Oh, I know
รู้ตัวดีเลย
Spiralin’ is miserable
ว่าการคิดวนเวียนจนดิ่งมันทรมานแค่ไหน
I should probably go back home
ฉันควรจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว
Why does that feel difficult, difficult?
แต่ทำไมแค่เรื่องแค่นี้มันถึงยากเย็นเหลือเกิน
And oh, I hope
แล้วก็แอบหวังอยู่ลึก ๆ
I wake up invisible
ว่าตื่นมาแล้วจะล่องหนหายไปได้
I’d be someone no one knows
กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่มีใครรู้จัก
I guess I’m just difficult
คงเพราะฉันมันเป็นคนเข้าใจยากเองแหละ

To name this feelin’
จะให้อธิบายความรู้สึกตอนนี้
Would take a hundred thousand years, some kind of grievin’
คงต้องใช้เวลาเป็นแสนปี มันเหมือนกำลังนั่งเสียใจกับอะไรบางอย่าง
But over what I never had, so I’ve been speakin’
ทั้งที่สิ่งนั้นไม่เคยมีอยู่จริงด้วยซ้ำ ทุกวันนี้เลยต้องไปนั่งคุย
To my therapist, I call her every weekend, mm
ปรึกษาจิตแพทย์แทบทุกวันหยุดสุดสัปดาห์
I meant to tell you
ความจริงเคยตั้งใจจะบอกเธอ
How I’ve hated how we left things when it fell through
ว่าฉันเกลียดตอนที่เรื่องของเรามันพัง แล้วต้องจบกันไปแบบนั้น
‘Cause you were everythin’ to me, where did you run to?
เพราะเธอเคยเป็นทุกอย่างของฉัน แล้วตอนนี้เธอหนีหายไปไหนเสียล่ะ
Was it somethin’ that I said that colored you blue? Mm
เป็นเพราะคำพูดของฉันหรือเปล่าที่ทำให้เธอต้องเศร้า

Oh, I know
รู้อยู่แก่ใจ
Spiralin’ is miserable
ว่าการจมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านมันแย่ขนาดไหน
I should probably go back home
ฉันน่าจะกลับไปหลบอยู่ที่บ้าน
Why does that feel difficult, difficult?
แต่ทำไมมันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยสักนิด
And oh, I hope
ภาวนาอยู่ตลอด
I wake up invisible
อยากลืมตาตื่นมาแบบไร้ตัวตน
I’d be someone no one knows
เป็นแค่ใครสักคนที่ไม่มีใครสนใจ
I guess I’m just difficult, difficult
สงสัยฉันคงเป็นคนที่มีปัญหาเยอะเกินไปจริง ๆ

Difficult (I)
คนรับมือยาก
Difficult
ปัญหามันเยอะเหลือเกิน

I’ve been drinkin’
ช่วงนี้ฉันเอาแต่ดื่ม
And stayin’ up too late, relivin’ bad decisions
นอนดึกตลอดเพื่อนั่งฉายซ้ำเรื่องแย่ ๆ ที่เคยตัดสินใจพลาด
I thought eventually, my ranting here would fix it
เคยคิดว่าการบ่นระบายออกมาเรื่อย ๆ จะช่วยให้อะไรดีขึ้น
I really think sometimes there’s somethin’ that I’m missin’ (Mm)
แต่บางทีก็รู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองทำบางอย่างหล่นหายไป

Oh, I know
ฉันเข้าใจดี
Spiralin’ is miserable
ว่าการปล่อยให้ใจดิ่งลงเหวแบบนี้มันบั่นทอนแค่ไหน
I should probably go back home
ทางที่ดีคงต้องถอยกลับไปตั้งหลักที่บ้าน
Why does that feel difficult, difficult?
แต่ทำไมเรื่องแค่นั้นถึงรู้สึกหนักหนาขนาดนี้
And oh, I hope
อยากให้มันเกิดขึ้นจริง ๆ
I wake up invisible
ที่ตื่นขึ้นมาแล้วหายวับไปเลย
I’d be someone no one knows
กลายเป็นแค่คนธรรมดาที่โลกลืม
I guess I’m just difficult, difficult
คงเพราะตัวฉันมันจัดการยากเองนั่นแหละ
Oh, I know
ก็รู้ตัวอยู่หรอก
Spiralin’ is miserable
ว่าการคิดวนไปวนมาจนแทบบ้ามันทรมานสิ้นดี
I should probably go back home
ควรจะกลับไปหาครอบครัวได้แล้ว
Why does that feel difficult, difficult?
แต่ทำไมถึงก้าวขาไม่ออก ทำไมมันยากจัง
And oh, I hope
ภาวนาเสมอเลย
I wake up invisible
ว่าขอให้ตื่นมาโดยไม่มีตัวตนอีกต่อไป
I’d be someone no one knows
อยากเป็นแค่คนไร้ชื่อที่ไม่มีใครรู้จัก
I guess I’m just difficult, difficult
ฉันมันคงเป็นคนเรื่องเยอะเองจริง ๆ

Oh, I know
Spiralin’ is miserable
I should probably go back home
Why does that feel difficult, difficult?
And oh, I hope
I wake up invisible
I’d be someone no one knows
I guess I’m just difficult

To name this feelin’
Would take a hundred thousand years, some kind of grievin’
But over what I never had, so I’ve been speakin’
To my therapist, I call her every weekend, mm
I meant to tell you
How I’ve hated how we left things when it fell through
‘Cause you were everythin’ to me, where did you run to?
Was it somethin’ that I said that colored you blue? Mm

Oh, I know
Spiralin’ is miserable
I should probably go back home
Why does that feel difficult, difficult?
And oh, I hope
I wake up invisible
I’d be someone no one knows
I guess I’m just difficult, difficult

Difficult (I)
Difficult

I’ve been drinkin’
And stayin’ up too late, relivin’ bad decisions
I thought eventually, my ranting here would fix it
I really think sometimes there’s somethin’ that I’m missin’ (Mm)

Oh, I know
Spiralin’ is miserable
I should probably go back home
Why does that feel difficult, difficult?
And oh, I hope
I wake up invisible
I’d be someone no one knows
I guess I’m just difficult, difficult
Oh, I know
Spiralin’ is miserable
I should probably go back home
Why does that feel difficult, difficult?
And oh, I hope
I wake up invisible
I’d be someone no one knows
I guess I’m just difficult, difficult

รู้ตัวดีเลย
ว่าการคิดวนเวียนจนดิ่งมันทรมานแค่ไหน
ฉันควรจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว
แต่ทำไมแค่เรื่องแค่นี้มันถึงยากเย็นเหลือเกิน
แล้วก็แอบหวังอยู่ลึก ๆ
ว่าตื่นมาแล้วจะล่องหนหายไปได้
กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่มีใครรู้จัก
คงเพราะฉันมันเป็นคนเข้าใจยากเองแหละ

จะให้อธิบายความรู้สึกตอนนี้
คงต้องใช้เวลาเป็นแสนปี มันเหมือนกำลังนั่งเสียใจกับอะไรบางอย่าง
ทั้งที่สิ่งนั้นไม่เคยมีอยู่จริงด้วยซ้ำ ทุกวันนี้เลยต้องไปนั่งคุย
ปรึกษาจิตแพทย์แทบทุกวันหยุดสุดสัปดาห์
ความจริงเคยตั้งใจจะบอกเธอ
ว่าฉันเกลียดตอนที่เรื่องของเรามันพัง แล้วต้องจบกันไปแบบนั้น
เพราะเธอเคยเป็นทุกอย่างของฉัน แล้วตอนนี้เธอหนีหายไปไหนเสียล่ะ
เป็นเพราะคำพูดของฉันหรือเปล่าที่ทำให้เธอต้องเศร้า

รู้อยู่แก่ใจ
ว่าการจมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านมันแย่ขนาดไหน
ฉันน่าจะกลับไปหลบอยู่ที่บ้าน
แต่ทำไมมันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยสักนิด
ภาวนาอยู่ตลอด
อยากลืมตาตื่นมาแบบไร้ตัวตน
เป็นแค่ใครสักคนที่ไม่มีใครสนใจ
สงสัยฉันคงเป็นคนที่มีปัญหาเยอะเกินไปจริง ๆ

คนรับมือยาก
ปัญหามันเยอะเหลือเกิน

ช่วงนี้ฉันเอาแต่ดื่ม
นอนดึกตลอดเพื่อนั่งฉายซ้ำเรื่องแย่ ๆ ที่เคยตัดสินใจพลาด
เคยคิดว่าการบ่นระบายออกมาเรื่อย ๆ จะช่วยให้อะไรดีขึ้น
แต่บางทีก็รู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองทำบางอย่างหล่นหายไป

ฉันเข้าใจดี
ว่าการปล่อยให้ใจดิ่งลงเหวแบบนี้มันบั่นทอนแค่ไหน
ทางที่ดีคงต้องถอยกลับไปตั้งหลักที่บ้าน
แต่ทำไมเรื่องแค่นั้นถึงรู้สึกหนักหนาขนาดนี้
อยากให้มันเกิดขึ้นจริง ๆ
ที่ตื่นขึ้นมาแล้วหายวับไปเลย
กลายเป็นแค่คนธรรมดาที่โลกลืม
คงเพราะตัวฉันมันจัดการยากเองนั่นแหละ
ก็รู้ตัวอยู่หรอก
ว่าการคิดวนไปวนมาจนแทบบ้ามันทรมานสิ้นดี
ควรจะกลับไปหาครอบครัวได้แล้ว
แต่ทำไมถึงก้าวขาไม่ออก ทำไมมันยากจัง
ภาวนาเสมอเลย
ว่าขอให้ตื่นมาโดยไม่มีตัวตนอีกต่อไป
อยากเป็นแค่คนไร้ชื่อที่ไม่มีใครรู้จัก
ฉันมันคงเป็นคนเรื่องเยอะเองจริง ๆ