‘Cause the child rose as life
ในเมื่อตัวตนที่ไร้เดียงสาตื่นขึ้นมาเพื่อมีชีวิต
Tried to reveal what I could feel
เพื่อสะท้อนความรู้สึกจริง ๆ ที่ฉันมี

I can’t understand myself anymore
ฉันไม่เข้าใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว
‘Cause I’m still feeling lonely
เพราะสุดท้ายก็ยังรู้สึกอ้างว้างอยู่ดี
Feeling so unholy
รู้สึกว่าตัวเองแปดเปื้อนและผิดบาปเหลือเกิน

‘Cause the child rose as light
ทั้งที่ประกายแห่งความหวังเคยส่องสว่างขึ้นมา
Tried to reveal what I could feel
พยายามเปิดเผยสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ลึก ๆ
And this loneliness
แต่ความโดดเดี่ยวนี้
It just won’t leave me alone
มันไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที

I’m fooling somebody
ฉันกำลังหลอกใครบางคนอยู่
A faithless path I roam
บนเส้นทางที่ไร้ซึ่งความจริงใจที่ฉันเลือกเดิน
Deceiving to breathe this secretly
ต้องโกหกเพื่อแอบมีลมหายใจต่อไปเงียบ ๆ
A silence, this silence I can’t bear
ความเงียบงันตรงนี้ มันเงียบจนฉันแทบทนไม่ไหว

‘Cause the child rose as life
ทั้งที่การมีชีวิตอยู่นั้นเริ่มต้นขึ้นมาใหม่
Tries to reveal what I could feel
เพื่อช่วยฉุดให้ฉันสัมผัสถึงความรู้สึกข้างใน
And this loneliness
แต่ความเหงาจับใจนี้
It just won’t leave me alone, oh no
มันยังคงตามหลอกหลอนไม่ยอมปล่อย
And this loneliness
ยิ่งพยายามหนี ความอ้างว้างนี้
It just won’t leave me alone
ก็ยิ่งเกาะติดไม่ยอมห่างไปไหนเลย

A lady of woe
กลายเป็นหญิงสาวที่มีแต่ความระทมทุกข์
A lady of woe
คนที่ชีวิตจมอยู่กับความเจ็บปวดซ้ำ ๆ

‘Cause the child rose as life
Tried to reveal what I could feel

I can’t understand myself anymore
‘Cause I’m still feeling lonely
Feeling so unholy

‘Cause the child rose as light
Tried to reveal what I could feel
And this loneliness
It just won’t leave me alone

I’m fooling somebody
A faithless path I roam
Deceiving to breathe this secretly
A silence, this silence I can’t bear

‘Cause the child rose as life
Tries to reveal what I could feel
And this loneliness
It just won’t leave me alone, oh no
And this loneliness
It just won’t leave me alone

A lady of woe
A lady of woe

ในเมื่อตัวตนที่ไร้เดียงสาตื่นขึ้นมาเพื่อมีชีวิต
เพื่อสะท้อนความรู้สึกจริง ๆ ที่ฉันมี

ฉันไม่เข้าใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว
เพราะสุดท้ายก็ยังรู้สึกอ้างว้างอยู่ดี
รู้สึกว่าตัวเองแปดเปื้อนและผิดบาปเหลือเกิน

ทั้งที่ประกายแห่งความหวังเคยส่องสว่างขึ้นมา
พยายามเปิดเผยสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ลึก ๆ
แต่ความโดดเดี่ยวนี้
มันไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที

ฉันกำลังหลอกใครบางคนอยู่
บนเส้นทางที่ไร้ซึ่งความจริงใจที่ฉันเลือกเดิน
ต้องโกหกเพื่อแอบมีลมหายใจต่อไปเงียบ ๆ
ความเงียบงันตรงนี้ มันเงียบจนฉันแทบทนไม่ไหว

ทั้งที่การมีชีวิตอยู่นั้นเริ่มต้นขึ้นมาใหม่
เพื่อช่วยฉุดให้ฉันสัมผัสถึงความรู้สึกข้างใน
แต่ความเหงาจับใจนี้
มันยังคงตามหลอกหลอนไม่ยอมปล่อย
ยิ่งพยายามหนี ความอ้างว้างนี้
ก็ยิ่งเกาะติดไม่ยอมห่างไปไหนเลย

กลายเป็นหญิงสาวที่มีแต่ความระทมทุกข์
คนที่ชีวิตจมอยู่กับความเจ็บปวดซ้ำ ๆ