Now, we’re happy to sit
ตอนนี้เราต่างพอใจที่จะนั่งอยู่ตรงนี้
Night after night
คืนแล้วคืนเล่า
The two of us
มีเพียงเราสองคน
Convinced that it’s right, hiding the yawns
คอยกล่อมตัวเองว่ามันดีแล้ว แอบหาวกลบความเบื่อหน่าย
Somehow getting along together
แล้วก็ประคับประคองอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ

Afraid we’d always be alone
เพราะแค่กลัวว่าจะต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว
We made a home that we could always share
เราเลยสร้างบ้านขึ้นมาเพื่อแชร์พื้นที่ร่วมกัน
Just to know that someone would be there
เพียงแค่อยากอุ่นใจว่าจะมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
Even if we never learned to care
แม้ว่าเราจะไม่เคยใส่ใจกันจริง ๆ เลยสักนิด

And now, it’s almost enough
และตอนนี้ แค่นี้มันก็แทบจะพอแล้ว
Year after year
ปีแล้วปีเล่า
The two of us
ที่เราสองคนยังคงอยู่ตรงนี้
Nothing to fear, nothing at all
ไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัวเลย ไม่มีอะไรจริง ๆ
But the rest of our lives together
นอกจากความจริงที่ว่า เราต้องใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันไปแบบนี้

Now, we’re happy to sit
Night after night
The two of us
Convinced that it’s right, hiding the yawns
Somehow getting along together

Afraid we’d always be alone
We made a home that we could always share
Just to know that someone would be there
Even if we never learned to care

And now, it’s almost enough
Year after year
The two of us
Nothing to fear, nothing at all
But the rest of our lives together

ตอนนี้เราต่างพอใจที่จะนั่งอยู่ตรงนี้
คืนแล้วคืนเล่า
มีเพียงเราสองคน
คอยกล่อมตัวเองว่ามันดีแล้ว แอบหาวกลบความเบื่อหน่าย
แล้วก็ประคับประคองอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ

เพราะแค่กลัวว่าจะต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว
เราเลยสร้างบ้านขึ้นมาเพื่อแชร์พื้นที่ร่วมกัน
เพียงแค่อยากอุ่นใจว่าจะมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
แม้ว่าเราจะไม่เคยใส่ใจกันจริง ๆ เลยสักนิด

และตอนนี้ แค่นี้มันก็แทบจะพอแล้ว
ปีแล้วปีเล่า
ที่เราสองคนยังคงอยู่ตรงนี้
ไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัวเลย ไม่มีอะไรจริง ๆ
นอกจากความจริงที่ว่า เราต้องใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันไปแบบนี้