She came in through the bathroom window
นางปีนเข้ามาทางหน้าต่างห้องน้ำ
Protected by a silver spoon
ทั้งที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแท้ ๆ
But now she sucks her thumb and wanders
แต่ตอนนี้กลับเดินเหม่อดูดนิ้วโป้ง
By the banks of her own lagoon
ล่องลอยอยู่ริมบึงในโลกเพ้อฝันของตัวเอง

Didn’t anybody tell her?
ไม่มีใครคอยเตือนนางบ้างเลย
Didn’t anybody see?
ไม่เห็นมีใครมองดูสักคน
Sunday’s on the phone to Monday
วันอาทิตย์โทรคุยกับวันจันทร์
Tuesday’s on the phone to me
ส่วนวันอังคารโทรต่อมาหาฉัน

She said she’d always been a dancer
นางอวดว่าเคยเป็นนักเต้นเท้าไฟ
She worked at fifteen clubs a day
วิ่งรอกโชว์วันละตั้งสิบห้าผับ
And though she thought I knew the answer
ถึงนางจะคิดว่าฉันมีคำตอบให้
Well, I knew what I could not say
แต่ฉันรู้ดีว่าอะไรควรเงียบไว้
And so I quit the police department
ก็เลยตัดสินใจลาออกจากกรมตำรวจ
And got myself a steady job
แล้วไปหางานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง
And though she tried her best to help me
แม้นางจะพยายามช่วยเต็มที่
She could steal, but she could not rob
แต่ก็เก่งแค่ลักเล็กขโมยน้อย ไม่ได้เรื่องการใหญ่อยู่ดี

Didn’t anybody tell her?
ไม่มีใครคิดจะบอกนางสักคำ
Didn’t anybody see?
ปล่อยให้รอดสายตาไปได้ยังไง
Sunday’s on the phone to Monday
วันอาทิตย์ยังโทรหาวันจันทร์
Tuesday’s on the phone to me
แล้ววันอังคารก็โทรเข้าหาฉัน

Oh, yeah
เออ ตามนั้นแหละ

She came in through the bathroom window
Protected by a silver spoon
But now she sucks her thumb and wanders
By the banks of her own lagoon

Didn’t anybody tell her?
Didn’t anybody see?
Sunday’s on the phone to Monday
Tuesday’s on the phone to me

She said she’d always been a dancer
She worked at fifteen clubs a day
And though she thought I knew the answer
Well, I knew what I could not say
And so I quit the police department
And got myself a steady job
And though she tried her best to help me
She could steal, but she could not rob

Didn’t anybody tell her?
Didn’t anybody see?
Sunday’s on the phone to Monday
Tuesday’s on the phone to me

Oh, yeah

นางปีนเข้ามาทางหน้าต่างห้องน้ำ
ทั้งที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแท้ ๆ
แต่ตอนนี้กลับเดินเหม่อดูดนิ้วโป้ง
ล่องลอยอยู่ริมบึงในโลกเพ้อฝันของตัวเอง

ไม่มีใครคอยเตือนนางบ้างเลย
ไม่เห็นมีใครมองดูสักคน
วันอาทิตย์โทรคุยกับวันจันทร์
ส่วนวันอังคารโทรต่อมาหาฉัน

นางอวดว่าเคยเป็นนักเต้นเท้าไฟ
วิ่งรอกโชว์วันละตั้งสิบห้าผับ
ถึงนางจะคิดว่าฉันมีคำตอบให้
แต่ฉันรู้ดีว่าอะไรควรเงียบไว้
ก็เลยตัดสินใจลาออกจากกรมตำรวจ
แล้วไปหางานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง
แม้นางจะพยายามช่วยเต็มที่
แต่ก็เก่งแค่ลักเล็กขโมยน้อย ไม่ได้เรื่องการใหญ่อยู่ดี

ไม่มีใครคิดจะบอกนางสักคำ
ปล่อยให้รอดสายตาไปได้ยังไง
วันอาทิตย์ยังโทรหาวันจันทร์
แล้ววันอังคารก็โทรเข้าหาฉัน

เออ ตามนั้นแหละ