จุดจบของความสัมพันธ์ที่ทรมานที่สุด ไม่ใช่ตอนที่ทะเลาะกันแทบตาย แต่เป็นตอนที่ต่างฝ่ายต่างหมดแรงจะรั้ง นอนอยู่บนเตียงเดียวกันแท้ ๆ แต่ระยะห่างและความเงียบกลับดังจนอึดอัดแทบคลั่ง ได้แต่นอนมองทุกอย่างพังทลายลงไปช้า ๆ โดยไม่คิดจะยื้อกันอีกต่อไป
Eng - Thai
A never ending sentence in my head
ความคิดเดิม ๆ วนเวียนไม่รู้จบอยู่ในหัว
We lay hollow in the emptiness
เรานอนเคว้งคว้างท่ามกลางความว่างเปล่า
I’m too tired to push you from the bed
แม้แต่จะผลักเธอลงจากเตียง ฉันยังเหนื่อยเกินทน
No more fighting, no more fighting
ไม่ทะเลาะกันอีกแล้ว ไม่มีแรงจะเถียงอะไรทั้งนั้น
There’s no more fighting for us
ไม่มีใครคิดจะยื้อเรื่องของเราไว้อีกต่อไป
Fill the void in our bed
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
The space between is deafening
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
Oh, we don’t bend, we’re breaking
เราต่างไม่ยอมโอนอ่อน มีแต่จะแตกหักลงไปทุกที
The space between is deafening
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง
The space between is deafening
ความห่างเหินนี้มันช่างดังบาดลึกในใจ
No one’s moving, we lack the courage to
ไม่มีใครยอมขยับตัว เพราะเราไม่กล้าพอที่จะทำอะไรสักอย่าง
We lay in stalemate, wishing the other would
นอนนิ่งอยู่ในทางตัน ได้แต่หวังให้อีกคนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
But we’re too tired, we let the embers cool
แต่เราหมดแรงกันเกินไป จนปล่อยให้ถ่านไฟที่เหลืออยู่มอดดับลง
No more fighting, there’s no more fighting
ไม่เถียงกันอีกต่อไป ไม่มีความขัดแย้งอะไรหลงเหลือ
There’s no more fighting for us
เพราะไม่มีใครคิดจะสู้เพื่อเราอีกแล้ว
Fill the void in our bed
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
The space between is deafening
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
Oh, we don’t bend, we’re breaking
เราต่างไม่ยอมปรับเข้าหากัน มีแต่จะพังลงเรื่อย ๆ
The space between is deafening
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง
No more fighting, we’ve given up now
ไม่มีการทะเลาะกันอีก เพราะเรายอมแพ้กันหมดแล้ว
Silence says more than words
ความเงียบงันมันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ
Imagination cures loneliness
มีแค่จินตนาการที่พอช่วยเยียวยาความเหงา
When you become a prisoner
ในวันที่กลายเป็นนักโทษติดอยู่ในความสัมพันธ์นี้
Fill the void in our bed
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
The space between is deafening
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
Oh, we don’t bend, we’re breaking
เราต่างไม่ยอมโอนอ่อน มีแต่จะแตกหักลงไปทุกที
The space between is deafening
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง
Eng
A never ending sentence in my head
We lay hollow in the emptiness
I’m too tired to push you from the bed
No more fighting, no more fighting
There’s no more fighting for us
Fill the void in our bed
The space between is deafening
Oh, we don’t bend, we’re breaking
The space between is deafening
The space between is deafening
No one’s moving, we lack the courage to
We lay in stalemate, wishing the other would
But we’re too tired, we let the embers cool
No more fighting, there’s no more fighting
There’s no more fighting for us
Fill the void in our bed
The space between is deafening
Oh, we don’t bend, we’re breaking
The space between is deafening
No more fighting, we’ve given up now
Silence says more than words
Imagination cures loneliness
When you become a prisoner
Fill the void in our bed
The space between is deafening
Oh, we don’t bend, we’re breaking
The space between is deafening
Thai
ความคิดเดิม ๆ วนเวียนไม่รู้จบอยู่ในหัว
เรานอนเคว้งคว้างท่ามกลางความว่างเปล่า
แม้แต่จะผลักเธอลงจากเตียง ฉันยังเหนื่อยเกินทน
ไม่ทะเลาะกันอีกแล้ว ไม่มีแรงจะเถียงอะไรทั้งนั้น
ไม่มีใครคิดจะยื้อเรื่องของเราไว้อีกต่อไป
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
เราต่างไม่ยอมโอนอ่อน มีแต่จะแตกหักลงไปทุกที
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง
ความห่างเหินนี้มันช่างดังบาดลึกในใจ
ไม่มีใครยอมขยับตัว เพราะเราไม่กล้าพอที่จะทำอะไรสักอย่าง
นอนนิ่งอยู่ในทางตัน ได้แต่หวังให้อีกคนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
แต่เราหมดแรงกันเกินไป จนปล่อยให้ถ่านไฟที่เหลืออยู่มอดดับลง
ไม่เถียงกันอีกต่อไป ไม่มีความขัดแย้งอะไรหลงเหลือ
เพราะไม่มีใครคิดจะสู้เพื่อเราอีกแล้ว
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
เราต่างไม่ยอมปรับเข้าหากัน มีแต่จะพังลงเรื่อย ๆ
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง
ไม่มีการทะเลาะกันอีก เพราะเรายอมแพ้กันหมดแล้ว
ความเงียบงันมันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ
มีแค่จินตนาการที่พอช่วยเยียวยาความเหงา
ในวันที่กลายเป็นนักโทษติดอยู่ในความสัมพันธ์นี้
ช่วยมาถมความว่างเปล่าบนเตียงนี้ที
ระยะห่างระหว่างเราสองคนมันเงียบจนอึดอัดเหลือเกิน
เราต่างไม่ยอมโอนอ่อน มีแต่จะแตกหักลงไปทุกที
ช่องว่างตรงกลางนี้มันเงียบงันจนแทบคลั่ง










Comments are off this post