Do you ever feel so alone
เคยรู้สึกเว้าแหว่งในใจบ้างหรือเปล่า
That you could implode and no one would know?
เหงาจนเหมือนจะแหลกสลายจากข้างใน โดยไม่มีใครรู้ซักคน
And when you look around and nobody’s home
ยามเหลียวมองไปรอบตัวแล้วไม่เจอใครเลย
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
ไม่อยากหนีกลับไปในที่ที่เราเคยจากมาบ้างเหรอ
To wherever we’re from
กลับไปตรงจุดเริ่มต้นของเรา

Spaced out at a stoplight
เหม่อลอยอยู่ตรงสี่แยกไฟแดง
Who’s laying on their horn?
ใครแม่งบีบแตรใส่กันวะ
‘Cause it’s in tune with this song
แต่เสียงดันเข้ากับเพลงที่ฟังอยู่พอดี
Wanna put it in park and listen all day long
อยากจอดรถเข้าเกียร์พี แล้วนั่งฟังมันทั้งวันไปเลย
Hey man, roll down your window
นี่คุณ เลื่อนกระจกลงหน่อยสิ
(Window, window)
(เลื่อนลงมาหน่อย)
Light’s already yellow, I wonder
ไฟสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว และฉันก็อดคิดไม่ได้

Do you ever feel so alone
เคยเหงาจนดิ่งสุด ๆ บ้างไหม
That you could implode and no one would know?
อัดอั้นจนแทบระเบิด แต่ต้องแสร้งทำเป็นปกติ
And when you look around and nobody’s home
ยามหันไปมองข้างกายกลับไม่เห็นใครสักคน
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
ไม่อยากถอยกลับไปหาจุดที่เราเคยเริ่มต้นกันรึไง
Wherever we’re from
สถานที่ที่เราจากมาตั้งนาน

On my way to thirty-seven years
ก้าวเข้าสู่วัยสามสิบเจ็ดปีเข้าไปแล้ว
I do not know if I’ll ever know
ยังไม่รู้เลยว่าชาตินี้จะเข้าใจไหม
What in the living fuck I’m doing here
ว่าแม่งมาทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้
Does anyone know if this is normal?
มีใครบอกได้บ้างว่าชีวิตแบบนี้มันปกติเหรอ
I wonder, I wonder
ได้แต่สับสนและสงสัยกับตัวเอง

Do you ever feel so alone (Feel)
เคยมั้ยที่รู้สึกเคว้งคว้างเหลือเกิน
That you could implode and no one would know? (No one would know)
เจ็บจนข้างในจะพังทลาย แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น
And when you look around and nobody’s home (Nobody’s home)
กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
อยากหวนคืนสู่ที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกันใจแทบขาด
Wherever we’re from
ตรงจุดนั้นที่เราจากมา

In the wake of your sunshine
ท่ามกลางความสดใสของเธอ
I’ve never felt so glum
ฉันกลับไม่เคยรู้สึกมืดมนขนาดนี้มาก่อนเลย

Do you ever feel so alone
That you could implode and no one would know?
And when you look around and nobody’s home
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
To wherever we’re from

Spaced out at a stoplight
Who’s laying on their horn?
‘Cause it’s in tune with this song
Wanna put it in park and listen all day long
Hey man, roll down your window
(Window, window)
Light’s already yellow, I wonder

Do you ever feel so alone
That you could implode and no one would know?
And when you look around and nobody’s home
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
Wherever we’re from

On my way to thirty-seven years
I do not know if I’ll ever know
What in the living fuck I’m doing here
Does anyone know if this is normal?
I wonder, I wonder

Do you ever feel so alone (Feel)
That you could implode and no one would know? (No one would know)
And when you look around and nobody’s home (Nobody’s home)
Don’t you wanna go back to wherever we’re from?
Wherever we’re from

In the wake of your sunshine
I’ve never felt so glum

เคยรู้สึกเว้าแหว่งในใจบ้างหรือเปล่า
เหงาจนเหมือนจะแหลกสลายจากข้างใน โดยไม่มีใครรู้ซักคน
ยามเหลียวมองไปรอบตัวแล้วไม่เจอใครเลย
ไม่อยากหนีกลับไปในที่ที่เราเคยจากมาบ้างเหรอ
กลับไปตรงจุดเริ่มต้นของเรา

เหม่อลอยอยู่ตรงสี่แยกไฟแดง
ใครแม่งบีบแตรใส่กันวะ
แต่เสียงดันเข้ากับเพลงที่ฟังอยู่พอดี
อยากจอดรถเข้าเกียร์พี แล้วนั่งฟังมันทั้งวันไปเลย
นี่คุณ เลื่อนกระจกลงหน่อยสิ
(เลื่อนลงมาหน่อย)
ไฟสัญญาณเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว และฉันก็อดคิดไม่ได้

เคยเหงาจนดิ่งสุด ๆ บ้างไหม
อัดอั้นจนแทบระเบิด แต่ต้องแสร้งทำเป็นปกติ
ยามหันไปมองข้างกายกลับไม่เห็นใครสักคน
ไม่อยากถอยกลับไปหาจุดที่เราเคยเริ่มต้นกันรึไง
สถานที่ที่เราจากมาตั้งนาน

ก้าวเข้าสู่วัยสามสิบเจ็ดปีเข้าไปแล้ว
ยังไม่รู้เลยว่าชาตินี้จะเข้าใจไหม
ว่าแม่งมาทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้
มีใครบอกได้บ้างว่าชีวิตแบบนี้มันปกติเหรอ
ได้แต่สับสนและสงสัยกับตัวเอง

เคยมั้ยที่รู้สึกเคว้งคว้างเหลือเกิน
เจ็บจนข้างในจะพังทลาย แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น
กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน
อยากหวนคืนสู่ที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกันใจแทบขาด
ตรงจุดนั้นที่เราจากมา

ท่ามกลางความสดใสของเธอ
ฉันกลับไม่เคยรู้สึกมืดมนขนาดนี้มาก่อนเลย