การเติบโตขึ้นมารู้จักปลดล็อกตัวเองจากความกดดัน แล้วยอมรับว่าเราไม่จำเป็นต้องรู้หรือควบคุมทุกเรื่องในชีวิต การหลุดพ้นจากกรอบความคาดหวังในวัยเด็ก แล้วหันมาโอบรับความไม่แน่นอนด้วยความสบายใจ คืออิสรภาพที่แท้จริงของการเป็นผู้ใหญ่
Eng - Thai
Made my decisions
ฉันเคยตัดสินใจอะไรหลายอย่างลงไป
But that don’t mean I have to live with them
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าต้องจมปลักอยู่กับมันไปตลอด
My leaves are changing
ความคิดและมุมมองของฉันเริ่มเปลี่ยนไปตามเวลา
And roots grow deeper than I understand
ส่วนตัวตนข้างในก็หยั่งรากลึกเกินกว่าจะเข้าใจได้ทั้งหมด
The more I experience, the more mysterious it gets
ยิ่งผ่านโลกมาเยอะ กลับยิ่งรู้สึกว่าชีวิตมีเรื่องน่าฉงนมากขึ้นเรื่อย ๆ
Better let it unfold
ปล่อยให้มันค่อย ๆ เผยออกมาเองน่าจะดีที่สุด
‘Cause I’m not young enough to know everything
เพราะไม่ได้เด็กพอที่จะอวดดีคิดว่าตัวเองรู้ไปเสียทุกเรื่อง
Anymore, anymore
เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
โคตรสบายใจเลยพอรู้ว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตไปแบบไร้ทิศทาง
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
ชอบความรู้สึกเป็นอิสระเวลาไร้เดียงสา และจะไม่ยอมเสียมันไปเด็ดขาด
Could be wrong, could be right
จะเลือกทางผิดหรือถูกก็ช่าง
But this song is mine
ยังไงเพลงนี้ก็เป็นของฉันอยู่ดี
I tried to control all that was unknown
เมื่อก่อนเคยพยายามจะคุมทุกเรื่องที่ไม่แน่นอน
‘Cause I was scared
เพราะความกลัวลึก ๆ ข้างใน
Thought I could grow out of uncertainty
นึกว่าพอโตขึ้นแล้วจะก้าวข้ามความลังเลพวกนี้ได้
But instead I grew not to care
แต่กลายเป็นว่าโตมาพร้อมกับการเลิกแคร์มันไปเลย
The more I experience, the more mysterious it gets
พอเจออะไรมากขึ้น ชีวิตก็ยิ่งเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจ
Better let it unfold
ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาตินั่นแหละดีแล้ว
‘Cause I’m not young enough to know everything
ไม่ได้อยู่ในวัยที่คิดว่าตัวเองเข้าใจโลกไปหมดทุกอย่าง
Anymore, anymore
เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
รู้สึกดีเป็นบ้าที่ยอมรับได้ว่าตัวเองก็ยังหลงทางอยู่
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
ชอบความเป็นตัวเองที่ยังมีมุมซื่อ ๆ โดยไร้กรอบบังคับ และจะรักษาไว้ให้ดี
Could be wrong, could be right
จะเดินหลงทิศหรือมาถูกทางก็ไม่เป็นไร
But this song is mine
อย่างน้อยนี่ก็คือบทเพลงที่เป็นของฉันเอง
When I was seventeen, I didn’t have no patience
ตอนอายุสิบเจ็ด ความอดทนแทบเป็นศูนย์
Said by twenty, I’d be fillin’ up stadiums
เคยพูดไว้ว่าพออายุยี่สิบจะจัดคอนเสิร์ตใหญ่ระดับสเตเดียมให้ได้
Didn’t happen, so I changed the deadline
ทำไม่ได้อย่างที่พูด ก็แค่เลื่อนกำหนดเวลาออกไปใหม่
Might take another twenty years and that’s fine
อาจใช้เวลาอีกสักยี่สิบปีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย
Ain’t the concept of time so crazy?
เรื่องของกาลเวลานี่มันแปลกประหลาดดีเหมือนกันนะ
We were just kids, now my friends are having babies
เพิ่งเป็นเด็กกันอยู่แหม็บ ๆ ตอนนี้เพื่อนดันมีลูกกันหมดแล้ว
Got me thinking like, “I want that too”
ทำเอาแอบคิดอยู่เหมือนกันว่า อยากมีแบบนั้นบ้างจัง
Damn, that’s new
เชี่ย ความรู้สึกนี้แปลกใหม่ดีว่ะ
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
มันผ่อนคลายจริง ๆ ที่ไม่ต้องมานั่งแบกความหวัง แล้วปล่อยให้ตัวเองเดาทางไปเรื่อย ๆ
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
รักความอิสระท่ามกลางความไม่รู้นี้ที่สุด และจะไม่ยอมปล่อยให้หายไปไหน
Could be wrong, could be right
จะก้าวพลาดหรือทำถูกต้อง
But this song is mine
สุดท้ายนี่ก็คือเรื่องราวชีวิตที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง
Eng
Made my decisions
But that don’t mean I have to live with them
My leaves are changing
And roots grow deeper than I understand
The more I experience, the more mysterious it gets
Better let it unfold
‘Cause I’m not young enough to know everything
Anymore, anymore
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
Could be wrong, could be right
But this song is mine
I tried to control all that was unknown
‘Cause I was scared
Thought I could grow out of uncertainty
But instead I grew not to care
The more I experience, the more mysterious it gets
Better let it unfold
‘Cause I’m not young enough to know everything
Anymore, anymore
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
Could be wrong, could be right
But this song is mine
When I was seventeen, I didn’t have no patience
Said by twenty, I’d be fillin’ up stadiums
Didn’t happen, so I changed the deadline
Might take another twenty years and that’s fine
Ain’t the concept of time so crazy?
We were just kids, now my friends are having babies
Got me thinking like, “I want that too”
Damn, that’s new
And it feels so good to know I don’t know what I’m doing
And I love that I’m free in my naivety, I won’t lose it
Could be wrong, could be right
But this song is mine
Thai
ฉันเคยตัดสินใจอะไรหลายอย่างลงไป
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าต้องจมปลักอยู่กับมันไปตลอด
ความคิดและมุมมองของฉันเริ่มเปลี่ยนไปตามเวลา
ส่วนตัวตนข้างในก็หยั่งรากลึกเกินกว่าจะเข้าใจได้ทั้งหมด
ยิ่งผ่านโลกมาเยอะ กลับยิ่งรู้สึกว่าชีวิตมีเรื่องน่าฉงนมากขึ้นเรื่อย ๆ
ปล่อยให้มันค่อย ๆ เผยออกมาเองน่าจะดีที่สุด
เพราะไม่ได้เด็กพอที่จะอวดดีคิดว่าตัวเองรู้ไปเสียทุกเรื่อง
เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
โคตรสบายใจเลยพอรู้ว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตไปแบบไร้ทิศทาง
ชอบความรู้สึกเป็นอิสระเวลาไร้เดียงสา และจะไม่ยอมเสียมันไปเด็ดขาด
จะเลือกทางผิดหรือถูกก็ช่าง
ยังไงเพลงนี้ก็เป็นของฉันอยู่ดี
เมื่อก่อนเคยพยายามจะคุมทุกเรื่องที่ไม่แน่นอน
เพราะความกลัวลึก ๆ ข้างใน
นึกว่าพอโตขึ้นแล้วจะก้าวข้ามความลังเลพวกนี้ได้
แต่กลายเป็นว่าโตมาพร้อมกับการเลิกแคร์มันไปเลย
พอเจออะไรมากขึ้น ชีวิตก็ยิ่งเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจ
ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาตินั่นแหละดีแล้ว
ไม่ได้อยู่ในวัยที่คิดว่าตัวเองเข้าใจโลกไปหมดทุกอย่าง
เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
รู้สึกดีเป็นบ้าที่ยอมรับได้ว่าตัวเองก็ยังหลงทางอยู่
ชอบความเป็นตัวเองที่ยังมีมุมซื่อ ๆ โดยไร้กรอบบังคับ และจะรักษาไว้ให้ดี
จะเดินหลงทิศหรือมาถูกทางก็ไม่เป็นไร
อย่างน้อยนี่ก็คือบทเพลงที่เป็นของฉันเอง
ตอนอายุสิบเจ็ด ความอดทนแทบเป็นศูนย์
เคยพูดไว้ว่าพออายุยี่สิบจะจัดคอนเสิร์ตใหญ่ระดับสเตเดียมให้ได้
ทำไม่ได้อย่างที่พูด ก็แค่เลื่อนกำหนดเวลาออกไปใหม่
อาจใช้เวลาอีกสักยี่สิบปีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย
เรื่องของกาลเวลานี่มันแปลกประหลาดดีเหมือนกันนะ
เพิ่งเป็นเด็กกันอยู่แหม็บ ๆ ตอนนี้เพื่อนดันมีลูกกันหมดแล้ว
ทำเอาแอบคิดอยู่เหมือนกันว่า อยากมีแบบนั้นบ้างจัง
เชี่ย ความรู้สึกนี้แปลกใหม่ดีว่ะ
มันผ่อนคลายจริง ๆ ที่ไม่ต้องมานั่งแบกความหวัง แล้วปล่อยให้ตัวเองเดาทางไปเรื่อย ๆ
รักความอิสระท่ามกลางความไม่รู้นี้ที่สุด และจะไม่ยอมปล่อยให้หายไปไหน
จะก้าวพลาดหรือทำถูกต้อง
สุดท้ายนี่ก็คือเรื่องราวชีวิตที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง










Comments are off this post