I wait by the door like I’m just a kid
เฝ้ารอเธออยู่ที่ประตูเหมือนเด็กน้อยคอยผู้ปกครอง
Use my best colors for your portrait
คอยตั้งใจวาดภาพเธอด้วยสีที่ดีที่สุดที่มี
Lay the table with the fancy shit
จัดโต๊ะอาหารด้วยของที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้
And watch you tolerate it
แล้วก็ทำได้แค่มองเธอรับมันไปแบบขอไปที
If it’s all in my head, tell me now
ถ้าฉันคิดไปเองคนเดียว ก็ช่วยบอกกันมาตรง ๆ เถอะ
Tell me I’ve got it wrong somehow
บอกทีว่าฉันเข้าใจอะไรผิดไป
I know my love should be celebrated
รู้ทั้งรู้ว่าความรักของฉันควรได้รับการยินดีมากกว่านี้
But you tolerate it
แต่เธอแค่ทน ๆ มันไปเท่านั้นเอง

I greet you with a battle hero’s welcome
ต้อนรับเธอกลับบ้านอย่างยิ่งใหญ่เหมือนวีรบุรุษสงคราม
I take your indiscretions all in good fun
มองข้ามความใจร้ายและความผิดพลาดของเธอ คิดซะว่าเป็นเรื่องขำ ๆ
I sit and listеn
ตั้งใจนั่งฟังทุกคำพูด
I polish plates until they gleam and glistеn
คอยเช็ดจานชามจนสะอาดวาววับ
You’re so much older and wiser, and I
เธอช่างเป็นผู้ใหญ่และรอบรู้เหลือเกิน แล้วฉันล่ะ

I wait by the door like I’m just a kid
ยังคงนั่งรอเธอตรงประตูเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา
Use my best colors for your portrait
ทุ่มเทแต่งแต้มภาพของเธอด้วยสิ่งที่ดีที่สุด
Lay the table with the fancy shit
เตรียมจานชามข้าวของหรูหราไว้ต้อนรับ
And watch you tolerate it
สุดท้ายก็เห็นเธอแค่อยู่รับมันไว้ตามหน้าที่
If it’s all in my head, tell me now
หากทั้งหมดนี้ฉันมโนไปเอง ก็พูดมาเลยตอนนี้
Tell me I’ve got it wrong somehow
ช่วยย้ำทีว่าฉันมองเธอแย่เกินจริง
I know my love should be celebrated
ฉันรู้ดีว่าความรักที่ให้ไป มันมีค่ามากกว่าจะมาเจออะไรแบบนี้
But you tolerate it
แต่เธอกลับแค่ยอมทนอยู่กับมัน

While you were out buildin’ other worlds, where was I?
ในขณะที่เธอออกไปสร้างโลกใบอื่น แล้วฉันอยู่ตรงไหนกัน
Where’s that man who’d throw blankets over my barbed wire?
ผู้ชายคนที่เคยเอาผ้าห่มมาคุมลวดหนามเพื่อปกป้องฉัน หายไปไหนแล้ว
I made you my temple, my mural, my sky
ฉันเคยยกให้เธอเป็นทั้งวิหาร เป็นงานศิลปะ เป็นโลกทั้งใบ
Now I’m beggin’ for footnotes in the story of your life
แต่ตอนนี้กลับต้องมาอ้อนวอนขอเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ ในชีวิตเธอ
Drawin’ hearts in the byline
แอบวาดรูปหัวใจไว้ตรงขอบหน้ากระดาษ
Always takin’ up too much space or time
รู้สึกเหมือนตัวเองคอยกินพื้นที่และเสียเวลาเธออยู่เรื่อย
You assume I’m fine, but what would you do if I (I)
เธอทึกทักเอาเองว่าฉันไม่เป็นไร แต่เธอจะทำยังไงถ้าฉัน

Break free and leave us in ruins?
หลุดพ้นไป แล้วทิ้งความสัมพันธ์นี้ให้พังทลายลง
Took this dagger in me and removed it
ดึงมีดที่ปักอกอยู่ออกไปเสียที
Gain the weight of you, then lose it
สลัดภาระหนักอึ้งที่มีเธอออกไปจากชีวิต
Believe me, I could do it
เชื่อเหอะ ว่าฉันทำได้แน่

If it’s all in my head, tell me now
ถ้าทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องในหัวฉัน ก็บอกมาเลยตอนนี้สิ
Tell me I’ve got it wrong somehow
ช่วยยืนยันทีว่าฉันเข้าใจผิดไปเอง
I know my love should be celebrated
ฉันรู้ว่าความรักของฉันมันมีค่าควรแก่การทะนุถนอม
But you tolerate it
ไม่ใช่แค่การยอมรับไปอย่างกล้ำกลืน

I sit and watch you
และฉันก็ยังทำได้แค่นั่งมองเธอต่อไป

I wait by the door like I’m just a kid
Use my best colors for your portrait
Lay the table with the fancy shit
And watch you tolerate it
If it’s all in my head, tell me now
Tell me I’ve got it wrong somehow
I know my love should be celebrated
But you tolerate it

I greet you with a battle hero’s welcome
I take your indiscretions all in good fun
I sit and listеn
I polish plates until they gleam and glistеn
You’re so much older and wiser, and I

I wait by the door like I’m just a kid
Use my best colors for your portrait
Lay the table with the fancy shit
And watch you tolerate it
If it’s all in my head, tell me now
Tell me I’ve got it wrong somehow
I know my love should be celebrated
But you tolerate it

While you were out buildin’ other worlds, where was I?
Where’s that man who’d throw blankets over my barbed wire?
I made you my temple, my mural, my sky
Now I’m beggin’ for footnotes in the story of your life
Drawin’ hearts in the byline
Always takin’ up too much space or time
You assume I’m fine, but what would you do if I (I)

Break free and leave us in ruins?
Took this dagger in me and removed it
Gain the weight of you, then lose it
Believe me, I could do it

If it’s all in my head, tell me now
Tell me I’ve got it wrong somehow
I know my love should be celebrated
But you tolerate it

I sit and watch you

เฝ้ารอเธออยู่ที่ประตูเหมือนเด็กน้อยคอยผู้ปกครอง
คอยตั้งใจวาดภาพเธอด้วยสีที่ดีที่สุดที่มี
จัดโต๊ะอาหารด้วยของที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้
แล้วก็ทำได้แค่มองเธอรับมันไปแบบขอไปที
ถ้าฉันคิดไปเองคนเดียว ก็ช่วยบอกกันมาตรง ๆ เถอะ
บอกทีว่าฉันเข้าใจอะไรผิดไป
รู้ทั้งรู้ว่าความรักของฉันควรได้รับการยินดีมากกว่านี้
แต่เธอแค่ทน ๆ มันไปเท่านั้นเอง

ต้อนรับเธอกลับบ้านอย่างยิ่งใหญ่เหมือนวีรบุรุษสงคราม
มองข้ามความใจร้ายและความผิดพลาดของเธอ คิดซะว่าเป็นเรื่องขำ ๆ
ตั้งใจนั่งฟังทุกคำพูด
คอยเช็ดจานชามจนสะอาดวาววับ
เธอช่างเป็นผู้ใหญ่และรอบรู้เหลือเกิน แล้วฉันล่ะ

ยังคงนั่งรอเธอตรงประตูเหมือนเด็กที่ไร้เดียงสา
ทุ่มเทแต่งแต้มภาพของเธอด้วยสิ่งที่ดีที่สุด
เตรียมจานชามข้าวของหรูหราไว้ต้อนรับ
สุดท้ายก็เห็นเธอแค่อยู่รับมันไว้ตามหน้าที่
หากทั้งหมดนี้ฉันมโนไปเอง ก็พูดมาเลยตอนนี้
ช่วยย้ำทีว่าฉันมองเธอแย่เกินจริง
ฉันรู้ดีว่าความรักที่ให้ไป มันมีค่ามากกว่าจะมาเจออะไรแบบนี้
แต่เธอกลับแค่ยอมทนอยู่กับมัน

ในขณะที่เธอออกไปสร้างโลกใบอื่น แล้วฉันอยู่ตรงไหนกัน
ผู้ชายคนที่เคยเอาผ้าห่มมาคุมลวดหนามเพื่อปกป้องฉัน หายไปไหนแล้ว
ฉันเคยยกให้เธอเป็นทั้งวิหาร เป็นงานศิลปะ เป็นโลกทั้งใบ
แต่ตอนนี้กลับต้องมาอ้อนวอนขอเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ ในชีวิตเธอ
แอบวาดรูปหัวใจไว้ตรงขอบหน้ากระดาษ
รู้สึกเหมือนตัวเองคอยกินพื้นที่และเสียเวลาเธออยู่เรื่อย
เธอทึกทักเอาเองว่าฉันไม่เป็นไร แต่เธอจะทำยังไงถ้าฉัน

หลุดพ้นไป แล้วทิ้งความสัมพันธ์นี้ให้พังทลายลง
ดึงมีดที่ปักอกอยู่ออกไปเสียที
สลัดภาระหนักอึ้งที่มีเธอออกไปจากชีวิต
เชื่อเหอะ ว่าฉันทำได้แน่

ถ้าทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องในหัวฉัน ก็บอกมาเลยตอนนี้สิ
ช่วยยืนยันทีว่าฉันเข้าใจผิดไปเอง
ฉันรู้ว่าความรักของฉันมันมีค่าควรแก่การทะนุถนอม
ไม่ใช่แค่การยอมรับไปอย่างกล้ำกลืน

และฉันก็ยังทำได้แค่นั่งมองเธอต่อไป