So tell me when will it be over now, how soon?
ช่วยบอกหน่อยเถอะว่าเรื่องพวกนี้มันจะจบลงตอนไหน อีกนานเท่าไหร่
How far must they go, to prove to you?
ต้องรุนแรงไปถึงจุดไหน พวกเขาถึงจะพอใจและพิสูจน์ให้เห็นสักที

We wait and we wonder how this happened
ยืนรอคอยอย่างตั้งคำถาม ว่าทำไมเหตุการณ์มันถึงบานปลายมาถึงตรงนี้
Killing the old, the innocent, the young
สังหารทั้งคนชรา คนบริสุทธิ์ รวมถึงเด็กตัวเล็ก ๆ
While sons follow in fathers footsteps not understanding
ในขณะที่คนรุ่นลูกก็เดินตามรอยความเกลียดชังของคนรุ่นพ่อ โดยไม่เคยเข้าใจ
That what they do could somehow be so wrong
ว่าสิ่งที่พวกตัวเองกำลังทำ มันสร้างความสูญเสียมหาศาลขนาดไหน

So tell me when will it be over now, how soon?
บอกมาทีสิว่าเมื่อไหร่ฝันร้ายนี้จะสิ้นสุดลงเสียที
How far must they go, to prove to you?
ต้องล้ำเส้นกันไปอีกไกลแค่ไหน ถึงจะยอมหยุดความโหดร้ายนี้

So we will wait and we’ll wonder
สุดท้ายเราก็ทำได้แค่เฝ้ารอ และตั้งคำถามต่อไป

No regrets, no forgiveness, no compassion
ไร้ซึ่งความสำนึกผิด ไร้การอภัย และไร้ความเมตตา
These brave heroes only know to hit and run
พวกลอบทำร้ายคนอื่นแล้วหนี แต่กลับยกย่องตัวเองว่าเป็นผู้กล้า
Slowly my sadness turns to rage and we wonder
ความเสียใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเดือดดาล พร้อมคำถามในใจ
How can these scars ever heal, when all is said and done
ว่าบาดแผลลึกในใจพวกนี้จะหายดีได้ยังไง ในเมื่อสุดท้ายทุกอย่างก็พังทลายไปหมดแล้ว

So tell me when will it be over now, how soon?
งั้นช่วยตอบหน่อยได้ไหมว่าเมื่อไหร่เรื่องบ้า ๆ นี้จะหยุดลง
How many tears must fall, to prove to you?
ต้องเสียน้ำตาอีกกี่ลิตร ถึงจะพิสูจน์ความจริงให้เห็นได้
Please tell me when will it be over now, how soon?
ขอร้องล่ะ บอกทีว่าอีกนานไหมกว่าทุกอย่างจะจบลง
And how far must they go, to prove to you?
แล้วพวกเขาต้องถล้ำลึกไปอีกเท่าไหร่ ถึงจะสะใจพอ

So we wait and we wonder
พวกเราจึงทำได้แค่เฝ้ารอคอยและมึนงงต่อไป
Yes we wait and we wonder
ได้แต่ตั้งคำถามและรอคอยอยู่อย่างนั้น
We wait, we wait and we wonder
เฝ้ารอแล้วรอเล่าอย่างไม่เข้าใจ
Yes we wait, we’ll wait and we’ll wonder
ใช่ เรายังคงเฝ้าคอยและตั้งคำถามต่อไป
Yes we wait, so all my life
ต้องมารอคอยอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต
We wait and we wonder
เฝ้ามองดูและสงสัยตลอดมา
Yes we wait and we wonder
และยังคงรอคอยคำตอบนั้นเรื่อยไป

So tell me when will it be over now, how soon?
How far must they go, to prove to you?

We wait and we wonder how this happened
Killing the old, the innocent, the young
While sons follow in fathers footsteps not understanding
That what they do could somehow be so wrong

So tell me when will it be over now, how soon?
How far must they go, to prove to you?

So we will wait and we’ll wonder

No regrets, no forgiveness, no compassion
These brave heroes only know to hit and run
Slowly my sadness turns to rage and we wonder
How can these scars ever heal, when all is said and done

So tell me when will it be over now, how soon?
How many tears must fall, to prove to you?
Please tell me when will it be over now, how soon?
And how far must they go, to prove to you?

So we wait and we wonder
Yes we wait and we wonder
We wait, we wait and we wonder
Yes we wait, we’ll wait and we’ll wonder
Yes we wait, so all my life
We wait and we wonder
Yes we wait and we wonder

ช่วยบอกหน่อยเถอะว่าเรื่องพวกนี้มันจะจบลงตอนไหน อีกนานเท่าไหร่
ต้องรุนแรงไปถึงจุดไหน พวกเขาถึงจะพอใจและพิสูจน์ให้เห็นสักที

ยืนรอคอยอย่างตั้งคำถาม ว่าทำไมเหตุการณ์มันถึงบานปลายมาถึงตรงนี้
สังหารทั้งคนชรา คนบริสุทธิ์ รวมถึงเด็กตัวเล็ก ๆ
ในขณะที่คนรุ่นลูกก็เดินตามรอยความเกลียดชังของคนรุ่นพ่อ โดยไม่เคยเข้าใจ
ว่าสิ่งที่พวกตัวเองกำลังทำ มันสร้างความสูญเสียมหาศาลขนาดไหน

บอกมาทีสิว่าเมื่อไหร่ฝันร้ายนี้จะสิ้นสุดลงเสียที
ต้องล้ำเส้นกันไปอีกไกลแค่ไหน ถึงจะยอมหยุดความโหดร้ายนี้

สุดท้ายเราก็ทำได้แค่เฝ้ารอ และตั้งคำถามต่อไป

ไร้ซึ่งความสำนึกผิด ไร้การอภัย และไร้ความเมตตา
พวกลอบทำร้ายคนอื่นแล้วหนี แต่กลับยกย่องตัวเองว่าเป็นผู้กล้า
ความเสียใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเดือดดาล พร้อมคำถามในใจ
ว่าบาดแผลลึกในใจพวกนี้จะหายดีได้ยังไง ในเมื่อสุดท้ายทุกอย่างก็พังทลายไปหมดแล้ว

งั้นช่วยตอบหน่อยได้ไหมว่าเมื่อไหร่เรื่องบ้า ๆ นี้จะหยุดลง
ต้องเสียน้ำตาอีกกี่ลิตร ถึงจะพิสูจน์ความจริงให้เห็นได้
ขอร้องล่ะ บอกทีว่าอีกนานไหมกว่าทุกอย่างจะจบลง
แล้วพวกเขาต้องถล้ำลึกไปอีกเท่าไหร่ ถึงจะสะใจพอ

พวกเราจึงทำได้แค่เฝ้ารอคอยและมึนงงต่อไป
ได้แต่ตั้งคำถามและรอคอยอยู่อย่างนั้น
เฝ้ารอแล้วรอเล่าอย่างไม่เข้าใจ
ใช่ เรายังคงเฝ้าคอยและตั้งคำถามต่อไป
ต้องมารอคอยอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต
เฝ้ามองดูและสงสัยตลอดมา
และยังคงรอคอยคำตอบนั้นเรื่อยไป