I met you at a bus stop, told me your name
ฉันเจอนายครั้งแรกตรงป้ายรถเมล์ ตอนที่นายบอกชื่อให้ฟัง
Said you wanna make it big, wanna play in the game
นายบอกว่าอยากโด่งดัง อยากเข้ามาเปรี้ยงในวงการนี้
Well, I never really thought much of it back then
เอาจริง ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอก
Dinners and dates took our lives to shape
เคยกินข้าวเที่ยวเล่นด้วยกัน ค่อย ๆ หล่อหลอมชีวิตเรามา
We built the halls, didn’t know if they’d stay
สร้างฝันมาด้วยกัน โดยไม่รู้เลยว่ามันจะยั่งยืนไหม
Well, I never saw you quit
แต่ฉันไม่เคยเห็นนายยอมแพ้เลยสักครั้ง
Not now, not back then
ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือวันนั้นก็ตาม

And you stayed by me
แล้วนายก็เคียงข้างฉันเสมอ
When the storms came down and the fear got real
ในวันที่พายุถาโถมและมรสุมชีวิตเข้ามาท้าทาย
You stayed by me
นายไม่เคยทิ้งฉันไปไหนเลย

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
สุดท้ายพวกเราก็เป็นแค่เด็กสองคน
Making our way through this great, big city
ที่พยายามหาทางเติบโตในเมืองใหญ่แห่งนี้
Two kids (Two kids)
เด็กสองคน
Watching the lights ’cause they look so pretty
ที่นั่งมองแสงไฟเมืองใหญ่เพราะเห็นว่ามันสวยดี
Two kids
เด็กธรรมดาสองคน
I never would’ve guessed we’d end up like this
ฉันไม่เคยคิดฝันเลยว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้
Oh, oh, oh
ไม่เคยคิดฝันเลยจริง ๆ
I never would’ve guessed it
คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ

Like brother and sister, we kept so tight
เราสนิทกันมากเหมือนพี่น้องที่ตัดกันไม่ขาด
Didn’t let the others try to change our minds
ไม่เคยยอมให้คนอื่นมาเปลี่ยนความตั้งใจของเรา
We never let them win
พวกเราไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร
Not now, not back then
ทั้งในอดีตหรือตอนนี้
And when the going got rough and the pain felt strong
ยามที่เส้นทางมันลำบากจนความเจ็บปวดทวีคูณ
I cried inside but you stayed so calm
ฉันร้องไห้อยู่ข้างใน แต่นายกลับยังนิ่งสงบไว้ได้
And you never let them win
และนายก็ไม่เคยยอมให้ใครชนะได้เลย
Not now, not back then
ไม่ว่าตอนไหนก็ตาม

And you stayed by me
นายคอยยืนอยู่ข้างกันตลอด
When the storms came down and the fear got real
ยามพายุฝนกระหน่ำและความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำ
You stayed by me
นายยังคงไม่ไปไหน

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
แก่นแท้เราก็ยังคงเป็นแค่เด็กสองคนอยู่ดี
Making our way through this great, big city
ที่กำลังดิ้นรนสร้างตัวในมหานครกว้างใหญ่
Two kids (Two kids)
เด็กสองคนนั้น
Watching the lights ’cause they look so pretty
ที่คอยเหม่อมองไฟเมืองเพราะมันงดงามเหลือเกิน
Two kids
เป็นแค่เด็กสองคน
I never would’ve guessed we’d end up like this
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะเดินทางมาได้ไกลขนาดนี้
Oh, oh, oh
ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย
I never would’ve guessed it
คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

All the boxes and the stage lights
ทั้งกล่องอุปกรณ์และแสงไฟบนเวที
All the words and all the late nights
ทุกถ้อยคำและการดึกดื่นคั่งค้าง
All the faces, all the silence
ใบหน้าผู้คนมากมาย และความเงียบเหงา
All the panic, all the crying
ความตื่นตระหนก และน้ำตาที่เคยไหล
I met you at a bus stop, told me your name
ฉันเจอนายที่ป้ายรถเมล์ วันที่นายแนะนำตัว
Said you wanna make it big, wanna play in the game
บอกว่าอยากประสบความสำเร็จ อยากเข้ามาโลดแผลงในวงการ
I met you at a bus stop, told me your name
จำได้ดีตอนเจอกันที่ป้ายรถเมล์ นัยน์ตาคู่นั้นที่บอกชื่อมา
Now you’re like a brother
ตอนนี้ นายกลายเป็นเหมือนพี่ชายแท้ ๆ
Now you’re playing the game
และนายก็ได้ลงเล่นในสังเวียนนี้แล้วจริง ๆ

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
อย่างไรเราก็ยังเป็นเพียงเด็กสองคนในวันนั้น
Making our way through this great, big city
ที่ร่วมฟันฝ่าหาทางเดินในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่
Two kids (Two kids)
เด็กสองคน
Watching the lights ’cause they look so pretty
ที่แหงนมองแสงสีเพราะตื่นตาตื่นใจในความงดงาม
Two kids
แค่เด็กสองคนเท่านั้น
I never would’ve guessed we’d end up like this
ไม่เคยนึกฝันเลยว่าชีวิตเราจะมาจบลงที่จุดนี้ได้
Oh, oh, oh
นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ
I never would’ve guessed it
เกินคาดไปไกลมากจริง ๆ

Oh, all the boxes and the stage lights (Two kids)
สัมภาระเหล่านั้น และแสงสปอตไลต์บนเวที
All the words and all the late nights
ทุกคำพูด และคืนวันที่โม่ยันสว่าง
All the faces, all the silence (Two kids)
สายตาผู้คน และความเงียบสงัด
All the panic, all the crying
ความสับสนลนลาน และร่องรอยคราบน้ำตา
I met you at a bus stop, told me your name
ฉันเจอนายที่ป้ายรถเมล์ วันที่นายบอกชื่อให้รู้จัก
Said you wanna make it big, wanna play in the game, oh
บอกว่าอยากจะยิ่งใหญ่ อยากแจ้งเกิดในวงการนี้
I met you at a bus stop, told me your name
วันแรกที่เราเจอกันตรงป้ายรถเมล์ วันที่นายแนะนำตัวเอง
Now you’re like a brother
ตอนนี้ นายกลายเป็นครอบครัวของฉันไปแล้ว
Now you’re playing the game
และนายก็กำลังโลดแล่นอยู่ในเกมนี้อย่างสมศักดิ์ศรี

I met you at a bus stop, told me your name
Said you wanna make it big, wanna play in the game
Well, I never really thought much of it back then
Dinners and dates took our lives to shape
We built the halls, didn’t know if they’d stay
Well, I never saw you quit
Not now, not back then

And you stayed by me
When the storms came down and the fear got real
You stayed by me

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
Making our way through this great, big city
Two kids (Two kids)
Watching the lights ’cause they look so pretty
Two kids
I never would’ve guessed we’d end up like this
Oh, oh, oh
I never would’ve guessed it

Like brother and sister, we kept so tight
Didn’t let the others try to change our minds
We never let them win
Not now, not back then
And when the going got rough and the pain felt strong
I cried inside but you stayed so calm
And you never let them win
Not now, not back then

And you stayed by me
When the storms came down and the fear got real
You stayed by me

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
Making our way through this great, big city
Two kids (Two kids)
Watching the lights ’cause they look so pretty
Two kids
I never would’ve guessed we’d end up like this
Oh, oh, oh
I never would’ve guessed it

All the boxes and the stage lights
All the words and all the late nights
All the faces, all the silence
All the panic, all the crying
I met you at a bus stop, told me your name
Said you wanna make it big, wanna play in the game
I met you at a bus stop, told me your name
Now you’re like a brother
Now you’re playing the game

And all we’ll ever be is two kids (Two kids)
Making our way through this great, big city
Two kids (Two kids)
Watching the lights ’cause they look so pretty
Two kids
I never would’ve guessed we’d end up like this
Oh, oh, oh
I never would’ve guessed it

Oh, all the boxes and the stage lights (Two kids)
All the words and all the late nights
All the faces, all the silence (Two kids)
All the panic, all the crying
I met you at a bus stop, told me your name
Said you wanna make it big, wanna play in the game, oh
I met you at a bus stop, told me your name
Now you’re like a brother
Now you’re playing the game

ฉันเจอนายครั้งแรกตรงป้ายรถเมล์ ตอนที่นายบอกชื่อให้ฟัง
นายบอกว่าอยากโด่งดัง อยากเข้ามาเปรี้ยงในวงการนี้
เอาจริง ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอก
เคยกินข้าวเที่ยวเล่นด้วยกัน ค่อย ๆ หล่อหลอมชีวิตเรามา
สร้างฝันมาด้วยกัน โดยไม่รู้เลยว่ามันจะยั่งยืนไหม
แต่ฉันไม่เคยเห็นนายยอมแพ้เลยสักครั้ง
ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือวันนั้นก็ตาม

แล้วนายก็เคียงข้างฉันเสมอ
ในวันที่พายุถาโถมและมรสุมชีวิตเข้ามาท้าทาย
นายไม่เคยทิ้งฉันไปไหนเลย

สุดท้ายพวกเราก็เป็นแค่เด็กสองคน
ที่พยายามหาทางเติบโตในเมืองใหญ่แห่งนี้
เด็กสองคน
ที่นั่งมองแสงไฟเมืองใหญ่เพราะเห็นว่ามันสวยดี
เด็กธรรมดาสองคน
ฉันไม่เคยคิดฝันเลยว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้
ไม่เคยคิดฝันเลยจริง ๆ
คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ

เราสนิทกันมากเหมือนพี่น้องที่ตัดกันไม่ขาด
ไม่เคยยอมให้คนอื่นมาเปลี่ยนความตั้งใจของเรา
พวกเราไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร
ทั้งในอดีตหรือตอนนี้
ยามที่เส้นทางมันลำบากจนความเจ็บปวดทวีคูณ
ฉันร้องไห้อยู่ข้างใน แต่นายกลับยังนิ่งสงบไว้ได้
และนายก็ไม่เคยยอมให้ใครชนะได้เลย
ไม่ว่าตอนไหนก็ตาม

นายคอยยืนอยู่ข้างกันตลอด
ยามพายุฝนกระหน่ำและความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำ
นายยังคงไม่ไปไหน

แก่นแท้เราก็ยังคงเป็นแค่เด็กสองคนอยู่ดี
ที่กำลังดิ้นรนสร้างตัวในมหานครกว้างใหญ่
เด็กสองคนนั้น
ที่คอยเหม่อมองไฟเมืองเพราะมันงดงามเหลือเกิน
เป็นแค่เด็กสองคน
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะเดินทางมาได้ไกลขนาดนี้
ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย
คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

ทั้งกล่องอุปกรณ์และแสงไฟบนเวที
ทุกถ้อยคำและการดึกดื่นคั่งค้าง
ใบหน้าผู้คนมากมาย และความเงียบเหงา
ความตื่นตระหนก และน้ำตาที่เคยไหล
ฉันเจอนายที่ป้ายรถเมล์ วันที่นายแนะนำตัว
บอกว่าอยากประสบความสำเร็จ อยากเข้ามาโลดแผลงในวงการ
จำได้ดีตอนเจอกันที่ป้ายรถเมล์ นัยน์ตาคู่นั้นที่บอกชื่อมา
ตอนนี้ นายกลายเป็นเหมือนพี่ชายแท้ ๆ
และนายก็ได้ลงเล่นในสังเวียนนี้แล้วจริง ๆ

อย่างไรเราก็ยังเป็นเพียงเด็กสองคนในวันนั้น
ที่ร่วมฟันฝ่าหาทางเดินในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่
เด็กสองคน
ที่แหงนมองแสงสีเพราะตื่นตาตื่นใจในความงดงาม
แค่เด็กสองคนเท่านั้น
ไม่เคยนึกฝันเลยว่าชีวิตเราจะมาจบลงที่จุดนี้ได้
นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ
เกินคาดไปไกลมากจริง ๆ

สัมภาระเหล่านั้น และแสงสปอตไลต์บนเวที
ทุกคำพูด และคืนวันที่โม่ยันสว่าง
สายตาผู้คน และความเงียบสงัด
ความสับสนลนลาน และร่องรอยคราบน้ำตา
ฉันเจอนายที่ป้ายรถเมล์ วันที่นายบอกชื่อให้รู้จัก
บอกว่าอยากจะยิ่งใหญ่ อยากแจ้งเกิดในวงการนี้
วันแรกที่เราเจอกันตรงป้ายรถเมล์ วันที่นายแนะนำตัวเอง
ตอนนี้ นายกลายเป็นครอบครัวของฉันไปแล้ว
และนายก็กำลังโลดแล่นอยู่ในเกมนี้อย่างสมศักดิ์ศรี