I’m not as crazy as I used to be
ฉันไม่ได้ใจร้อนว้าวุ่นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ
Some of my devils upped and left me free
ปีศาจร้ายในใจยอมถอยออกไป ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ
To find a quite space
ได้มาเจอมุมสงบ ๆ ของตัวเอง
I’m not as out of place
และไม่รู้สึกเคว้งคว้างแปลกแยกอีกต่อไป

I’m not as lonely as I was before
ฉันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อนแล้ว
I don’t go unless there’s an open door to leave by
ถ้าไม่พร้อมหรือไม่มีทางหนีทีไล่ ฉันก็จะไม่ยอมก้าวเข้าไป
I’m starting to believe my own existence
ตอนนี้เริ่มเชื่อมั่นแล้วว่า
Has a right to be
การมีชีวิตอยู่ของฉันมันมีคุณค่าในตัวเอง

And I’m coming home again
และตอนนี้ฉันกำลังกลับบ้านแล้วนะ
It’s been too long a time, getting back what’s mine
ปล่อยเวลาล่วงเลยมานานเกินไป ถึงเวลาทวงสิ่งที่เป็นของตัวเองคืนมา
And I can’t remember why I went away
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นหนีไปทำไม
But it’s looking now like maybe I can stay
แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้ ฉันคงจะได้อยู่ยาวแล้วล่ะ

The poets cry for dreams they never saw
พวกกวีมักคร่ำครวญถึงความฝันที่ไม่เคยได้สัมผัส
The only certainty is nothing sure
สิ่งเดียวที่แน่นอนที่สุด คือไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง
And nothing stays the same
และไม่มีเรื่องไหนคงอยู่เหมือนเดิมตลอดไป
Go back where they came
ทุกอย่างย่อมหมุนวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น

And though my answers are still undefined
ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน
By taking chances, I can start to find some reasons
แต่การยอมเปิดใจเสี่ยง ก็ทำให้เริ่มมองเห็นเหตุผลบางอย่าง
Something to believe that I can make it through
มีสิ่งยึดเหนี่ยวให้เชื่อมั่น ว่าฉันจะก้าวผ่านมันไปได้
I can make it through
ฉันต้องผ่านมันไปได้จริง ๆ

And I’m coming home again
แล้วฉันก็พร้อมกลับมายังที่ที่อบอุ่นใจอีกครั้ง
It’s been too long a time, getting back what’s mine
ห่างหายไปตั้งนาน กว่าจะได้ความสุขของตัวเองกลับคืนมา
And I can’t remember why I went away
นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าทำไมวันนั้นถึงเลือกจากไป
But it’s looking now like maybe I can stay
แต่ดูทรงแล้ว รอบนี้ฉันน่าจะได้ปักหลักอยู่ตรงนี้จริงจังเสียที

And I can’t remember why I went away
ลืมไปหมดแล้วว่าตอนนั้นเตลิดออกไปทำไม
But it’s looking now like maybe I can stay
แต่รู้สึกได้เลยว่า คราวนี้ฉันคงไม่ไปไหนอีกแล้ว

I’m not as crazy as I used to be
Some of my devils upped and left me free
To find a quite space
I’m not as out of place

I’m not as lonely as I was before
I don’t go unless there’s an open door to leave by
I’m starting to believe my own existence
Has a right to be

And I’m coming home again
It’s been too long a time, getting back what’s mine
And I can’t remember why I went away
But it’s looking now like maybe I can stay

The poets cry for dreams they never saw
The only certainty is nothing sure
And nothing stays the same
Go back where they came

And though my answers are still undefined
By taking chances, I can start to find some reasons
Something to believe that I can make it through
I can make it through

And I’m coming home again
It’s been too long a time, getting back what’s mine
And I can’t remember why I went away
But it’s looking now like maybe I can stay

And I can’t remember why I went away
But it’s looking now like maybe I can stay

ฉันไม่ได้ใจร้อนว้าวุ่นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ
ปีศาจร้ายในใจยอมถอยออกไป ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ
ได้มาเจอมุมสงบ ๆ ของตัวเอง
และไม่รู้สึกเคว้งคว้างแปลกแยกอีกต่อไป

ฉันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ถ้าไม่พร้อมหรือไม่มีทางหนีทีไล่ ฉันก็จะไม่ยอมก้าวเข้าไป
ตอนนี้เริ่มเชื่อมั่นแล้วว่า
การมีชีวิตอยู่ของฉันมันมีคุณค่าในตัวเอง

และตอนนี้ฉันกำลังกลับบ้านแล้วนะ
ปล่อยเวลาล่วงเลยมานานเกินไป ถึงเวลาทวงสิ่งที่เป็นของตัวเองคืนมา
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นหนีไปทำไม
แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้ ฉันคงจะได้อยู่ยาวแล้วล่ะ

พวกกวีมักคร่ำครวญถึงความฝันที่ไม่เคยได้สัมผัส
สิ่งเดียวที่แน่นอนที่สุด คือไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง
และไม่มีเรื่องไหนคงอยู่เหมือนเดิมตลอดไป
ทุกอย่างย่อมหมุนวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น

ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน
แต่การยอมเปิดใจเสี่ยง ก็ทำให้เริ่มมองเห็นเหตุผลบางอย่าง
มีสิ่งยึดเหนี่ยวให้เชื่อมั่น ว่าฉันจะก้าวผ่านมันไปได้
ฉันต้องผ่านมันไปได้จริง ๆ

แล้วฉันก็พร้อมกลับมายังที่ที่อบอุ่นใจอีกครั้ง
ห่างหายไปตั้งนาน กว่าจะได้ความสุขของตัวเองกลับคืนมา
นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าทำไมวันนั้นถึงเลือกจากไป
แต่ดูทรงแล้ว รอบนี้ฉันน่าจะได้ปักหลักอยู่ตรงนี้จริงจังเสียที

ลืมไปหมดแล้วว่าตอนนั้นเตลิดออกไปทำไม
แต่รู้สึกได้เลยว่า คราวนี้ฉันคงไม่ไปไหนอีกแล้ว