ชีวิตของคนที่พยายามไขว่คว้าหาความรักแท้ แต่กลับโดนความเงียบเหงาสลัดไม่หลุดราวกับเป็นเงาตามตัว ไม่ว่าจะพยายามเปิดใจกี่ครั้ง ความทรงจำแย่ ๆ ก็คอยฉุดไว้ จนรู้สึกเหมือนถูกสาปไม่ให้สมหวังกับใครสักที
Eng - Thai
Why do I seem to be
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือน
Caught up inside a dream?
ยังจมติดอยู่ในความฝันตลอดเวลา
All my life
ชั่วชีวิตที่ผ่านมา
It`s always been my shadow and me
มองไปทางไหนก็มีแค่ตัวฉันกับเงาตัวเอง
Over my shoulder
พอเหลียวมองกลับไป
There’s always a voice
ก็เหมือนมีเสียงกระซิบเตือนอยู่ตลอด
Somewhere saying
คอยบอกอยู่แถว ๆ นั้นว่า
I never should try to set my heart free
ฉันไม่ควรปล่อยให้ตัวเองไปตกหลุมรักใครเลย
I wish that love would come
อยากให้มีความรักดี ๆ เข้ามาหาบ้าง
And take me in her arms
โอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขนนั้น
And show me what I’ve never known
และพาไปสัมผัสความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน
Where I could hold someone
ตรงพื้นที่ที่ฉันได้กอดใครสักคนไว้เต็มรัก
And words like right and wrong
และปล่อยให้เรื่องถูกผิดอะไรพวกนั้น
Just fade away like yesterday
ค่อย ๆ จางหายไปเหมือนเรื่องเมื่อวาน
Lonely won’t leave me alone
ความเหงาแม่งไม่ยอมสลัดฉันทิ้งไปไหนเลย
Lonely won’t leave me alone
มันตามติดฉันไปทุกที่จริง ๆ
Why?
ทำไมกันนะ
Tell me why?
ช่วยบอกฉันทีได้ไหม
Won`t even let me fall in love
แม้แต่โอกาสจะได้อินกับความรัก มันยังไม่ยอมเปิดทางให้ฉันเลย
Ooh
เฮ้อ
Everywhere I go
ไม่ว่าจะย้ายตัวไปที่ไหน
Always by my side
มันก็คอยเดินเคียงข้างเป็นเงาตามตัว
Won’t even let me fall in love
คอยขัดขวางไม่ให้ฉันได้มอบหัวใจให้ใครสักที
I try and say I love you
พยายามจะเอ่ยปากบอกรักใคร
But the words won’t come through
แต่คำพูดมันกลับจุกติดอยู่ในคอ
When my eyes see all the tears
พอในหัวดันนึกถึงแต่รอยน้ำตา
And sad memories
กับภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวด
Why can’t I start out new
ทำไมฉันถึงเริ่มต้นใหม่ไม่ได้สักที
And leave that old feeling too?
แล้วสลัดความรู้สึกแย่ ๆ พวกนั้นทิ้งไปให้หมดไม่ได้
Far behind
ทิ้งไว้ข้างหลังโน่นเลย
I guess that lonely needs company
คงเพราะความเหงามันกลัวโดนทิ้ง เลยมาเกาะแกะอยู่แต่กับฉันเนี่ยแหละ
Around each bend of road
ตรงทางแยกของชีวิตแต่ละช่วง
I`m thinking back in time
ฉันชอบหวนนึกย้อนกลับไปในอดีต
There will be that rainbow’s end
แอบหวังว่าจะเจอปลายทางอันสดใสอย่างสายรุ้งบ้าง
But when I follow love
แต่พอลองเดินตามเสียงหัวใจไปจริง ๆ
Self delusions I find
เพิ่งมารู้ว่าคิดไปเองฝ่ายเดียวทั้งนั้น
That it’s only lonely and me again
สุดท้ายก็เหลือแค่ตัวฉันกับความเหงาคนเดิมอีกแล้ว
Eng
Why do I seem to be
Caught up inside a dream?
All my life
It`s always been my shadow and me
Over my shoulder
There’s always a voice
Somewhere saying
I never should try to set my heart free
I wish that love would come
And take me in her arms
And show me what I’ve never known
Where I could hold someone
And words like right and wrong
Just fade away like yesterday
Lonely won’t leave me alone
Lonely won’t leave me alone
Why?
Tell me why?
Won`t even let me fall in love
Ooh
Everywhere I go
Always by my side
Won’t even let me fall in love
I try and say I love you
But the words won’t come through
When my eyes see all the tears
And sad memories
Why can’t I start out new
And leave that old feeling too?
Far behind
I guess that lonely needs company
Around each bend of road
I`m thinking back in time
There will be that rainbow’s end
But when I follow love
Self delusions I find
That it’s only lonely and me again
Thai
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือน
ยังจมติดอยู่ในความฝันตลอดเวลา
ชั่วชีวิตที่ผ่านมา
มองไปทางไหนก็มีแค่ตัวฉันกับเงาตัวเอง
พอเหลียวมองกลับไป
ก็เหมือนมีเสียงกระซิบเตือนอยู่ตลอด
คอยบอกอยู่แถว ๆ นั้นว่า
ฉันไม่ควรปล่อยให้ตัวเองไปตกหลุมรักใครเลย
อยากให้มีความรักดี ๆ เข้ามาหาบ้าง
โอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขนนั้น
และพาไปสัมผัสความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน
ตรงพื้นที่ที่ฉันได้กอดใครสักคนไว้เต็มรัก
และปล่อยให้เรื่องถูกผิดอะไรพวกนั้น
ค่อย ๆ จางหายไปเหมือนเรื่องเมื่อวาน
ความเหงาแม่งไม่ยอมสลัดฉันทิ้งไปไหนเลย
มันตามติดฉันไปทุกที่จริง ๆ
ทำไมกันนะ
ช่วยบอกฉันทีได้ไหม
แม้แต่โอกาสจะได้อินกับความรัก มันยังไม่ยอมเปิดทางให้ฉันเลย
เฮ้อ
ไม่ว่าจะย้ายตัวไปที่ไหน
มันก็คอยเดินเคียงข้างเป็นเงาตามตัว
คอยขัดขวางไม่ให้ฉันได้มอบหัวใจให้ใครสักที
พยายามจะเอ่ยปากบอกรักใคร
แต่คำพูดมันกลับจุกติดอยู่ในคอ
พอในหัวดันนึกถึงแต่รอยน้ำตา
กับภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวด
ทำไมฉันถึงเริ่มต้นใหม่ไม่ได้สักที
แล้วสลัดความรู้สึกแย่ ๆ พวกนั้นทิ้งไปให้หมดไม่ได้
ทิ้งไว้ข้างหลังโน่นเลย
คงเพราะความเหงามันกลัวโดนทิ้ง เลยมาเกาะแกะอยู่แต่กับฉันเนี่ยแหละ
ตรงทางแยกของชีวิตแต่ละช่วง
ฉันชอบหวนนึกย้อนกลับไปในอดีต
แอบหวังว่าจะเจอปลายทางอันสดใสอย่างสายรุ้งบ้าง
แต่พอลองเดินตามเสียงหัวใจไปจริง ๆ
เพิ่งมารู้ว่าคิดไปเองฝ่ายเดียวทั้งนั้น
สุดท้ายก็เหลือแค่ตัวฉันกับความเหงาคนเดิมอีกแล้ว










Comments are off this post