Well if you can’t get what you love
ถ้าไม่ได้สิ่งที่รักมาไว้ในมือ
You learn to love the things you’ve got
เราก็ต้องหัดรักสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า
If you can’t be what you want
ถ้าเป็นคนที่อยากเป็นไม่ได้
You learn to be the things you’re not
ก็ต้องยอมรับและอยู่กับตัวตนที่ไม่ได้ตั้งใจจะเป็น
If you can’t get what you need
ถ้าไม่อาจคว้าสิ่งที่ใจต้องการ
You learn to need the things that stop you dreaming
ก็ต้องหันมาพึ่งพาความจริงที่ดับความฝันเราซะ
All the things that stop you dreaming
ทุกสิ่งทุกอย่างที่คอยฉุดไม่ให้เราเพ้อฝัน

Well I’ve got no one’s word and nobody’s promise
ไม่มีคำสัญญาจากใครให้ยึดเหนี่ยว
Not a lot to show
แทบไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาอวด
But this book full of sonnets
นอกจากสมุดบันทึกที่เขียนบทกวีไว้จนแน่น
And my liver may be fuc*ed but my heart is honest
ตับไตอาจจะพังไปหมดแล้ว แต่หัวใจยังซื่อตรงเสมอ
And my word is true
คำพูดคำจาก็ไม่เคยตลบตะแลง
Like the sky is blue in the summer time
เหมือนท้องฟ้าที่ยังไงก็เป็นสีครามในหน้าร้อน
When everybody gets on it
ยามที่ทุกคนพากันออกมารับแสงแดด
Warm our skins and get sunburnt from it
ปล่อยให้ตัวอุ่นจนผิวไหม้เกรียมไปด้วยกัน
And our eyes shine bright like a sky full of comets
แววตาส่องประกายระยิบระยับราวกับฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวหาง
That shoot like silver trains
ที่พุ่งผ่านไปเหมือนขบวนรถไฟสีเงิน
Yeah our eyes shine bright like a sky full of comets
สายตาเปล่งประกายเจิดจ้าดั่งดาวตกนับร้อย
That shoot like silver trains
แล่นฉิวข้ามฟ้าราวกับรถไฟสีเงินวับวาว

Well if you can’t get what you love
ในเมื่อเราไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนา
You learn to love the things you’ve got
ก็ต้องหันกลับมารักษาของที่มีให้ดี
If you can’t be what you want
ถ้าไม่ได้เป็นดั่งใจหวัง
You learn to be the things you’re not
ก็ปรับตัวให้อยู่รอดกับสภาพที่เป็นอยู่
If you can’t get what you need
เมื่อไม่ได้สิ่งที่จำเป็นต่อหัวใจ
You learn to need the things that stop you dreaming
ก็หัดโอบรับความจริงที่ตบหน้าให้ตื่นจากฝัน
All the things that stop you dreaming
เรื่องธรรมดาทั่วไปที่ฉุดไม่ให้เราฟุ้งซ่าน

Well if you can’t get what you love
พอชีวิตไม่ได้ดั่งใจไปซะทุกอย่าง
You learn to love the things you’ve got
ก็ต้องพอใจกับอะไรก็ตามที่ยังเหลืออยู่
If you can’t be what you want
เมื่อเป็นคนในฝันไม่ได้สักที
You learn to be the things you’re not
ก็ยอมรับการเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้พิเศษอะไร
If you can’t get what you need
หากไขว่คว้าสิ่งที่ต้องการจริง ๆ ไม่ได้
You learn to need the things that stop you dreaming
ก็หันมาอยู่กับโลกความจริงที่คอยดึงรั้งไม่ให้เตลิดไปไกล
All the things that stop you dreaming
สารพัดความจริงที่หยุดยั้งภาพฝันเหล่านั้น
All the things that stop you dreaming
เรื่องราวทั้งหลายที่ดึงสติให้ตื่นจากฝันสักที

Well if you can’t get what you love
You learn to love the things you’ve got
If you can’t be what you want
You learn to be the things you’re not
If you can’t get what you need
You learn to need the things that stop you dreaming
All the things that stop you dreaming

Well I’ve got no one’s word and nobody’s promise
Not a lot to show
But this book full of sonnets
And my liver may be fuc*ed but my heart is honest
And my word is true
Like the sky is blue in the summer time
When everybody gets on it
Warm our skins and get sunburnt from it
And our eyes shine bright like a sky full of comets
That shoot like silver trains
Yeah our eyes shine bright like a sky full of comets
That shoot like silver trains

Well if you can’t get what you love
You learn to love the things you’ve got
If you can’t be what you want
You learn to be the things you’re not
If you can’t get what you need
You learn to need the things that stop you dreaming
All the things that stop you dreaming

Well if you can’t get what you love
You learn to love the things you’ve got
If you can’t be what you want
You learn to be the things you’re not
If you can’t get what you need
You learn to need the things that stop you dreaming
All the things that stop you dreaming
All the things that stop you dreaming

ถ้าไม่ได้สิ่งที่รักมาไว้ในมือ
เราก็ต้องหัดรักสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า
ถ้าเป็นคนที่อยากเป็นไม่ได้
ก็ต้องยอมรับและอยู่กับตัวตนที่ไม่ได้ตั้งใจจะเป็น
ถ้าไม่อาจคว้าสิ่งที่ใจต้องการ
ก็ต้องหันมาพึ่งพาความจริงที่ดับความฝันเราซะ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่คอยฉุดไม่ให้เราเพ้อฝัน

ไม่มีคำสัญญาจากใครให้ยึดเหนี่ยว
แทบไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาอวด
นอกจากสมุดบันทึกที่เขียนบทกวีไว้จนแน่น
ตับไตอาจจะพังไปหมดแล้ว แต่หัวใจยังซื่อตรงเสมอ
คำพูดคำจาก็ไม่เคยตลบตะแลง
เหมือนท้องฟ้าที่ยังไงก็เป็นสีครามในหน้าร้อน
ยามที่ทุกคนพากันออกมารับแสงแดด
ปล่อยให้ตัวอุ่นจนผิวไหม้เกรียมไปด้วยกัน
แววตาส่องประกายระยิบระยับราวกับฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวหาง
ที่พุ่งผ่านไปเหมือนขบวนรถไฟสีเงิน
สายตาเปล่งประกายเจิดจ้าดั่งดาวตกนับร้อย
แล่นฉิวข้ามฟ้าราวกับรถไฟสีเงินวับวาว

ในเมื่อเราไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนา
ก็ต้องหันกลับมารักษาของที่มีให้ดี
ถ้าไม่ได้เป็นดั่งใจหวัง
ก็ปรับตัวให้อยู่รอดกับสภาพที่เป็นอยู่
เมื่อไม่ได้สิ่งที่จำเป็นต่อหัวใจ
ก็หัดโอบรับความจริงที่ตบหน้าให้ตื่นจากฝัน
เรื่องธรรมดาทั่วไปที่ฉุดไม่ให้เราฟุ้งซ่าน

พอชีวิตไม่ได้ดั่งใจไปซะทุกอย่าง
ก็ต้องพอใจกับอะไรก็ตามที่ยังเหลืออยู่
เมื่อเป็นคนในฝันไม่ได้สักที
ก็ยอมรับการเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้พิเศษอะไร
หากไขว่คว้าสิ่งที่ต้องการจริง ๆ ไม่ได้
ก็หันมาอยู่กับโลกความจริงที่คอยดึงรั้งไม่ให้เตลิดไปไกล
สารพัดความจริงที่หยุดยั้งภาพฝันเหล่านั้น
เรื่องราวทั้งหลายที่ดึงสติให้ตื่นจากฝันสักที