Decree was issued round about
มีคำสั่งประกาศออกไปทั่วสารทิศ
All with a flourish and a shout
ป่าวประกาศกันอย่างเอิกเกริกเสียงดังก้อง
And gayley colored mascots trippling lightly on the fore
มีขบวนมาสคอตสีสันสดใสออกมาร่ายรำนำหน้า
“do not tamper with this deadly box”
เตือนว่า “อย่าได้แตะต้องกล่องมรณะใบนี้เด็ดขาด”
“Don”t break the chains or pick the locks”
“อย่าตัดโซ่ตรวนหรือสะเดาะแม่กุญแจ”
“Please don’t ever play about with war”
“ได้โปรดอย่าคิดลองดีกับสงครามเลย”

Well the children understood
ซึ่งพวกเด็ก ๆ ก็เข้าใจดี
Children happen to be good
เด็ก ๆ ก็แค่อยากเป็นเด็กดี
And they were just as around the time of yore
พวกเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่อดีตแล้ว
They didn’t try to break the chains or pick the locks
พวกเขาไม่เคยคิดทำลายโซ่หรือสะเดาะกุญแจ
They didn’t play about with war
และไม่เคยคิดจะล้อเล่นกับสงครามเลยสักนิด

Mommies didn’t either
คนเป็นแม่ก็ไม่ได้ทำ
Sisters aunts grannies neither
พี่สาว ป้า น้า หรือยาย ก็ไม่มีใครแตะต้อง
They were quiet and sweet and pretty in those wondrous days of yore
พวกเธอช่างอ่อนหวาน เงียบสงบ และงดงามในวันวาน
Fairley much the same as now
แทบไม่ต่างอะไรกับตอนนี้เลย
Not the ones to blame somehow
พวกเธอไม่ใช่คนที่ควรถูกโทษ
For opning up that deadly box of war
ว่าเป็นคนเปิดกล่องสงครามมรณะนั่น

But someone did
แต่สุดท้ายก็มีคนทำ
Someone battered in the lid
มีใครบางคนทุบฝากล่องจนพัง
And spilled the insides out across the floor
แล้วเทสิ่งที่อยู่ข้างในกระจายเกลื่อนพื้น
A sort of bouncy bumpy ball, made up of guns and flags and all the tears and
มันกลายเป็นเหมือนลูกบอลเด้งดึ๋ง ที่เต็มไปด้วยปืน ธงชาติ คราบน้ำตา
Horror and death, that goes with war
รวมถึงความสยดสยองและความตาย ที่มาพร้อมกับสงคราม

It bounced right out and went bashing all about
มันกระเด้งกระดอนออกไปชนกระแทกทุกสิ่ง
And bumping into everything in store
พุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง
And what was sad and most unfair
และสิ่งที่น่าเศร้าแถมอยุติธรรมที่สุด
Is that it didn’t really seem to care much who it bumped
ก็คือมันไม่เคยสนเลยว่าจะพุ่งไปชนใครเข้า
Or why, or what, or for
ไม่สนเหตุผล ไม่สนอะไรทั้งนั้น

It bumped the children mainly
คนที่โดนชนส่วนใหญ่กลับกลายเป็นเด็ก ๆ
And I’ll tell you this quite plainly
ขอบอกตรงนี้เลยแบบไม่ต้องอ้อมค้อม
It bumps them evry day and more, and more
มันยังคงพุ่งชนพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวัน
And leaves them dead and burned and dying
ทิ้งให้พวกเขาต้องตาย ถูกไฟคลอก และนอนรอความตาย
Thousands of them sick and crying
เด็กนับพันต้องเจ็บป่วยและร่ำไห้
Cause when it bumps
เพราะเวลาที่มันพุ่งชนใส่
Its really very sore
มันเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน

Now there’s a way to stop the ball
จริง ๆ มันมีทางหยุดลูกบอลลูกนี้นะ
It isn’t difficult at all
ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยสักนิด
All it takes is wisdom
แค่ต้องใช้สติปัญญาเข้าช่วย
And I’m absolutely sure that
แล้วฉันก็มั่นใจเหลือเกิน
We could get it back in the box
ว่าพวกเราจับมันยัดกลับลงกล่องได้แน่
And bind the chains
แล้วล่ามโซ่ไว้ดังเดิม
And lock the locks
ลงกลอนล็อกกุญแจให้แน่นหนา
No one seems to want to save the children any more
แต่ดูเหมือนไม่มีใครคิดจะช่วยเด็ก ๆ พวกนี้อีกต่อไปแล้ว

Well thats the way it all appears
ภาพที่เห็นมันฟ้องชัดเจนแบบนั้น
Cause its been bouncing round for years and years
เพราะมันกระเด้งกระดอนทำลายล้างมานานหลายปี
In spite of all the wisdom whiz since those wondrous days of yore
ทั้งที่โลกเรามีคนฉลาดล้ำมาตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้
When they came upon this kind of box
ย้อนกลับไปตอนที่พวกเขาเจอกล่องใบนั้น
All bound up with chains and locked up with locks
ที่ถูกคล้องด้วยโซ่ตรวนและล็อกไว้อย่างดี
And labelled “Kindly do not touch”
พร้อมแปะป้ายเตือนว่า “ได้โปรดอย่าแตะ”
“ITS WAR”
“เพราะนี่คือสงคราม”

Decree was issued round about
All with a flourish and a shout
And gayley colored mascots trippling lightly on the fore
“do not tamper with this deadly box”
“Don”t break the chains or pick the locks”
“Please don’t ever play about with war”

Well the children understood
Children happen to be good
And they were just as around the time of yore
They didn’t try to break the chains or pick the locks
They didn’t play about with war

Mommies didn’t either
Sisters aunts grannies neither
They were quiet and sweet and pretty in those wondrous days of yore
Fairley much the same as now
Not the ones to blame somehow
For opning up that deadly box of war

But someone did
Someone battered in the lid
And spilled the insides out across the floor
A sort of bouncy bumpy ball, made up of guns and flags and all the tears and
Horror and death, that goes with war

It bounced right out and went bashing all about
And bumping into everything in store
And what was sad and most unfair
Is that it didn’t really seem to care much who it bumped
Or why, or what, or for

It bumped the children mainly
And I’ll tell you this quite plainly
It bumps them evry day and more, and more
And leaves them dead and burned and dying
Thousands of them sick and crying
Cause when it bumps
Its really very sore

Now there’s a way to stop the ball
It isn’t difficult at all
All it takes is wisdom
And I’m absolutely sure that
We could get it back in the box
And bind the chains
And lock the locks
No one seems to want to save the children any more

Well thats the way it all appears
Cause its been bouncing round for years and years
In spite of all the wisdom whiz since those wondrous days of yore
When they came upon this kind of box
All bound up with chains and locked up with locks
And labelled “Kindly do not touch”
“ITS WAR”

มีคำสั่งประกาศออกไปทั่วสารทิศ
ป่าวประกาศกันอย่างเอิกเกริกเสียงดังก้อง
มีขบวนมาสคอตสีสันสดใสออกมาร่ายรำนำหน้า
เตือนว่า “อย่าได้แตะต้องกล่องมรณะใบนี้เด็ดขาด”
“อย่าตัดโซ่ตรวนหรือสะเดาะแม่กุญแจ”
“ได้โปรดอย่าคิดลองดีกับสงครามเลย”

ซึ่งพวกเด็ก ๆ ก็เข้าใจดี
เด็ก ๆ ก็แค่อยากเป็นเด็กดี
พวกเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่อดีตแล้ว
พวกเขาไม่เคยคิดทำลายโซ่หรือสะเดาะกุญแจ
และไม่เคยคิดจะล้อเล่นกับสงครามเลยสักนิด

คนเป็นแม่ก็ไม่ได้ทำ
พี่สาว ป้า น้า หรือยาย ก็ไม่มีใครแตะต้อง
พวกเธอช่างอ่อนหวาน เงียบสงบ และงดงามในวันวาน
แทบไม่ต่างอะไรกับตอนนี้เลย
พวกเธอไม่ใช่คนที่ควรถูกโทษ
ว่าเป็นคนเปิดกล่องสงครามมรณะนั่น

แต่สุดท้ายก็มีคนทำ
มีใครบางคนทุบฝากล่องจนพัง
แล้วเทสิ่งที่อยู่ข้างในกระจายเกลื่อนพื้น
มันกลายเป็นเหมือนลูกบอลเด้งดึ๋ง ที่เต็มไปด้วยปืน ธงชาติ คราบน้ำตา
รวมถึงความสยดสยองและความตาย ที่มาพร้อมกับสงคราม

มันกระเด้งกระดอนออกไปชนกระแทกทุกสิ่ง
พุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง
และสิ่งที่น่าเศร้าแถมอยุติธรรมที่สุด
ก็คือมันไม่เคยสนเลยว่าจะพุ่งไปชนใครเข้า
ไม่สนเหตุผล ไม่สนอะไรทั้งนั้น

คนที่โดนชนส่วนใหญ่กลับกลายเป็นเด็ก ๆ
ขอบอกตรงนี้เลยแบบไม่ต้องอ้อมค้อม
มันยังคงพุ่งชนพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวัน
ทิ้งให้พวกเขาต้องตาย ถูกไฟคลอก และนอนรอความตาย
เด็กนับพันต้องเจ็บป่วยและร่ำไห้
เพราะเวลาที่มันพุ่งชนใส่
มันเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน

จริง ๆ มันมีทางหยุดลูกบอลลูกนี้นะ
ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยสักนิด
แค่ต้องใช้สติปัญญาเข้าช่วย
แล้วฉันก็มั่นใจเหลือเกิน
ว่าพวกเราจับมันยัดกลับลงกล่องได้แน่
แล้วล่ามโซ่ไว้ดังเดิม
ลงกลอนล็อกกุญแจให้แน่นหนา
แต่ดูเหมือนไม่มีใครคิดจะช่วยเด็ก ๆ พวกนี้อีกต่อไปแล้ว

ภาพที่เห็นมันฟ้องชัดเจนแบบนั้น
เพราะมันกระเด้งกระดอนทำลายล้างมานานหลายปี
ทั้งที่โลกเรามีคนฉลาดล้ำมาตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้
ย้อนกลับไปตอนที่พวกเขาเจอกล่องใบนั้น
ที่ถูกคล้องด้วยโซ่ตรวนและล็อกไว้อย่างดี
พร้อมแปะป้ายเตือนว่า “ได้โปรดอย่าแตะ”
“เพราะนี่คือสงคราม”