That’s it
ก็แค่นั้นแหละ
Looking back now, I didn’t know what it was supposed to be
พอมองย้อนกลับไป ตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันควรจะเป็นยังไง
And it’s like raising kids, man
มันเหมือนกับการเลี้ยงลูกนั่นแหละเพื่อน
If you weren’t raised, you don’t know how to raise, you know?
ถ้าตัวเองไม่เคยถูกสั่งสอนเลี้ยงดูมา มันก็เลี้ยงใครไม่เป็นหรอก
I just did the best that I could with them because
ฉันก็แค่ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้กับพวกเขา เพราะ
They know fuckin’ well I love them
พวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจแม่งเอ๊ย ว่าฉันรักพวกเขามากแค่ไหน
But I didn’t do the best I could
แต่เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่ได้ทำมันได้ดีพอหรอก
I didn’t know what the fuck I was doing
แม่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำเหี้ยอะไรอยู่
I didn’t
ไม่รู้เลยจริง ๆ
I will never forget watching my mother get put in a straightjacket
ฉันไม่มีวันลืมภาพที่แม่ถูกจับใส่เสื้อคุมสติเลย
And taken out of my home when I was only seven years old
แล้วโดนลากออกจากบ้านไป ตอนนั้นฉันอายุแค่เจ็ดขวบเอง
She was diagnosed with Dementia praecox and put in a mental institution
แม่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท แล้วก็โดนส่งตัวเข้าโรงพยาบาลบ้า
Leaving my daddy alone with me and my little brother Lloyd
ทิ้งให้พ่อต้องเคว้งอยู่คนเดียวกับฉันและลอยด์ น้องชายคนเล็ก
I latеr had an evil stepmother who furthеr cemented the idea that I didn’t need a mother
Growing up without one had long lasting influence I didn’t fully understand until much later in life
การเติบโตมาโดยไม่มีแม่มันส่งผลกระทบเรื้อรังมาตลอด ซึ่งฉันเพิ่งจะเข้าใจมันจริง ๆ ก็ตอนโตมากแล้ว
It bled into my relationships with family and those I had become romantically involved with
มันลามไปทำลายความสัมพันธ์ ทั้งกับคนในครอบครัวและผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยคบหา
Whenever I got too close to a woman, I would cut her off
พอเริ่มรู้สึกใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหน ฉันก็จะเป็นฝ่ายตัดขาดจากเธอทันที
Part of that was vindictive and partially based on fear
ส่วนหนึ่งมันมาจากความแค้น และอีกส่วนมันคือความกลัว
But it was also totally subconscious
แต่จริง ๆ ทั้งหมดนั้นมันเกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกล้วน ๆ
Looking back is a bitch, isn’t it?
การมองย้อนกลับไปในอดีตนี่แม่งเจ็บปวดชิปหายเลย

That’s it
Looking back now, I didn’t know what it was supposed to be
And it’s like raising kids, man
If you weren’t raised, you don’t know how to raise, you know?
I just did the best that I could with them because
They know fuckin’ well I love them
But I didn’t do the best I could
I didn’t know what the fuck I was doing
I didn’t
I will never forget watching my mother get put in a straightjacket
And taken out of my home when I was only seven years old
She was diagnosed with Dementia praecox and put in a mental institution
Leaving my daddy alone with me and my little brother Lloyd
I latеr had an evil stepmother who furthеr cemented the idea that I didn’t need a mother
Growing up without one had long lasting influence I didn’t fully understand until much later in life
It bled into my relationships with family and those I had become romantically involved with
Whenever I got too close to a woman, I would cut her off
Part of that was vindictive and partially based on fear
But it was also totally subconscious
Looking back is a bitch, isn’t it?

ก็แค่นั้นแหละ
พอมองย้อนกลับไป ตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันควรจะเป็นยังไง
มันเหมือนกับการเลี้ยงลูกนั่นแหละเพื่อน
ถ้าตัวเองไม่เคยถูกสั่งสอนเลี้ยงดูมา มันก็เลี้ยงใครไม่เป็นหรอก
ฉันก็แค่ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้กับพวกเขา เพราะ
พวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจแม่งเอ๊ย ว่าฉันรักพวกเขามากแค่ไหน
แต่เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่ได้ทำมันได้ดีพอหรอก
แม่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำเหี้ยอะไรอยู่
ไม่รู้เลยจริง ๆ
ฉันไม่มีวันลืมภาพที่แม่ถูกจับใส่เสื้อคุมสติเลย
แล้วโดนลากออกจากบ้านไป ตอนนั้นฉันอายุแค่เจ็ดขวบเอง
แม่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท แล้วก็โดนส่งตัวเข้าโรงพยาบาลบ้า
ทิ้งให้พ่อต้องเคว้งอยู่คนเดียวกับฉันและลอยด์ น้องชายคนเล็ก

การเติบโตมาโดยไม่มีแม่มันส่งผลกระทบเรื้อรังมาตลอด ซึ่งฉันเพิ่งจะเข้าใจมันจริง ๆ ก็ตอนโตมากแล้ว
มันลามไปทำลายความสัมพันธ์ ทั้งกับคนในครอบครัวและผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยคบหา
พอเริ่มรู้สึกใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหน ฉันก็จะเป็นฝ่ายตัดขาดจากเธอทันที
ส่วนหนึ่งมันมาจากความแค้น และอีกส่วนมันคือความกลัว
แต่จริง ๆ ทั้งหมดนั้นมันเกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกล้วน ๆ
การมองย้อนกลับไปในอดีตนี่แม่งเจ็บปวดชิปหายเลย