I always waste my time just wondering
ชอบปล่อยเวลาทิ้งไปกับการคอยพะวง
What the next man thinks of me
ว่าใครต่อใครจะตัดสินฉันแบบไหน
I’ll never do exactly what I want
สุดท้ายเลยไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ
And I’ll sculpt my life for your acceptance
ต้องคอยดัดแปลงตัวเอง แค่หวังให้คนอื่นหันมายอมรับ

And I feel forgotten, feel like rottin’
โคตรจะรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยไปช้า ๆ
Do you feel the same, do you feel the same?
เธอเคยรู้สึกแบบเดียวกันบ้างไหม เคยเป็นเหมือนกันหรือเปล่า
Adolescence just can’t make sense
ช่วงวัยรุ่นมันช่างสับสนจนหาเหตุผลไม่เจอ
It’s calling my name, it’s calling my name
มันคอยกวักมือเรียกฉันอยู่ตลอด ดังก้องเรียกหาฉันไม่หยุด

I take a look around, and all the things I’ve found
พอมองไปรอบตัว สิ่งเดียวที่ฉันสัมผัสได้
I call it blind hatred
มีแต่ความเกลียดชังที่มืดบอดไร้เหตุผล
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
ถ้าเธอลองหยุดสักนิด แล้วเปิดใจยิ้มให้กันดูบ้าง
You would realize that we’re all the same
เธอก็คงเห็นแล้วว่า ลึก ๆ เราไม่ได้ต่างกันเลย

It’s just like our brain
มันก็เหมือนสมองของพวกเรานั่นแหละ
When it goes insane
เวลาที่สติแทบพังทลาย
We feel the same pain
เราต่างก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกัน

All my life, I’ve seemed to have this need
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันเหมือนมีความโหยหานี้อยู่ตลอด
I think at times, it even turns to greed
บางจังหวะมันหนักหนาจนกลายเป็นความละโมบไปเสียด้วยซ้ำ
We all want to join this family
เราทุกคนต่างอยากเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มก้อนนี้
We’ll even sacrifice a moral changing
จนยอมกระทั่งทิ้งจุดยืนและคุณธรรมในใจ

And I feel forgotten, feel like rottin’
ฉันรู้สึกเหมือนไร้ตัวตน เคว้งคว้างจนแทบผุพัง
Do you feel the same, do you feel the same?
เธอเป็นเหมือนกันบ้างไหม รู้สึกแบบนี้เหมือนฉันหรือเปล่า
Adolescence just can’t make sense
วัยหัวเลี้ยวหัวต่อนี้มันไม่มีตรรกะอะไรทั้งนั้น
It’s calling my name, it’s calling my name
มันยังคงตะโกนเรียกชื่อฉัน ดังกึกก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

I take a look around, and all the things I’ve found
กวาดสายตามองไปรอบกาย ทุกสิ่งที่ฉันเห็น
I call it blind hatred
มันคือความชิงชังที่ไร้ที่มาสิ้นดี
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
ถ้าเพียงแต่เธอจะชะลอลงหน่อย ลองคลี่ยิ้มออกมาสักนิด
You would realize that we’re all the same
เธอก็จะเข้าใจทันทีว่าเราทุกคนก็เหมือน ๆ กัน

It’s just like our brain
ก็เหมือนกับความคิดจิตใจของคนเรา
When it goes insane
ในยามที่คลุ้มคลั่งจนเกินทน
We feel the same pain
ความทรมานข้างในนั้นไม่ได้ต่างกันสักนิด

I take a look around, and all the things I’ve found
เหลียวมองดูรอบข้าง ทั้งหมดที่ฉันพบเจอ
I call it blind hatred
มันคือความเกลียดชังอันมืดมิดไร้แก่นสาร
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
ถ้าเธอยอมพักเรื่องร้าย ๆ แล้วลองส่งยิ้มให้กัน
You would realize that we’re all the same
เธอจะรู้ว่าพวกเราต่างก็เป็นมนุษย์เหมือนกันหมด

It’s just like our brain
ราวกับก้นบึ้งในหัวของพวกเรา
When it goes insane
ตอนที่สติมันเตลิดไปไกล
We feel the same pain
บาดแผลข้างในมันก็เจ็บปวดเท่ากันทั้งนั้น

I always waste my time just wondering
What the next man thinks of me
I’ll never do exactly what I want
And I’ll sculpt my life for your acceptance

And I feel forgotten, feel like rottin’
Do you feel the same, do you feel the same?
Adolescence just can’t make sense
It’s calling my name, it’s calling my name

I take a look around, and all the things I’ve found
I call it blind hatred
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
You would realize that we’re all the same

It’s just like our brain
When it goes insane
We feel the same pain

All my life, I’ve seemed to have this need
I think at times, it even turns to greed
We all want to join this family
We’ll even sacrifice a moral changing

And I feel forgotten, feel like rottin’
Do you feel the same, do you feel the same?
Adolescence just can’t make sense
It’s calling my name, it’s calling my name

I take a look around, and all the things I’ve found
I call it blind hatred
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
You would realize that we’re all the same

It’s just like our brain
When it goes insane
We feel the same pain

I take a look around, and all the things I’ve found
I call it blind hatred
If you’d stop a while and maybe if you’d smile
You would realize that we’re all the same

It’s just like our brain
When it goes insane
We feel the same pain

ชอบปล่อยเวลาทิ้งไปกับการคอยพะวง
ว่าใครต่อใครจะตัดสินฉันแบบไหน
สุดท้ายเลยไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ
ต้องคอยดัดแปลงตัวเอง แค่หวังให้คนอื่นหันมายอมรับ

โคตรจะรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยไปช้า ๆ
เธอเคยรู้สึกแบบเดียวกันบ้างไหม เคยเป็นเหมือนกันหรือเปล่า
ช่วงวัยรุ่นมันช่างสับสนจนหาเหตุผลไม่เจอ
มันคอยกวักมือเรียกฉันอยู่ตลอด ดังก้องเรียกหาฉันไม่หยุด

พอมองไปรอบตัว สิ่งเดียวที่ฉันสัมผัสได้
มีแต่ความเกลียดชังที่มืดบอดไร้เหตุผล
ถ้าเธอลองหยุดสักนิด แล้วเปิดใจยิ้มให้กันดูบ้าง
เธอก็คงเห็นแล้วว่า ลึก ๆ เราไม่ได้ต่างกันเลย

มันก็เหมือนสมองของพวกเรานั่นแหละ
เวลาที่สติแทบพังทลาย
เราต่างก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบเดียวกัน

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันเหมือนมีความโหยหานี้อยู่ตลอด
บางจังหวะมันหนักหนาจนกลายเป็นความละโมบไปเสียด้วยซ้ำ
เราทุกคนต่างอยากเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มก้อนนี้
จนยอมกระทั่งทิ้งจุดยืนและคุณธรรมในใจ

ฉันรู้สึกเหมือนไร้ตัวตน เคว้งคว้างจนแทบผุพัง
เธอเป็นเหมือนกันบ้างไหม รู้สึกแบบนี้เหมือนฉันหรือเปล่า
วัยหัวเลี้ยวหัวต่อนี้มันไม่มีตรรกะอะไรทั้งนั้น
มันยังคงตะโกนเรียกชื่อฉัน ดังกึกก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

กวาดสายตามองไปรอบกาย ทุกสิ่งที่ฉันเห็น
มันคือความชิงชังที่ไร้ที่มาสิ้นดี
ถ้าเพียงแต่เธอจะชะลอลงหน่อย ลองคลี่ยิ้มออกมาสักนิด
เธอก็จะเข้าใจทันทีว่าเราทุกคนก็เหมือน ๆ กัน

ก็เหมือนกับความคิดจิตใจของคนเรา
ในยามที่คลุ้มคลั่งจนเกินทน
ความทรมานข้างในนั้นไม่ได้ต่างกันสักนิด

เหลียวมองดูรอบข้าง ทั้งหมดที่ฉันพบเจอ
มันคือความเกลียดชังอันมืดมิดไร้แก่นสาร
ถ้าเธอยอมพักเรื่องร้าย ๆ แล้วลองส่งยิ้มให้กัน
เธอจะรู้ว่าพวกเราต่างก็เป็นมนุษย์เหมือนกันหมด

ราวกับก้นบึ้งในหัวของพวกเรา
ตอนที่สติมันเตลิดไปไกล
บาดแผลข้างในมันก็เจ็บปวดเท่ากันทั้งนั้น