LYRIC

การต้องซมซานมาใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้านเกือบปีเต็ม ทำให้ต้องเผชิญกับอารมณ์ดิ่งขึ้นดิ่งลงอยู่ตลอดเวลา แต่สิ่งที่ชวนให้คิดถึงจนจับใจที่สุด กลับไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างหรือผู้คนเฉพาะใครคนหนึ่ง หากแต่คือความรู้สึกของการได้เป็นตัวเองในสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน ซึ่งคนนอกก็คงไม่มีวันเข้าใจ

Eng - Thai


It must have been a year since
เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปตั้งเป็นปีแล้ว
I was thrown across an ocean far from home
ตั้งแต่ต้องข้ามน้ำข้ามทะเลมาอยู่ไกลบ้านขนาดนี้
Life is making no sense
ชีวิตช่วงนี้ดูสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก
Riding in between the highs and lows
อารมณ์ดิ่งขึ้น ๆ ลง ๆ ปรับตัวแทบไม่ทัน

Woah, when I wake in the morning I, ooh
ตื่นนอนขึ้นมาตอนเช้าทีไร
It’s the first on my mind
เรื่องนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวเป็นอย่างแรกเสมอ

Maybe what I miss most
บางทีสิ่งที่ฉันคิดถึงมากที่สุด
It wasn’t made of steel and stone
อาจไม่ใช่ตึกราบ้านช่องหรือสิ่งก่อสร้างใด ๆ
And maybe what I miss most
และบางทีสิ่งที่โหยหาที่สุด
It wasn’t born of skin and bone
ก็อาจไม่ใช่ใครคนใดคนหนึ่งด้วยซ้ำ
Under the sun, above the waves
ไม่ว่าจะอยู่ใต้ผืนฟ้าเดียวกันหรือมองออกไปเห็นเกลียวคลื่น
Under three crowns when I’m far away
หรืออยู่ไกลออกไปภายใต้สัญลักษณ์ของบ้านเรา
Maybe what I miss most
สิ่งที่คิดถึงจับใจจริง ๆ มันคือบรรยากาศตรงนั้นมากกว่า

And maybe you’ll never know
และเธอคงไม่มีวันเข้าใจหรอก
And maybe you’ll never know
และเธอคงไม่มีทางรับรู้เลย
Maybe you’ll never know
เธอไม่มีวันเข้าใจหรอกนะ

Life beyond the window
มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหว
I’m jealous of the way that black bird flies
แอบอิจฉานกตัวนั้นที่บินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ
Free among the people
ได้โผบินผ่านผู้คนมากมาย
Those quarter million stories pass me by
ขณะที่เรื่องราวนับแสนของพวกเขาเคลื่อนผ่านตัวฉันไป

Woah, lie awake in the moonlight, I ooh
พอนอนลืมตาอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์
It’s the last on my mind
เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่คิดถึงก่อนนอน

And maybe what I miss most
เอาจริง ๆ สิ่งที่ฉันคิดถึงสุดหัวใจ
It wasn’t made of steel and stone
มันไม่ได้หมายถึงพวกตึกคอนกรีตหรือสิ่งก่อสร้างพวกนั้น
And maybe what I miss most
และสิ่งที่ถวิลหาอยู่ตลอดเวลา
It wasn’t born of skin and bone
ก็ไม่ใช่แค่ตัวบุคคลคนไหน
Under the sun, above the waves
ไม่ว่าจะยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกันหรือเหนือน้ำทะเล
Under three crowns when I’m far away
หรือแม้ยามอยู่ห่างไกลภายใต้ตราสัญลักษณ์แห่งบ้านเกิด
Maybe what I miss most
สิ่งที่ขาดหายไปจนโหยหานั้น

And maybe you’ll never know
เธอคงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้
And maybe you’ll never know
และเธอคงไม่มีทางรู้เลยจริง ๆ
And maybe you’ll never know
เธอคงไม่มีวันรู้หรอก

I remember at the table
ยังจำภาพตอนที่พวกเรานั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันได้ดี
All those faces, where did they go?
รอยยิ้มพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้วนะ
I imagine what it looks like
คอยนึกภาพอยู่ตลอดเลยว่าที่นั่นจะเป็นอย่างไร
When I’m not there
ในวันที่ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
I remember, every summer
ยังคงคิดถึงบรรยากาศช่วงฤดูร้อนทุกครั้ง
But now the years are, just a number
แต่พอเวลาผ่านไป หลายปีที่ล่วงเลยก็กลายเป็นแค่ตัวเลข
There’s no backwards
มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีกแล้ว
Time is faster with everything I’ve left behind, oh
ยิ่งทิ้งสิ่งสำคัญไว้ข้างหลัง ยิ่งรู้สึกว่าเวลาหมุนไวเหลือเกิน

But maybe what I miss most
ทว่าสิ่งที่ฉันโหยหามากที่สุดในตอนนี้
It wasn’t made of steel and stone
มันไม่ใช่ตึกรามบ้านช่องหรือสิ่งของวัตถุเลย
And maybe what I miss most
และสิ่งที่คิดถึงจนใจจะขาด
It wasn’t born of skin and bone
ก็ไม่ใช่ใครสักคนที่เคยผูกพัน
‘Cause under the sun, above the waves
เพราะไม่ว่าจะอยู่ใต้แสงตะวัน เดินทางข้ามสายน้ำ
Under three crowns when I’m far away
หรือต้องระเห็จไปอยู่ไกลแสนไกลแค่ไหน
Maybe what I miss most
สิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุดแท้จริงแล้วคือความรู้สึกตอนได้อยู่บ้าน

And maybe you’ll never know
และเธอคงไม่มีวันหยั่งรู้ได้เลย
And maybe you’ll never know
เธอคงไม่อาจเข้าใจมันได้หรอก
And maybe you’ll never know
และคงไม่มีวันเข้าใจเลยจริง ๆ

Eng


It must have been a year since
I was thrown across an ocean far from home
Life is making no sense
Riding in between the highs and lows

Woah, when I wake in the morning I, ooh
It’s the first on my mind

Maybe what I miss most
It wasn’t made of steel and stone
And maybe what I miss most
It wasn’t born of skin and bone
Under the sun, above the waves
Under three crowns when I’m far away
Maybe what I miss most

And maybe you’ll never know
And maybe you’ll never know
Maybe you’ll never know

Life beyond the window
I’m jealous of the way that black bird flies
Free among the people
Those quarter million stories pass me by

Woah, lie awake in the moonlight, I ooh
It’s the last on my mind

And maybe what I miss most
It wasn’t made of steel and stone
And maybe what I miss most
It wasn’t born of skin and bone
Under the sun, above the waves
Under three crowns when I’m far away
Maybe what I miss most

And maybe you’ll never know
And maybe you’ll never know
And maybe you’ll never know

I remember at the table
All those faces, where did they go?
I imagine what it looks like
When I’m not there
I remember, every summer
But now the years are, just a number
There’s no backwards
Time is faster with everything I’ve left behind, oh

But maybe what I miss most
It wasn’t made of steel and stone
And maybe what I miss most
It wasn’t born of skin and bone
‘Cause under the sun, above the waves
Under three crowns when I’m far away
Maybe what I miss most

And maybe you’ll never know
And maybe you’ll never know
And maybe you’ll never know

Thai


เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปตั้งเป็นปีแล้ว
ตั้งแต่ต้องข้ามน้ำข้ามทะเลมาอยู่ไกลบ้านขนาดนี้
ชีวิตช่วงนี้ดูสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก
อารมณ์ดิ่งขึ้น ๆ ลง ๆ ปรับตัวแทบไม่ทัน

ตื่นนอนขึ้นมาตอนเช้าทีไร
เรื่องนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวเป็นอย่างแรกเสมอ

บางทีสิ่งที่ฉันคิดถึงมากที่สุด
อาจไม่ใช่ตึกราบ้านช่องหรือสิ่งก่อสร้างใด ๆ
และบางทีสิ่งที่โหยหาที่สุด
ก็อาจไม่ใช่ใครคนใดคนหนึ่งด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะอยู่ใต้ผืนฟ้าเดียวกันหรือมองออกไปเห็นเกลียวคลื่น
หรืออยู่ไกลออกไปภายใต้สัญลักษณ์ของบ้านเรา
สิ่งที่คิดถึงจับใจจริง ๆ มันคือบรรยากาศตรงนั้นมากกว่า

และเธอคงไม่มีวันเข้าใจหรอก
และเธอคงไม่มีทางรับรู้เลย
เธอไม่มีวันเข้าใจหรอกนะ

มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหว
แอบอิจฉานกตัวนั้นที่บินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ
ได้โผบินผ่านผู้คนมากมาย
ขณะที่เรื่องราวนับแสนของพวกเขาเคลื่อนผ่านตัวฉันไป

พอนอนลืมตาอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์
เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่คิดถึงก่อนนอน

เอาจริง ๆ สิ่งที่ฉันคิดถึงสุดหัวใจ
มันไม่ได้หมายถึงพวกตึกคอนกรีตหรือสิ่งก่อสร้างพวกนั้น
และสิ่งที่ถวิลหาอยู่ตลอดเวลา
ก็ไม่ใช่แค่ตัวบุคคลคนไหน
ไม่ว่าจะยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกันหรือเหนือน้ำทะเล
หรือแม้ยามอยู่ห่างไกลภายใต้ตราสัญลักษณ์แห่งบ้านเกิด
สิ่งที่ขาดหายไปจนโหยหานั้น

เธอคงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้
และเธอคงไม่มีทางรู้เลยจริง ๆ
เธอคงไม่มีวันรู้หรอก

ยังจำภาพตอนที่พวกเรานั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันได้ดี
รอยยิ้มพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้วนะ
คอยนึกภาพอยู่ตลอดเลยว่าที่นั่นจะเป็นอย่างไร
ในวันที่ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
ยังคงคิดถึงบรรยากาศช่วงฤดูร้อนทุกครั้ง
แต่พอเวลาผ่านไป หลายปีที่ล่วงเลยก็กลายเป็นแค่ตัวเลข
มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ยิ่งทิ้งสิ่งสำคัญไว้ข้างหลัง ยิ่งรู้สึกว่าเวลาหมุนไวเหลือเกิน

ทว่าสิ่งที่ฉันโหยหามากที่สุดในตอนนี้
มันไม่ใช่ตึกรามบ้านช่องหรือสิ่งของวัตถุเลย
และสิ่งที่คิดถึงจนใจจะขาด
ก็ไม่ใช่ใครสักคนที่เคยผูกพัน
เพราะไม่ว่าจะอยู่ใต้แสงตะวัน เดินทางข้ามสายน้ำ
หรือต้องระเห็จไปอยู่ไกลแสนไกลแค่ไหน
สิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุดแท้จริงแล้วคือความรู้สึกตอนได้อยู่บ้าน

และเธอคงไม่มีวันหยั่งรู้ได้เลย
เธอคงไม่อาจเข้าใจมันได้หรอก
และคงไม่มีวันเข้าใจเลยจริง ๆ


ให้คะแนนสำหรับคำแปลเพลงนี้

คะแนนเฉลี่ย 5 คะแนน, จำนวนคนโหวต 5 คน

กดโหวตคนแรกเพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้แปล

เขียนติชม ข้อเสนอแนะของท่านเพื่อให้เราทำการแก้ไข และปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น

Comments are off this post