การได้กลับมาคุยกับเพื่อนเก่าหลังผ่านโลกมาเนิ่นนาน ชวนให้ย้อนคิดถึงความไร้เดียงสาที่ค่อย ๆ หล่นหายไปตามกาลเวลา ทั้งการจากลาของคนสำคัญในชีวิต และคำถามในใจว่าทำไมเราถึงต้องรีบโตกันขนาดนี้ เป็นการถอนหายใจยาว ๆ ให้กับภาพความทรงจำที่ไม่มีวันหวนกลับมา
Eng - Thai
Hi there, how are you? It’s been a long time
ไง สบายดีไหม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
Seems like we’ve come a long way
รู้สึกเหมือนพวกเราจะผ่านอะไรมาไกลมาก
My, but we learn so slow
ให้ตายสิ กว่าจะเรียนรู้อะไรได้แต่ละอย่างช่างช้าเหลือเกิน
And heroes, they come and they go
พวกคนที่เคยเป็นฮีโร่ก็ผลัดกันผ่านมาแล้วก็จากไป
And leave us behind as if we’re supposed to know
ทิ้งเราไว้ข้างหลัง ราวกับคิดว่าเราคงเข้าใจดี
Why
ว่าทำไม
Why
ทำไมกันนะ
Why do we give up our hearts to the past?
ทำไมใจเราถึงยังจมปลักอยู่กับวันวาน
And why must we grow up so fast?
แล้วทำไมพวกเราต้องรีบโตกันขนาดนี้ด้วย
And all you wishing well fools with your fortunes
ส่วนพวกคนช่างฝันที่มัวแต่โยนเหรียญขอพรให้โชคเข้าข้าง
Someone should send you a rose
น่าจะมีใครส่งกุหลาบไปให้สักดอก
With love from a friend, it’s nice to hear from you again
ฝากรักจากเพื่อนคนนี้ ดีใจนะที่ได้ยินข่าวคราวกันอีก
And the storybook comes to a close
แล้วหนังสือนิทานเล่มเดิมก็ถึงเวลาปิดฉากลง
Gone are the ribbons and bows
โบและริบบิ้นสวยหรูในวัยเด็กเลือนหายไปหมด
Things to remember, places to go
เหลือแค่เรื่องราวให้จำ กับเส้นทางข้างหน้าที่ต้องไปต่อ
Pretty maids all in a row
เหมือนภาพความทรงจำงดงามที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า
Eng
Hi there, how are you? It’s been a long time
Seems like we’ve come a long way
My, but we learn so slow
And heroes, they come and they go
And leave us behind as if we’re supposed to know
Why
Why
Why do we give up our hearts to the past?
And why must we grow up so fast?
And all you wishing well fools with your fortunes
Someone should send you a rose
With love from a friend, it’s nice to hear from you again
And the storybook comes to a close
Gone are the ribbons and bows
Things to remember, places to go
Pretty maids all in a row
Thai
ไง สบายดีไหม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
รู้สึกเหมือนพวกเราจะผ่านอะไรมาไกลมาก
ให้ตายสิ กว่าจะเรียนรู้อะไรได้แต่ละอย่างช่างช้าเหลือเกิน
พวกคนที่เคยเป็นฮีโร่ก็ผลัดกันผ่านมาแล้วก็จากไป
ทิ้งเราไว้ข้างหลัง ราวกับคิดว่าเราคงเข้าใจดี
ว่าทำไม
ทำไมกันนะ
ทำไมใจเราถึงยังจมปลักอยู่กับวันวาน
แล้วทำไมพวกเราต้องรีบโตกันขนาดนี้ด้วย
ส่วนพวกคนช่างฝันที่มัวแต่โยนเหรียญขอพรให้โชคเข้าข้าง
น่าจะมีใครส่งกุหลาบไปให้สักดอก
ฝากรักจากเพื่อนคนนี้ ดีใจนะที่ได้ยินข่าวคราวกันอีก
แล้วหนังสือนิทานเล่มเดิมก็ถึงเวลาปิดฉากลง
โบและริบบิ้นสวยหรูในวัยเด็กเลือนหายไปหมด
เหลือแค่เรื่องราวให้จำ กับเส้นทางข้างหน้าที่ต้องไปต่อ
เหมือนภาพความทรงจำงดงามที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า
Comments are off this post