การหวนนึกถึงอดีตในวันที่มนุษย์เคยมีอิสรภาพ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายและแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง
ความรู้สึกเคว้งคว้างที่ชวนให้ตั้งคำถามกับโลกตรงหน้า ว่าเราปล่อยให้สิ่งงดงามหลุดลอยไปจนเหลือแต่ความมืดมนแบบนี้ได้ยังไง
มันคือเสียงตัดพ้อปนโหยหาวันวานที่อาจเป็นเพียงแค่นิทานปลอบใจ หรืออาจเป็นบ้านจริง ๆ ที่เราไม่มีทางได้กลับไปอีกแล้ว
Eng - Thai
I remember when they told stories about a different world
ยังจำได้ดีตอนที่มีคนเล่าเรื่องโลกอีกใบให้ฟัง
About a lost world, a time when no one was watching
เรื่องของโลกที่สาบสูญ ยุคสมัยที่ไม่มีใครคอยจับจ้อง
And when the streets belonged to us
ยุคที่ท้องถนนยังเป็นของพวกเรา
When the skies belonged to the birds
ท้องฟ้ายังเป็นของเหล่านก
And the trees were alive for the wind
และต้นไม้ยังมีชีวิตชีวาไปกับสายลม
A time when our thoughts were our own
ช่วงเวลาที่ความคิดยังเป็นของเราจริง ๆ
A time when we could choose our own path
ยุคที่เรายังเลือกเส้นทางเดินของตัวเองได้
Stories of a different world, where everyone was free
เรื่องเล่าของโลกอีกใบ ที่ทุกคนต่างมีอิสรภาพ
La-la-la-la, la-la-la-la-la-la
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
La-la-la-la, la-la-la-la-la-la
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
La, la-la-la, la, la-la-la-la-la-la (La, la, la)
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
La, la-la-la, la, la, la
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
And then I wonder, if that was all true
แต่พอมาคิดดู ถ้าเรื่องพวกนั้นเป็นจริง
How did we end up here?
แล้วเรามาลงเอยตรงนี้ได้ยังไงกัน
How can we lose something so beautiful
เราปล่อยให้สิ่งที่สวยงามขนาดนั้นหลุดมือไปได้ยังไง
Only to replace it with something so dark and destructive?
แล้วเอาอะไรที่ทั้งมืดมนและมีแต่การทำลายล้างมาแทนที่แบบนี้
Was it all just a dream?
หรือทั้งหมดนั่นเป็นแค่ความฝัน
Was it all just a made-up fairy tale to give us hope?
หรือเป็นแค่นิทานที่แต่งขึ้นมาเพื่อหลอกให้เรามีความหวัง
Or did we lose our way and destroy our world?
หรือว่าพวกเราหลงทางจนทำลายโลกพังด้วยมือตัวเอง
Is there a path for us back home?
แล้วมันยังเหลือทางให้เราได้กลับบ้านอยู่ไหม
Eng
I remember when they told stories about a different world
About a lost world, a time when no one was watching
And when the streets belonged to us
When the skies belonged to the birds
And the trees were alive for the wind
A time when our thoughts were our own
A time when we could choose our own path
Stories of a different world, where everyone was free
La-la-la-la, la-la-la-la-la-la
La-la-la-la, la-la-la-la-la-la
La, la-la-la, la, la-la-la-la-la-la (La, la, la)
La, la-la-la, la, la, la
And then I wonder, if that was all true
How did we end up here?
How can we lose something so beautiful
Only to replace it with something so dark and destructive?
Was it all just a dream?
Was it all just a made-up fairy tale to give us hope?
Or did we lose our way and destroy our world?
Is there a path for us back home?
Thai
ยังจำได้ดีตอนที่มีคนเล่าเรื่องโลกอีกใบให้ฟัง
เรื่องของโลกที่สาบสูญ ยุคสมัยที่ไม่มีใครคอยจับจ้อง
ยุคที่ท้องถนนยังเป็นของพวกเรา
ท้องฟ้ายังเป็นของเหล่านก
และต้นไม้ยังมีชีวิตชีวาไปกับสายลม
ช่วงเวลาที่ความคิดยังเป็นของเราจริง ๆ
ยุคที่เรายังเลือกเส้นทางเดินของตัวเองได้
เรื่องเล่าของโลกอีกใบ ที่ทุกคนต่างมีอิสรภาพ
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
ลา ลา ลา ลา ลา ลา ลา
แต่พอมาคิดดู ถ้าเรื่องพวกนั้นเป็นจริง
แล้วเรามาลงเอยตรงนี้ได้ยังไงกัน
เราปล่อยให้สิ่งที่สวยงามขนาดนั้นหลุดมือไปได้ยังไง
แล้วเอาอะไรที่ทั้งมืดมนและมีแต่การทำลายล้างมาแทนที่แบบนี้
หรือทั้งหมดนั่นเป็นแค่ความฝัน
หรือเป็นแค่นิทานที่แต่งขึ้นมาเพื่อหลอกให้เรามีความหวัง
หรือว่าพวกเราหลงทางจนทำลายโลกพังด้วยมือตัวเอง
แล้วมันยังเหลือทางให้เราได้กลับบ้านอยู่ไหม
Comments are off this post