Day after day
ผ่านไปวันแล้ววันเล่า
They tell me I can go
พวกนั้นก็เอาแต่บอกว่าฉันออกไปได้แล้ว
They tell me I can blow
คอยไล่ให้ฉันไสหัวออกไปเสียที
To the far side of town
ไปยังเมืองอีกฝั่งโน่น
Where it’s pointless to be high
สถานที่ซึ่งไร้ประโยชน์ที่จะเสพสุขจนเคลิ้มฝัน
Because it’s such a long way down
เพราะยามตกลงมามันดิ่งลึกทรมานเหลือเกิน

So I tell them that
ฉันก็เลยสวนกลับไปว่า
I can fly, I will scream, I will break my arm
ฉันบินได้ จะกรีดร้อง หรือจะหักแขนตัวเองให้ดู
I will do me harm
ฉันจะทำร้ายตัวเองมันตรงนี้แหละ
Here I stand, foot in hand, talking to my wall
เอามือจับเท้า ยืนคุยกับกำแพงห้อง
I’m not quite right at all (am I?)
สติฉันไม่ได้สมบูรณ์ดีหรอกนะ
Don’t set me free, I’m as heavy as can be
อย่าปล่อยฉันไปเลย ตัวฉันมันหนักอึ้งเกินกว่าจะบินไหว
Just my librium and me
ปล่อยให้ฉันกินยาคลายเครียดอยู่คนเดียว
And my E.S.T. makes three
แล้วจับเข้าช็อตไฟฟ้าเพิ่มอีกอย่างก็พอดีกัน

‘Cause I’d rather stay here
เพราะฉันขออยู่ตรงนี้ยังดีเสียกว่า
With all the madmen
รวมกลุ่มกับพวกคนบ้าในนี้
Than perish with the sad men roaming free
ดีกว่าออกไปเฉาตายกับพวกคนแหลกสลายที่เดินร่อนเร่อย่างอิสระ
And I’d rather play here
และฉันขอวิ่งเล่นอยู่ตรงนี้
With all the madmen
ร่วมกับเหล่าคนวิกลจริต
For I’m quite content they’re all as sane as me
เพราะฉันพอใจแล้ว ที่ทุกคนตรงนี้ก็สติดีพอ ๆ กับฉัน

Where can the horizon lie
เราจะมองเห็นขอบฟ้าได้จากตรงไหน
When a nation hides
ในเมื่อคนทั้งประเทศต่างช่วยกันซุกซ่อน
Its organic minds in a cellar, dark and grim
ความคิดอันบริสุทธิ์ไว้ในห้องขังมืดมิด
(Organic growth, there is a much underexplored…)
ปล่อยให้ปัญญาที่ควรเติบโตต้องถูกละเลย
(He followed me home, mummy)
มันแอบตามหนูกลับบ้านค่ะแม่
They must be very dim
พวกผู้ใหญ่แม่งโง่บอดสิ้นดี
(Can I keep him?)
ขอเลี้ยงมันไว้ได้ไหม

Day after day
วันแล้ววันเล่า
They take some brain away
พวกนั้นคอยเฉือนเอาสมองฉันออกไปทีละชิ้น
Then turn my face around
แล้วจับหน้าฉันหมุนกลับไป
To the far side of town
มองไปยังอีกฟากหนึ่งของเมือง
And tell me that it’s real
ยัดเยียดบอกว่านั่นคือโลกแห่งความจริง
Then ask me how I feel
เสร็จแล้วยังจะมาถามความรู้สึกฉันอีก

Here I stand, foot in hand, talking to my wall
ยืนจับเท้า คุยกับกำแพงห้องอยู่เหมือนเดิม
I’m not quite right at all
จิตใจฉันไม่ได้ปกติสักนิด
Don’t set me free, I’m as helpless as can be
อย่าปล่อยฉันไปเลย ฉันหมดทางสู้แล้วจริง ๆ
My libido’s split on me
ความต้องการมันแตกสลายไปหมด
Gimme some good ‘ole lobotomy
ช่วยผ่าตัดสมองฉันแบบยุคเก่าทีเถอะ

Because I’d rather stay here
เพราะฉันขอขังตัวเองอยู่ตรงนี้
With all the madmen
กับบรรดาคนบ้าพวกนี้
Than perish with the sadmen roaming free
ดีกว่าไปตรอมใจตายกับพวกคนปกติที่ไร้สุข
And I’d rather play here
ฉันขอใช้ชีวิตอยู่ตรงนี้
With all the madmen
ร่วมกับเหล่าคนวิกลจริต
For I’m quite content they’re all as sane as me
สบายใจกว่าเยอะ เพราะทุกคนก็สมบูรณ์แบบในแบบของตัวเอง

Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
เซน, เซน, เซน, จงเปิดทางให้สุนัขบ้า
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
เซน, เซน, เซน, จงปลดปล่อยความคลั่งออกมา
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
เซน, เซน, เซน, เปิดประตูรับความบ้าคลั่ง
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, จงเปิดมันออกซะ
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, ปลดปล่อยมันออกมา
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, เปิดประตูรับความคลั่ง
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, จงเปิดทางให้สุนัขบ้า
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, ปลดปล่อยมันออกมาเสียที
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, จงเปิดมันออกซะ
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
เซน, เซน, เซน, จงเปิดประตูรับความคลั่ง
Zane…
เซน…

Day after day
They tell me I can go
They tell me I can blow
To the far side of town
Where it’s pointless to be high
Because it’s such a long way down

So I tell them that
I can fly, I will scream, I will break my arm
I will do me harm
Here I stand, foot in hand, talking to my wall
I’m not quite right at all (am I?)
Don’t set me free, I’m as heavy as can be
Just my librium and me
And my E.S.T. makes three

‘Cause I’d rather stay here
With all the madmen
Than perish with the sad men roaming free
And I’d rather play here
With all the madmen
For I’m quite content they’re all as sane as me

Where can the horizon lie
When a nation hides
Its organic minds in a cellar, dark and grim
(Organic growth, there is a much underexplored…)
(He followed me home, mummy)
They must be very dim
(Can I keep him?)

Day after day
They take some brain away
Then turn my face around
To the far side of town
And tell me that it’s real
Then ask me how I feel

Here I stand, foot in hand, talking to my wall
I’m not quite right at all
Don’t set me free, I’m as helpless as can be
My libido’s split on me
Gimme some good ‘ole lobotomy

Because I’d rather stay here
With all the madmen
Than perish with the sadmen roaming free
And I’d rather play here
With all the madmen
For I’m quite content they’re all as sane as me

Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane, Zane, Zane, Ouvre le Chien (Ouvre)
Zane…

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า
พวกนั้นก็เอาแต่บอกว่าฉันออกไปได้แล้ว
คอยไล่ให้ฉันไสหัวออกไปเสียที
ไปยังเมืองอีกฝั่งโน่น
สถานที่ซึ่งไร้ประโยชน์ที่จะเสพสุขจนเคลิ้มฝัน
เพราะยามตกลงมามันดิ่งลึกทรมานเหลือเกิน

ฉันก็เลยสวนกลับไปว่า
ฉันบินได้ จะกรีดร้อง หรือจะหักแขนตัวเองให้ดู
ฉันจะทำร้ายตัวเองมันตรงนี้แหละ
เอามือจับเท้า ยืนคุยกับกำแพงห้อง
สติฉันไม่ได้สมบูรณ์ดีหรอกนะ
อย่าปล่อยฉันไปเลย ตัวฉันมันหนักอึ้งเกินกว่าจะบินไหว
ปล่อยให้ฉันกินยาคลายเครียดอยู่คนเดียว
แล้วจับเข้าช็อตไฟฟ้าเพิ่มอีกอย่างก็พอดีกัน

เพราะฉันขออยู่ตรงนี้ยังดีเสียกว่า
รวมกลุ่มกับพวกคนบ้าในนี้
ดีกว่าออกไปเฉาตายกับพวกคนแหลกสลายที่เดินร่อนเร่อย่างอิสระ
และฉันขอวิ่งเล่นอยู่ตรงนี้
ร่วมกับเหล่าคนวิกลจริต
เพราะฉันพอใจแล้ว ที่ทุกคนตรงนี้ก็สติดีพอ ๆ กับฉัน

เราจะมองเห็นขอบฟ้าได้จากตรงไหน
ในเมื่อคนทั้งประเทศต่างช่วยกันซุกซ่อน
ความคิดอันบริสุทธิ์ไว้ในห้องขังมืดมิด
ปล่อยให้ปัญญาที่ควรเติบโตต้องถูกละเลย
มันแอบตามหนูกลับบ้านค่ะแม่
พวกผู้ใหญ่แม่งโง่บอดสิ้นดี
ขอเลี้ยงมันไว้ได้ไหม

วันแล้ววันเล่า
พวกนั้นคอยเฉือนเอาสมองฉันออกไปทีละชิ้น
แล้วจับหน้าฉันหมุนกลับไป
มองไปยังอีกฟากหนึ่งของเมือง
ยัดเยียดบอกว่านั่นคือโลกแห่งความจริง
เสร็จแล้วยังจะมาถามความรู้สึกฉันอีก

ยืนจับเท้า คุยกับกำแพงห้องอยู่เหมือนเดิม
จิตใจฉันไม่ได้ปกติสักนิด
อย่าปล่อยฉันไปเลย ฉันหมดทางสู้แล้วจริง ๆ
ความต้องการมันแตกสลายไปหมด
ช่วยผ่าตัดสมองฉันแบบยุคเก่าทีเถอะ

เพราะฉันขอขังตัวเองอยู่ตรงนี้
กับบรรดาคนบ้าพวกนี้
ดีกว่าไปตรอมใจตายกับพวกคนปกติที่ไร้สุข
ฉันขอใช้ชีวิตอยู่ตรงนี้
ร่วมกับเหล่าคนวิกลจริต
สบายใจกว่าเยอะ เพราะทุกคนก็สมบูรณ์แบบในแบบของตัวเอง

เซน, เซน, เซน, จงเปิดทางให้สุนัขบ้า
เซน, เซน, เซน, จงปลดปล่อยความคลั่งออกมา
เซน, เซน, เซน, เปิดประตูรับความบ้าคลั่ง
เซน, เซน, เซน, จงเปิดมันออกซะ
เซน, เซน, เซน, ปลดปล่อยมันออกมา
เซน, เซน, เซน, เปิดประตูรับความคลั่ง
เซน, เซน, เซน, จงเปิดทางให้สุนัขบ้า
เซน, เซน, เซน, ปลดปล่อยมันออกมาเสียที
เซน, เซน, เซน, จงเปิดมันออกซะ
เซน, เซน, เซน, จงเปิดประตูรับความคลั่ง
เซน…