การกลับไปเผชิญหน้ากับความทรงจำในอดีตและบาดแผลจากครอบครัวที่เคยฝากไว้ ถึงแม้มันจะเจ็บปวดจนอยากวิ่งหนีไปให้ไกลแค่ไหน สุดท้ายสิ่งเหล่านั้นก็หล่อหลอมให้เราเติบโตมาเป็นตัวเองในทุกวันนี้
Eng - Thai
I went lookin’ for ghosts amongst the skin and the bones
ฉันลองกลับไปค้นหาความทรงจำเก่า ๆ ที่หลงเหลืออยู่
Skeletons we thought we buried but they feel so close
ปมในอดีตที่คิดว่าฝังมันไปแล้ว กลับยังรู้สึกชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น
Standin’ six foot four, feelin’ four foot six
ตัวโตเป็นผู้ใหญ่เต็มวัย แต่ข้างในยังรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว
The man that can’t be moved is still that little kid
คนที่ดูเข้มแข็งยืนหยัดได้ จริง ๆ ก็แค่เด็กน้อยคนเดิม
Still a mark on the wall where fists went through
รอยบนกำแพงตรงที่เคยต่อยเข้าไปก็ยังอยู่
Young man’s anger at an old man’s rules
อารมณ์ประทุษร้ายของวัยรุ่นที่ต่อต้านกรอบของผู้ใหญ่
When you go back, the good and the bad come back to you
พอหวนคิดถึงอดีต ทั้งเรื่องดีและแย่มันก็หวนกลับมาทั้งหมด
Sometimes home is where the hurt is
บางครั้งบ้านก็เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด
And that’s why we run so far
เราถึงได้พยายามหนีออกไปให้ไกลที่สุด
But you never get away from
แต่เอาเข้าจริงก็ไม่มีทางหนีพ้น
Your daddy’s eyes and your mother’s heart
สายตาของพ่อกับจิตใจของแม่ที่ติดตัวเรามา
They did all the fighting
พวกเขาทะเลาะกันเองแท้ ๆ
But we bear all the scars
แต่คนที่ต้องแบกรับบาดแผลกลับเป็นเรา
In a world where no one’s perfect
ในโลกที่ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
It’s the things that break us
รอยร้าวพวกนี้นี่แหละ
That make us who we are
ที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราทุกวันนี้
And we are who we are
และเราก็คือตัวเราแบบนี้
And we are who we are
ยอมรับในสิ่งที่เราเป็น
And we are who we are
นี่แหละคือตัวตนของเรา
Yeah, we are
ใช่แล้ว เราเป็นแบบนี้แหละ
Oh, family drama, family trauma
เรื่องวุ่นวายและบาดแผลในครอบครัว
Strangers are hard but family’s harder
รับมือกับคนนอกว่ายากแล้ว เจอคนในบ้านยิ่งหนักกว่า
Cuts lead to scars and the scars get larger
แผลสดกลายเป็นแผลเป็น และมันก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
The deeper the cut, the thicker the armour
ยิ่งเจ็บปวดลึกเท่าไร เราก็ยิ่งสร้างเกราะป้องกันตัวเองหนาขึ้นเท่านั้น
Ohana, Ohana, no one left behind
คำว่าครอบครัวคือการไม่ทอดทิ้งใครไว้ข้างหลัง
We’re broken to pieces but the pieces are mine
ถึงจะแตกสลายไม่มีชิ้นดี แต่เศษเสี้ยวพวกนั้นก็คือชีวิตฉัน
Sometimes home is where the hurt is
บางทีสถานที่ที่เรียกว่าบ้านก็ทำร้ายเราที่สุด
And that’s why we run so far
นั่นคือเหตุผลที่เราอยากเตลิดไปให้ไกล
But you never get away from
แต่ท้ายที่สุดก็ตัดไม่ขาดจาก
Your daddy’s eyes and your mother’s heart
แววตาที่เหมือนพ่อและหัวใจที่ได้มาจากแม่
They did all the fighting
สงครามของพวกผู้ใหญ่
But we bear all the scars
ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ที่เราเต็ม ๆ
In a world where no one’s perfect
บนโลกที่ไม่มีอะไรเพอร์เฟกต์
It’s the things that break us
ความบอบช้ำในวันนั้น
That make us who we are
ส่งผลให้เราเติบโตมาเป็นตัวเองในวันนี้
And we are who we are
เรากลายมาเป็นคนแบบนี้
And we are who we are
ยืนหยัดด้วยตัวตนของเรา
And we are who we are
ไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร
Yeah, we are
ถูกต้องที่สุดแล้ว
And we are who we are
นี่คือสิ่งที่เราเป็น
And we are who we are
ก้าวผ่านมันมาจนได้
And we are who we are
กลายเป็นเราอย่างสมบูรณ์
It’s the thing that break us
ความเจ็บปวดทั้งหลายนั่นแหละ
That make us who we are
ที่สร้างเราให้เป็นเราในวันนี้
Eng
I went lookin’ for ghosts amongst the skin and the bones
Skeletons we thought we buried but they feel so close
Standin’ six foot four, feelin’ four foot six
The man that can’t be moved is still that little kid
Still a mark on the wall where fists went through
Young man’s anger at an old man’s rules
When you go back, the good and the bad come back to you
Sometimes home is where the hurt is
And that’s why we run so far
But you never get away from
Your daddy’s eyes and your mother’s heart
They did all the fighting
But we bear all the scars
In a world where no one’s perfect
It’s the things that break us
That make us who we are
And we are who we are
And we are who we are
And we are who we are
Yeah, we are
Oh, family drama, family trauma
Strangers are hard but family’s harder
Cuts lead to scars and the scars get larger
The deeper the cut, the thicker the armour
Ohana, Ohana, no one left behind
We’re broken to pieces but the pieces are mine
Sometimes home is where the hurt is
And that’s why we run so far
But you never get away from
Your daddy’s eyes and your mother’s heart
They did all the fighting
But we bear all the scars
In a world where no one’s perfect
It’s the things that break us
That make us who we are
And we are who we are
And we are who we are
And we are who we are
Yeah, we are
And we are who we are
And we are who we are
And we are who we are
It’s the thing that break us
That make us who we are
Thai
ฉันลองกลับไปค้นหาความทรงจำเก่า ๆ ที่หลงเหลืออยู่
ปมในอดีตที่คิดว่าฝังมันไปแล้ว กลับยังรู้สึกชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น
ตัวโตเป็นผู้ใหญ่เต็มวัย แต่ข้างในยังรู้สึกตัวเล็กนิดเดียว
คนที่ดูเข้มแข็งยืนหยัดได้ จริง ๆ ก็แค่เด็กน้อยคนเดิม
รอยบนกำแพงตรงที่เคยต่อยเข้าไปก็ยังอยู่
อารมณ์ประทุษร้ายของวัยรุ่นที่ต่อต้านกรอบของผู้ใหญ่
พอหวนคิดถึงอดีต ทั้งเรื่องดีและแย่มันก็หวนกลับมาทั้งหมด
บางครั้งบ้านก็เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด
เราถึงได้พยายามหนีออกไปให้ไกลที่สุด
แต่เอาเข้าจริงก็ไม่มีทางหนีพ้น
สายตาของพ่อกับจิตใจของแม่ที่ติดตัวเรามา
พวกเขาทะเลาะกันเองแท้ ๆ
แต่คนที่ต้องแบกรับบาดแผลกลับเป็นเรา
ในโลกที่ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
รอยร้าวพวกนี้นี่แหละ
ที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราทุกวันนี้
และเราก็คือตัวเราแบบนี้
ยอมรับในสิ่งที่เราเป็น
นี่แหละคือตัวตนของเรา
ใช่แล้ว เราเป็นแบบนี้แหละ
เรื่องวุ่นวายและบาดแผลในครอบครัว
รับมือกับคนนอกว่ายากแล้ว เจอคนในบ้านยิ่งหนักกว่า
แผลสดกลายเป็นแผลเป็น และมันก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
ยิ่งเจ็บปวดลึกเท่าไร เราก็ยิ่งสร้างเกราะป้องกันตัวเองหนาขึ้นเท่านั้น
คำว่าครอบครัวคือการไม่ทอดทิ้งใครไว้ข้างหลัง
ถึงจะแตกสลายไม่มีชิ้นดี แต่เศษเสี้ยวพวกนั้นก็คือชีวิตฉัน
บางทีสถานที่ที่เรียกว่าบ้านก็ทำร้ายเราที่สุด
นั่นคือเหตุผลที่เราอยากเตลิดไปให้ไกล
แต่ท้ายที่สุดก็ตัดไม่ขาดจาก
แววตาที่เหมือนพ่อและหัวใจที่ได้มาจากแม่
สงครามของพวกผู้ใหญ่
ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ที่เราเต็ม ๆ
บนโลกที่ไม่มีอะไรเพอร์เฟกต์
ความบอบช้ำในวันนั้น
ส่งผลให้เราเติบโตมาเป็นตัวเองในวันนี้
เรากลายมาเป็นคนแบบนี้
ยืนหยัดด้วยตัวตนของเรา
ไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร
ถูกต้องที่สุดแล้ว
นี่คือสิ่งที่เราเป็น
ก้าวผ่านมันมาจนได้
กลายเป็นเราอย่างสมบูรณ์
ความเจ็บปวดทั้งหลายนั่นแหละ
ที่สร้างเราให้เป็นเราในวันนี้
Comments are off this post