I pass them sleeping on the streets
ฉันเดินผ่านผู้คนที่นอนอยู่ตามริมถนน
Their bloodstained hands and dirty feet
เห็นมือที่มีคราบเลือดเกรอะกรังกับเท้าอันมอมแมม
And I can’t ignore them
แล้วฉันก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา
Any more then I already have
ได้มากไปกว่าที่เคยทำมาอีกแล้ว

So we laugh, and we smile
เราเลยเลือกที่จะหัวเราะและยิ้มร่า
And we play our games of sweet denial
แล้วเล่นเกมแกล้งทำเป็นหลอกตัวเองไปวัน ๆ
But don’t tell me we’re forgiven
แต่อย่ามาบอกนะว่าเราได้รับการอภัยแล้ว
If we hold, all our breath
ถ้าเรายังคงนิ่งเฉยเอาแต่กลั้นหายใจ
If we kneel right down and just repent
หรือแค่คุกเข่าสวดมนต์ขอสำนึกผิดไปอย่างนั้น
You can’t tell me we’re forgiven
เธอไม่มีทางทำให้ฉันเชื่อได้หรอกว่าเราพ้นผิด

Start with me
เริ่มที่ตัวฉันก่อนเลยก็ได้
I cannot lie
ฉันคงโกหกตัวเองไม่ลง
When my heart doesn’t fallow my eyes
ในเมื่อหัวใจไม่ได้ยอมหลับตาลงตามไปด้วย
Turn away from all the suffering
เพื่อหลบเลี่ยงความเจ็บปวดทรมาน
That surrounds
ที่แวดล้อมรอบตัว
Our time on this earth
ตลอดช่วงเวลาที่เรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
For some their life has been a curse
ชีวิตของบางคนเหมือนโดนคำสาปมาตั้งแต่เกิด
I say I’m sorry and I should change
ฉันได้แต่เอ่ยปากขอโทษและบอกว่าควรปรับปรุงตัว
You know it just could be me someday
เพราะสักวันหนึ่ง คนที่ตกอยู่ในสภาพนั้นอาจเป็นฉันเองก็ได้

So we laugh, and we smile
กลายเป็นว่าเรายังหัวเราะและส่งยิ้มให้กัน
And we play our games of sweet denial
พยายามเล่นละครตบตาตัวเองว่าทุกอย่างยังดีอยู่
But don’t tell me we’re forgiven
ทว่าอย่ามาพูดเลยว่าพวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด
If we hold, all our breath
ถ้าเรายังเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร
If we kneel right down and just repent
ต่อให้ยอมคุกเข่าลงกราบเพื่อขออโหสิกรรม
You can’t tell me we’re forgiven
เธอก็กรอกหูฉันไม่ได้หรอกว่าเราหลุดพ้นจากความผิดนี้

There’s no way out of here
มันไม่มีทางให้หลบหนีไปไหนได้เลย
I don’t want to die, and leave it all behind
ฉันไม่ได้อยากตายแล้วทิ้งความจริงทุกอย่างไว้ข้างหลัง
Each day part of me disappears
ในทุก ๆ วัน ตัวตนของฉันค่อย ๆ สลายหายไปทีละนิด
But who am I to judge what’s been sent from above?
แต่ฉันเป็นใครกันถึงจะไปตัดสินสิ่งชะตากรรมลิขิตมา

So we laugh, and we smile
สุดท้ายเราก็ทำได้แค่หัวเราะ ร่าเริง
And we play our games of sweet denial
และใช้ชีวิตหลอกตัวเองในโลกอันสวยงามต่อไป
But don’t tell me we’re forgiven
แต่อย่าได้หลอกกันเลยว่าเราไม่มีความผิดติดตัว
If we hold, all our breath
หากเรายังเลือกที่จะอดทนอยู่นิ่ง ๆ
If we kneel right down and just repent
หรือแค่นั่งคุกเข่าอ้อนวอนขอการอโหสิ
You can’t tell me we’re forgiven
จะพูดอย่างไรฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าเราได้รับอภัยแล้ว

We can’t laugh
เราหัวเราะไม่ออกอีกต่อไป
We can’t smile
เรายิ้มไม่ออกแล้วจริง ๆ
When so much just ain’t right
ในเมื่อมีสิ่งที่ผิดเพี้ยนไปมากมายขนาดนี้
It can’t go on forever…
เรื่องแบบนี้มันปล่อยให้เป็นไปตลอดกาลไม่ได้
If we hold, our breath
ถ้าเรายังเอาแต่นิ่งเฉยอยู่อย่างนี้
If we kneel down and repent
ต่อให้คุกเข่ากราบก้มขอโทษ
You can’t tell me we’re forgiven, no
เธอก็ไม่มีทางบอกได้หรอกว่าพวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่อง
You can’t tell me we’re forgiven
ไม่มีทางพูดได้เลยว่าเราได้รับการอโหสิกรรม

I pass them sleeping on the streets
Their bloodstained hands and dirty feet
And I can’t ignore them
Any more then I already have

So we laugh, and we smile
And we play our games of sweet denial
But don’t tell me we’re forgiven
If we hold, all our breath
If we kneel right down and just repent
You can’t tell me we’re forgiven

Start with me
I cannot lie
When my heart doesn’t fallow my eyes
Turn away from all the suffering
That surrounds
Our time on this earth
For some their life has been a curse
I say I’m sorry and I should change
You know it just could be me someday

So we laugh, and we smile
And we play our games of sweet denial
But don’t tell me we’re forgiven
If we hold, all our breath
If we kneel right down and just repent
You can’t tell me we’re forgiven

There’s no way out of here
I don’t want to die, and leave it all behind
Each day part of me disappears
But who am I to judge what’s been sent from above?

So we laugh, and we smile
And we play our games of sweet denial
But don’t tell me we’re forgiven
If we hold, all our breath
If we kneel right down and just repent
You can’t tell me we’re forgiven

We can’t laugh
We can’t smile
When so much just ain’t right
It can’t go on forever…
If we hold, our breath
If we kneel down and repent
You can’t tell me we’re forgiven, no
You can’t tell me we’re forgiven

ฉันเดินผ่านผู้คนที่นอนอยู่ตามริมถนน
เห็นมือที่มีคราบเลือดเกรอะกรังกับเท้าอันมอมแมม
แล้วฉันก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา
ได้มากไปกว่าที่เคยทำมาอีกแล้ว

เราเลยเลือกที่จะหัวเราะและยิ้มร่า
แล้วเล่นเกมแกล้งทำเป็นหลอกตัวเองไปวัน ๆ
แต่อย่ามาบอกนะว่าเราได้รับการอภัยแล้ว
ถ้าเรายังคงนิ่งเฉยเอาแต่กลั้นหายใจ
หรือแค่คุกเข่าสวดมนต์ขอสำนึกผิดไปอย่างนั้น
เธอไม่มีทางทำให้ฉันเชื่อได้หรอกว่าเราพ้นผิด

เริ่มที่ตัวฉันก่อนเลยก็ได้
ฉันคงโกหกตัวเองไม่ลง
ในเมื่อหัวใจไม่ได้ยอมหลับตาลงตามไปด้วย
เพื่อหลบเลี่ยงความเจ็บปวดทรมาน
ที่แวดล้อมรอบตัว
ตลอดช่วงเวลาที่เรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
ชีวิตของบางคนเหมือนโดนคำสาปมาตั้งแต่เกิด
ฉันได้แต่เอ่ยปากขอโทษและบอกว่าควรปรับปรุงตัว
เพราะสักวันหนึ่ง คนที่ตกอยู่ในสภาพนั้นอาจเป็นฉันเองก็ได้

กลายเป็นว่าเรายังหัวเราะและส่งยิ้มให้กัน
พยายามเล่นละครตบตาตัวเองว่าทุกอย่างยังดีอยู่
ทว่าอย่ามาพูดเลยว่าพวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด
ถ้าเรายังเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร
ต่อให้ยอมคุกเข่าลงกราบเพื่อขออโหสิกรรม
เธอก็กรอกหูฉันไม่ได้หรอกว่าเราหลุดพ้นจากความผิดนี้

มันไม่มีทางให้หลบหนีไปไหนได้เลย
ฉันไม่ได้อยากตายแล้วทิ้งความจริงทุกอย่างไว้ข้างหลัง
ในทุก ๆ วัน ตัวตนของฉันค่อย ๆ สลายหายไปทีละนิด
แต่ฉันเป็นใครกันถึงจะไปตัดสินสิ่งชะตากรรมลิขิตมา

สุดท้ายเราก็ทำได้แค่หัวเราะ ร่าเริง
และใช้ชีวิตหลอกตัวเองในโลกอันสวยงามต่อไป
แต่อย่าได้หลอกกันเลยว่าเราไม่มีความผิดติดตัว
หากเรายังเลือกที่จะอดทนอยู่นิ่ง ๆ
หรือแค่นั่งคุกเข่าอ้อนวอนขอการอโหสิ
จะพูดอย่างไรฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าเราได้รับอภัยแล้ว

เราหัวเราะไม่ออกอีกต่อไป
เรายิ้มไม่ออกแล้วจริง ๆ
ในเมื่อมีสิ่งที่ผิดเพี้ยนไปมากมายขนาดนี้
เรื่องแบบนี้มันปล่อยให้เป็นไปตลอดกาลไม่ได้
ถ้าเรายังเอาแต่นิ่งเฉยอยู่อย่างนี้
ต่อให้คุกเข่ากราบก้มขอโทษ
เธอก็ไม่มีทางบอกได้หรอกว่าพวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่มีทางพูดได้เลยว่าเราได้รับการอโหสิกรรม