การเติบโตที่เร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทำให้ช่วงวัยเยาว์หลุดลอยไปโดยไม่ทันได้เสพสุขกับชีวิต พอหันกลับไปมองตัวเองในอดีต ก็ทำได้แค่รู้สึกเสียดายและอยากดึงเวลาให้ช้าลง เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตและปล่อยใจฝันหวานเหมือนคนอื่นเขาบ้าง
Eng - Thai
Seventeen, I can’t recall a thing
ตอนอายุสิบเจ็ด แทบจำอะไรไม่ได้เลย
I cry for help, but no one’s ever listenin’
เคยตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครเคยฟัง
My life moved faster than the speed of sound
ชีวิตช่วงนั้นหมุนไวเกินกว่าจะไขว่คว้าทัน
Wish I could go there now and slow down
อยากหมุนเวลากลับไปตรงนั้นแล้วใช้ชีวิตให้ช้าลงจัง
Ain’t it strange, how people tend to change?
แปลกเนอะ ที่คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ขนาดนี้
I hope she knows that I would never blame her
หวังว่าเด็กคนนั้นจะรู้ว่าฉันไม่เคยโทษเธอเลยนะ
‘Cause all she did was all she knew
เพราะตอนนั้นเธอทำดีที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะรู้แล้ว
Oh, is it too late now to slow down?
ตอนนี้มันจะสายเกินไปไหม ที่จะขอชะลอเวลาลงหน่อย
All my life, I’ve never had the chance
ทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีโอกาสได้พักผ่อนเลย
To stop and smell the flowers
ไม่เคยได้หยุดดื่มด่ำความสวยงามของชีวิตสักครั้ง
All this time, I never got to sit
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยได้นั่งลงชิล ๆ
And dream away the hours
แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปกับการนั่งเพ้อฝัน
My memories like black and white TV
ความทรงจำที่มีเหมือนทีวีสีขาวดำ
And everybody says it’ll be okay
ใคร ๆ ก็บอกว่าเดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง
Like life is just a game
พูดเหมือนชีวิตเป็นแค่เกมเกมหนึ่ง
But I don’t wanna play
แต่ฉันไม่ได้อยากลงเล่นสักหน่อย
Twenty-one, it should’ve been so fun
วัยยี่สิบเอ็ด มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานแท้ ๆ
Cherry ripe, I wish I had more time
ชีวิตกำลังเบ่งบาน แต่ฉันกลับอยากมีเวลามากกว่านี้
This summer skin, it fades too quick somehow
ความสดใสในวันวาน แป๊บ ๆ ก็จางหายไปไวเหลือเกิน
Oh, is it too late now to slow down?
แล้วตอนนี้ยังทันไหม ที่จะขอให้ทุกอย่างหมุนช้าลง
All my life, I’ve never had the chance
เกิดมาไม่เคยได้มีช่วงเวลาผ่อนคลายจริง ๆ จัง ๆ สักที
To stop and smell the flowers
ไม่มีโอกาสได้หยุดดื่มด่ำสิ่งสวยงามรอบตัวเลย
All this time, I never got to sit
ที่ผ่านมาไม่เคยมีเวลาได้หยุดพัก
And dream away the hours
หรือปล่อยใจปล่อยอารมณ์ไปตามวันเวลา
My memories like black and white TV
ภาพในหัวเลยมีแต่ความทรงจำไร้สีสันเหมือนทีวีรุ่นเก่า
And everybody says it’ll be okay
ทุกคนเอาแต่บอกว่าเดี๋ยวเรื่องราวก็เรียบร้อย
Like life is just a game
ราวกับว่าการใช้ชีวิตเป็นแค่เกมชินตา
But I don’t wanna play
แต่ตัวฉันไม่ได้อยากแข่งกับใครเลย
Ooh, oh-oh
อูว์
Ooh, ooh, ooh
อูว์
I don’t wanna
ไม่อยากเล่นแล้ว
Ooh, ooh, ooh
อูว์
I don’t wanna
ไม่อยากเล่นแล้วจริง ๆ
Eng
Seventeen, I can’t recall a thing
I cry for help, but no one’s ever listenin’
My life moved faster than the speed of sound
Wish I could go there now and slow down
Ain’t it strange, how people tend to change?
I hope she knows that I would never blame her
‘Cause all she did was all she knew
Oh, is it too late now to slow down?
All my life, I’ve never had the chance
To stop and smell the flowers
All this time, I never got to sit
And dream away the hours
My memories like black and white TV
And everybody says it’ll be okay
Like life is just a game
But I don’t wanna play
Twenty-one, it should’ve been so fun
Cherry ripe, I wish I had more time
This summer skin, it fades too quick somehow
Oh, is it too late now to slow down?
All my life, I’ve never had the chance
To stop and smell the flowers
All this time, I never got to sit
And dream away the hours
My memories like black and white TV
And everybody says it’ll be okay
Like life is just a game
But I don’t wanna play
Ooh, oh-oh
Ooh, ooh, ooh
I don’t wanna
Ooh, ooh, ooh
I don’t wanna
Thai
ตอนอายุสิบเจ็ด แทบจำอะไรไม่ได้เลย
เคยตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครเคยฟัง
ชีวิตช่วงนั้นหมุนไวเกินกว่าจะไขว่คว้าทัน
อยากหมุนเวลากลับไปตรงนั้นแล้วใช้ชีวิตให้ช้าลงจัง
แปลกเนอะ ที่คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ขนาดนี้
หวังว่าเด็กคนนั้นจะรู้ว่าฉันไม่เคยโทษเธอเลยนะ
เพราะตอนนั้นเธอทำดีที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะรู้แล้ว
ตอนนี้มันจะสายเกินไปไหม ที่จะขอชะลอเวลาลงหน่อย
ทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีโอกาสได้พักผ่อนเลย
ไม่เคยได้หยุดดื่มด่ำความสวยงามของชีวิตสักครั้ง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยได้นั่งลงชิล ๆ
แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปกับการนั่งเพ้อฝัน
ความทรงจำที่มีเหมือนทีวีสีขาวดำ
ใคร ๆ ก็บอกว่าเดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง
พูดเหมือนชีวิตเป็นแค่เกมเกมหนึ่ง
แต่ฉันไม่ได้อยากลงเล่นสักหน่อย
วัยยี่สิบเอ็ด มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานแท้ ๆ
ชีวิตกำลังเบ่งบาน แต่ฉันกลับอยากมีเวลามากกว่านี้
ความสดใสในวันวาน แป๊บ ๆ ก็จางหายไปไวเหลือเกิน
แล้วตอนนี้ยังทันไหม ที่จะขอให้ทุกอย่างหมุนช้าลง
เกิดมาไม่เคยได้มีช่วงเวลาผ่อนคลายจริง ๆ จัง ๆ สักที
ไม่มีโอกาสได้หยุดดื่มด่ำสิ่งสวยงามรอบตัวเลย
ที่ผ่านมาไม่เคยมีเวลาได้หยุดพัก
หรือปล่อยใจปล่อยอารมณ์ไปตามวันเวลา
ภาพในหัวเลยมีแต่ความทรงจำไร้สีสันเหมือนทีวีรุ่นเก่า
ทุกคนเอาแต่บอกว่าเดี๋ยวเรื่องราวก็เรียบร้อย
ราวกับว่าการใช้ชีวิตเป็นแค่เกมชินตา
แต่ตัวฉันไม่ได้อยากแข่งกับใครเลย
อูว์
อูว์
ไม่อยากเล่นแล้ว
อูว์
ไม่อยากเล่นแล้วจริง ๆ










Comments are off this post