immigrant
Whose strength is spent in vain
Whose heaven is like Ironsides
Whose tears are like rain
Who eats but is not satisfied
Who hears but does not see
Who falls in love with wealth itself
And turns his back on me
I pity the poor immigrant
Who tramples through the mud
Who fills his mouth with laughing
And who builds his town with blood
Whose visions in the final end
Must shatter like the glass
I pity the poor immigrant
When his gladness comes to pass
Thai
น่าสงสารคนที่ยอมทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนมา
ลึก ๆ คงนึกเสียใจที่ไม่อยู่ที่เดิมตั้งแต่แรก
ยึดติดอยู่กับการใช้ทุกอำนาจที่มีไปทำเรื่องชั่วร้าย
แต่ท้ายที่สุดกลับต้องโดดเดี่ยวไม่เหลือใครสักคน
ตาคนนั้นที่ใช้นิ้วมือคอยโกงเขาไปทั่ว
โกหกตลบแตลงจนเป็นลมหายใจเข้าออก
เกลียดชังชีวิตตัวเองอย่างหนัก
แต่ในขณะเดียวกัน ก็หวาดกลัวความตายจับใจ
น่าเวทนาชีวิตคนที่หลงทางมาไกล
ยอมสูญเสียแรงกายแรงใจไปโดยไร้ประโยชน์
สวรรค์ในความคิดเขามีแต่ความแข็งกระด้างและเย็นชา
ยามร้องไห้น้ำตาก็ร่วงหล่นไม่ขาดสายเหมือนสายฝน
ยิ่งยัดเยียดกินเท่าไรก็ยิ่งไม่อิ่มซะที
ได้ยินทุกอย่างแต่กลับมองไม่เห็นความจริงตรงหน้า
หลงใหลเคลิบเคลิ้มอยู่กับก้อนเงินและสมบัติ
จนยอมหันหลังให้กับคนที่เคยหวังดีอย่างฉัน
อดเห็นใจคนที่พาตัวเองลงไปแปดเปื้อนความสกปรกไม่ได้จริง ๆ
ยอมลุยย่ำผ่านโคลนตมและความคดโกง
ข้างนอกหัวเราะร่าทำเป็นมีความสุขกลบเกลื่อน
แต่สร้างความยิ่งใหญ่ขึ้นมาจากคราบเลือดคราบน้ำตาคนอื่น
อนาคตและภาพฝันที่เคยวาดไว้ในตอนท้าย
คงต้องแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีเหมือนแก้วร่วงกราว
ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งอดอนาถใจไม่ได้
ยามที่ความชื่นชมยินดีชั่วคราวของเขาเลือนหายไปจนหมดสิ้น










Comments are off this post