ขับรถลอยชายไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมที่ชวนให้เคว้ง เป็นความรู้สึกของคนวัยยี่สิบกลาง ๆ ที่เริ่มสงสัยในการตัดสินใจของตัวเอง ทั้งที่พยายามทำเหมือนคุมทุกอย่างอยู่ แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยคำถามว่า ทางที่กำลังดันทุรังเดินอยู่นี่มันใช่จริง ๆ หรือเปล่า
Eng - Thai
I am driving up ’85 in the
กำลังขับรถขึ้นเหนือไปตามสาย 85 ท่ามกลาง
Kind of morning that lasts all afternoon
เช้าวันอึมครึมที่บรรยากาศหม่นยาวไปจนถึงบ่าย
Just stuck inside the gloom
ติดแหง็กอยู่กับความรู้สึกมืดมน
4 more exits to my apartment but
อีกแค่สี่ทางแยกก็จะถึงห้องพักแล้ว แต่
I am tempted to keep the car in drive
ใจกลับอยากเหยียบคันเร่งขับต่อไปเรื่อย ๆ
And leave it all behind
แล้วทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง
Because I wonder sometimes
เพราะบางทีก็อดคิดไม่ได้จริง ๆ
About the outcome
ถึงปลายทางในอนาคต
Of a still verdictless life
ของชีวิตที่ยังหาข้อสรุปอะไรไม่เจอ
Am I living it right?
ไม่รู้ว่าใช้ชีวิตมาถูกทางแล้วหรือยัง
Am I living it right?
ที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใช่จริง ๆ ไหม
Am I living it right?
ฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่หรือเปล่า
Why Georgia, why?
ทำไมกัน จอร์เจีย ทำไมต้องเป็นแบบนี้
I rent a room and I fill the spaces with
เช่าห้องไว้ห้องหนึ่ง แล้วหาเฟอร์นิเจอร์ไม้
Wood in places to make it feel like home
มาจัดวางรอบ ๆ กะจะให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน
But all I feel’s alone
แต่กลับสัมผัสได้แค่ความโดดเดี่ยว
It might be a quarter life crisis
อาจจะเป็นวิกฤตวัยรุ่นตอนปลายที่กำลังเคว้ง
Or just the stirring in my soul
หรือไม่ก็แค่ความกระวนกระวายลึก ๆ ข้างในจิตใจ
Either way–I wonder sometimes
แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร บางครั้งก็ยังสงสัยอยู่ดี
About the outcome
ถึงบทสรุป
Of a still verdictless life
ของชีวิตที่ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด
Am I living it right?
นี่เราใช้ชีวิตถูกทางแล้วจริงไหม
Am I living it right?
ทางที่เลือกเดินนี้มันใช่จริงหรือเปล่า
Am I living it right?
ตอนนี้ฉันทำถูกแล้วแน่นะ
Why Georgia, why?
ทำไมกัน จอร์เจีย ตอบฉันทีเถอะ
So what, so I’ve got a smile on
แล้วไงล่ะ ถึงใบหน้าจะยังคงยิ้มได้
But it’s hiding the quiet superstitions in my head
แต่มันก็แค่ซ่อนความกังวลลึก ๆ เอาไว้ข้างใน
Don’t believe me
อย่าเพิ่งเชื่อกันเลย
Don’t believe me
อย่าไปหลงเชื่อเชียว
When I say I’ve got it down
เวลาที่ฉันบอกว่าคุมทุกอย่างอยู่หมัด
Everybody is just a stranger but
ทุกคนรอบตัวกลายเป็นแค่คนแปลกหน้า แต่นั่นแหละ
That’s the danger in going my own way
มันคือความเสี่ยงของการเลือกเดินตามทางของตัวเอง
I guess it’s the price I have to pay
คงเป็นราคาที่ต้องยอมจ่าย
Still “everything happens for a reason”
ถึงใครจะคอยปลอบว่าทุกอย่างเกิดขึ้นล้วนมีเหตุผล
Is no reason not to ask myself
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะห้ามไม่ให้สงสัยตัวเองเลย
Am I living it right?
นี่เราใช้ชีวิตถูกทางแล้วจริงไหม
Am I living it right?
ที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใช่จริง ๆ หรือเปล่า
Am I living it right?
ฉันก้าวมาถูกทิศทางแล้วจริงเหรอ
Why? Tell me why?
ทำไมล่ะ ช่วยบอกให้เข้าใจทีเถอะ
Why? Why Georgia, why?
ทำไมกัน จอร์เจีย ทำไมต้องทำให้เคว้งขนาดนี้
Eng
I am driving up ’85 in the
Kind of morning that lasts all afternoon
Just stuck inside the gloom
4 more exits to my apartment but
I am tempted to keep the car in drive
And leave it all behind
Because I wonder sometimes
About the outcome
Of a still verdictless life
Am I living it right?
Am I living it right?
Am I living it right?
Why Georgia, why?
I rent a room and I fill the spaces with
Wood in places to make it feel like home
But all I feel’s alone
It might be a quarter life crisis
Or just the stirring in my soul
Either way–I wonder sometimes
About the outcome
Of a still verdictless life
Am I living it right?
Am I living it right?
Am I living it right?
Why Georgia, why?
So what, so I’ve got a smile on
But it’s hiding the quiet superstitions in my head
Don’t believe me
Don’t believe me
When I say I’ve got it down
Everybody is just a stranger but
That’s the danger in going my own way
I guess it’s the price I have to pay
Still “everything happens for a reason”
Is no reason not to ask myself
Am I living it right?
Am I living it right?
Am I living it right?
Why? Tell me why?
Why? Why Georgia, why?
Thai
กำลังขับรถขึ้นเหนือไปตามสาย 85 ท่ามกลาง
เช้าวันอึมครึมที่บรรยากาศหม่นยาวไปจนถึงบ่าย
ติดแหง็กอยู่กับความรู้สึกมืดมน
อีกแค่สี่ทางแยกก็จะถึงห้องพักแล้ว แต่
ใจกลับอยากเหยียบคันเร่งขับต่อไปเรื่อย ๆ
แล้วทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง
เพราะบางทีก็อดคิดไม่ได้จริง ๆ
ถึงปลายทางในอนาคต
ของชีวิตที่ยังหาข้อสรุปอะไรไม่เจอ
ไม่รู้ว่าใช้ชีวิตมาถูกทางแล้วหรือยัง
ที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใช่จริง ๆ ไหม
ฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่หรือเปล่า
ทำไมกัน จอร์เจีย ทำไมต้องเป็นแบบนี้
เช่าห้องไว้ห้องหนึ่ง แล้วหาเฟอร์นิเจอร์ไม้
มาจัดวางรอบ ๆ กะจะให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน
แต่กลับสัมผัสได้แค่ความโดดเดี่ยว
อาจจะเป็นวิกฤตวัยรุ่นตอนปลายที่กำลังเคว้ง
หรือไม่ก็แค่ความกระวนกระวายลึก ๆ ข้างในจิตใจ
แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร บางครั้งก็ยังสงสัยอยู่ดี
ถึงบทสรุป
ของชีวิตที่ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด
นี่เราใช้ชีวิตถูกทางแล้วจริงไหม
ทางที่เลือกเดินนี้มันใช่จริงหรือเปล่า
ตอนนี้ฉันทำถูกแล้วแน่นะ
ทำไมกัน จอร์เจีย ตอบฉันทีเถอะ
แล้วไงล่ะ ถึงใบหน้าจะยังคงยิ้มได้
แต่มันก็แค่ซ่อนความกังวลลึก ๆ เอาไว้ข้างใน
อย่าเพิ่งเชื่อกันเลย
อย่าไปหลงเชื่อเชียว
เวลาที่ฉันบอกว่าคุมทุกอย่างอยู่หมัด
ทุกคนรอบตัวกลายเป็นแค่คนแปลกหน้า แต่นั่นแหละ
มันคือความเสี่ยงของการเลือกเดินตามทางของตัวเอง
คงเป็นราคาที่ต้องยอมจ่าย
ถึงใครจะคอยปลอบว่าทุกอย่างเกิดขึ้นล้วนมีเหตุผล
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะห้ามไม่ให้สงสัยตัวเองเลย
นี่เราใช้ชีวิตถูกทางแล้วจริงไหม
ที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่ใช่จริง ๆ หรือเปล่า
ฉันก้าวมาถูกทิศทางแล้วจริงเหรอ
ทำไมล่ะ ช่วยบอกให้เข้าใจทีเถอะ
ทำไมกัน จอร์เจีย ทำไมต้องทำให้เคว้งขนาดนี้
Comments are off this post