สัจธรรมชีวิตคนเมืองยามถังแตกที่เจ็บแสบที่สุด วันไหนที่รวยหรูหราหมาเห่าก็มีแต่คนมารุมล้อมคอยประจบประแจง แต่พอวันหนึ่งเงินหมดตัวล้มละลายขึ้นมา เพื่อนฝูงที่เคยรักกันนักหนากลับพากันหายหัวอย่างไร้ร่องรอย มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เตือนใจเราว่า ยามตกอับซัดเซพเนจรจะหาใครหันมามองสักคนยังไม่มีเลย
Eng - Thai
Once I lived the life of a millionaire
ครั้งหนึ่งฉันเคยใช้ชีวิตหรูหราแบบมหาเศรษฐี
Spent all my money, didn’t have any care
ใช้เงินมือเติบแบบไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง
Took all my friends out for a mighty good time
พาเพื่อน ๆ ออกไปปาร์ตี้กินเที่ยวกันอย่างราชา
Bought bootleg liquor, champagne and wine
เปย์ทั้งเหล้าเถื่อน แชมเปญ และไวน์ชั้นดีเลี้ยงหมดทุกคน
Then I began to fall so low
แต่หลังจากนั้น ชีวิตฉันดันตกต่ำดิ่งเหวจนน่าใจหาย
Lost all my good friends, and nowhere to go
เพื่อนฝูงที่ว่าดีหายเกลี้ยง แถมไม่มีที่ซุกหัวนอน
I get my hands on a dollar again
สาบานเลยว่าถ้าหาเงินดอลลาร์มาได้อีกสักก้อน
I’m gonna hang on to it ’til that old eagle grins
คราวนี้จะกำไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด
Because nobody knows you
ก็เพราะมันไม่มีใครอยากมารู้จักเราหรอก
When you’re down and out
ในวันที่ชีวิตตกอับและถังแตกจนตรอกแบบนี้
In your pocket, not one penny
เงินในกระเป๋าไม่มีเหลือติดตัวสักแดงเดียว
And as for friends, you don’t have many
หันไปมองรอบข้าง เพื่อนพึ่งพาได้ก็แทบไม่โผล่หัวมาสักคน
When you get back on your feet again
แต่พอกลับมายืนหยัดตั้งตัวใหม่ได้อีกครั้งนะ
Everybody wants to be your long, lost friend
คนพวกนั้นก็พร้อมจะแห่กันมาทำเนียนเป็นเพื่อนเก่าที่แสนดีทันที
I said it’s strange, without any doubt
มันช่างตลกร้ายเหลือเกินอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
Nobody knows you when you’re down and out
ยามไร้เงินทอง ไร้หนทาง ก็ไม่มีใครเห็นหัวเราหรอก
No, nobody knows you
ไม่มีทางที่ใครเขาจะมาแยแส
When you’re down and out
ตอนที่เราตกตมหมดหนทางทำมาหากิน
In your pocket, not one penny
แค่เศษเงินติดกระเป๋ายังไม่มีสักบาท
And as for friends, you don’t have many
แล้วจะไปหวังหาเพื่อนแท้จากไหนได้
When you get back on your feet again
แต่ลองลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้เมื่อไหร่เหอะ
Everybody wants to be your long, lost friend
ทุกคนจะรีบเข้ามาทักทายทำเป็นเหมือนสนิทกันมาแรมปี
I said it’s strange, without any doubt
มันช่างน่าขันชะมัด ไม่มีอะไรจริงแท้เลยสักนิด
Nobody knows you (Nobody knows you)
ไม่มีใครอยากเหลียวแลเราเลย
Nobody knows you (Nobody knows you)
ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ
Nobody knows you when you’re down and out
ไม่มีใครรู้จักมักจี่กับเราหรอก ในวันที่ชีวิตหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
Eng
Once I lived the life of a millionaire
Spent all my money, didn’t have any care
Took all my friends out for a mighty good time
Bought bootleg liquor, champagne and wine
Then I began to fall so low
Lost all my good friends, and nowhere to go
I get my hands on a dollar again
I’m gonna hang on to it ’til that old eagle grins
Because nobody knows you
When you’re down and out
In your pocket, not one penny
And as for friends, you don’t have many
When you get back on your feet again
Everybody wants to be your long, lost friend
I said it’s strange, without any doubt
Nobody knows you when you’re down and out
No, nobody knows you
When you’re down and out
In your pocket, not one penny
And as for friends, you don’t have many
When you get back on your feet again
Everybody wants to be your long, lost friend
I said it’s strange, without any doubt
Nobody knows you (Nobody knows you)
Nobody knows you (Nobody knows you)
Nobody knows you when you’re down and out
Thai
ครั้งหนึ่งฉันเคยใช้ชีวิตหรูหราแบบมหาเศรษฐี
ใช้เงินมือเติบแบบไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง
พาเพื่อน ๆ ออกไปปาร์ตี้กินเที่ยวกันอย่างราชา
เปย์ทั้งเหล้าเถื่อน แชมเปญ และไวน์ชั้นดีเลี้ยงหมดทุกคน
แต่หลังจากนั้น ชีวิตฉันดันตกต่ำดิ่งเหวจนน่าใจหาย
เพื่อนฝูงที่ว่าดีหายเกลี้ยง แถมไม่มีที่ซุกหัวนอน
สาบานเลยว่าถ้าหาเงินดอลลาร์มาได้อีกสักก้อน
คราวนี้จะกำไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด
ก็เพราะมันไม่มีใครอยากมารู้จักเราหรอก
ในวันที่ชีวิตตกอับและถังแตกจนตรอกแบบนี้
เงินในกระเป๋าไม่มีเหลือติดตัวสักแดงเดียว
หันไปมองรอบข้าง เพื่อนพึ่งพาได้ก็แทบไม่โผล่หัวมาสักคน
แต่พอกลับมายืนหยัดตั้งตัวใหม่ได้อีกครั้งนะ
คนพวกนั้นก็พร้อมจะแห่กันมาทำเนียนเป็นเพื่อนเก่าที่แสนดีทันที
มันช่างตลกร้ายเหลือเกินอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ยามไร้เงินทอง ไร้หนทาง ก็ไม่มีใครเห็นหัวเราหรอก
ไม่มีทางที่ใครเขาจะมาแยแส
ตอนที่เราตกตมหมดหนทางทำมาหากิน
แค่เศษเงินติดกระเป๋ายังไม่มีสักบาท
แล้วจะไปหวังหาเพื่อนแท้จากไหนได้
แต่ลองลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้เมื่อไหร่เหอะ
ทุกคนจะรีบเข้ามาทักทายทำเป็นเหมือนสนิทกันมาแรมปี
มันช่างน่าขันชะมัด ไม่มีอะไรจริงแท้เลยสักนิด
ไม่มีใครอยากเหลียวแลเราเลย
ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ
ไม่มีใครรู้จักมักจี่กับเราหรอก ในวันที่ชีวิตหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
Comments are off this post