อัปเดตเมื่อ: วันพฤหัสบดี ที่ 27 สิงหาคม 2569
เพียงแค่ฟังเพลงจาก Marrow Deep อัลบั้มชุดที่เก้าของ Mastodon แค่ไม่กี่นาที ก็ทำให้รู้สึกได้ทันทีว่าพวกเขากำลังเผชิญกับความรู้สึกที่ซับซ้อน อัลบั้มนี้ปล่อยออกมาไล่เลี่ยกับการสูญเสีย Brent Hinds มือกีตาร์และนักร้องนำผู้ร่วมก่อตั้งวง ซึ่งพวกเขาเพิ่งปลดออกจากวงอย่างดุเดือดก่อนหน้านั้นไม่กี่เดือน รวมถึงการจากไป Brann Dailor มือกลองและนักร้องนำ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2025 การทำอัลบั้มภายใต้สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับ Mastodon เลย
เกือบทุกอัลบั้มของวงเฮฟวีเมทัลจากแอตแลนตาชุดนี้มักจะต้องเผชิญกับความโศกเศร้า พวกเขาเคยไว้ทุกข์ให้กับการจากไปของ Nick John ผู้จัดการวงในอัลบั้มล่าสุด Hushed and Grim (2021) แม่ของ Bill Kelliher มือกีตาร์ในอัลบั้ม Once More ‘Round the Sun (2014) พี่ชายของ Hinds ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุการล่าสัตว์ในอัลบั้ม The Hunter (2011) และการฆ่าตัวตายของพี่สาว Dailor สมัยที่เขายังเป็นวัยรุ่นในอัลบั้ม Crack the Skye (2009) และ Remission (2002) ส่วน Hinds เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่วงจะเข้าสตูดิโอเพื่อบันทึกเสียง Marrow Deep
ดังนั้นเมื่อ Troy Sanders นักร้องและมือกีตาร์คำรามออกมาว่าพวกเราไม่มีวันก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้ในเพลง In the Ruins มันจึงเป็นความเจ็บปวดที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ในหลาย ๆ แง่ Marrow Deep เปรียบเสมือนเพลง Shine On You Crazy Diamond ของ Mastodon ซึ่งเป็นการอุทิศให้กับเพื่อนร่วมวงที่มีความสำคัญต่อจุดเริ่มต้นแต่กลับหลงทางไป และเป็นการยอมรับความเปราะบางของชีวิต เมื่อ Dailor ร้องเพลงว่าฉันเห็นวิญญาณของนายอีกครั้ง ตามมาด้วยความรู้สึกผิดที่บีบคั้นหัวใจให้กับ Hinds ในเพลง Ghost Again เสียงของเขามันช่างดิบและทรงพลัง ก่อนที่เพลงจะเปลี่ยนไปสู่ริฟฟ์กีตาร์ที่หนักหน่วงในช่วงท้าย มันทั้งหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอย่างน่าประหลาดสำหรับอัลบั้มเมทัล
Marrow Deep มีเอกลักษณ์ทางดนตรีครบถ้วนตามแบบฉบับของ Mastodon ทั้งเสียงร้องที่แหบพร่า ริฟฟ์กีตาร์ที่หลากหลาย จังหวะที่ชวนโยกหัว และโซโล่ที่จัดเต็ม แต่มีบางอย่างในวิธีที่พวกเขาถ่ายทอดบทเพลงออกมาซึ่งทำให้สัมผัสได้ถึงความสับสนวุ่นวายในใจ และนี่ไม่ใช่เรื่องแย่เลย พวกเขากำลังเล่นดนตรีในจุดที่ยอดเยี่ยมที่สุด โดยมี João Nogueira มือคีย์บอร์ดและ Nick Johnston มือกีตาร์ลีดที่เพิ่งเข้าร่วมวงในปีนี้คอยผลักดันสมาชิกดั้งเดิม เสียงจากเครื่องดนตรีของพวกเขาคร่ำครวญและโหยหวนไม่แพ้เสียงร้องเลยทีเดียว
เพลง Barbarian’s Blood เปิดอัลบั้มด้วยริฟฟ์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ ในขณะที่ Sanders แผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ส่วน Golden Spires หนึ่งในเพลงไฮไลต์สั่นสะเทือนด้วยริฟฟ์กีตาร์ที่หนักแน่นเหมือนฉากละครที่กำลังพังทลายเผยให้เห็นเวทีเปลުา ขณะที่ในเพลง They’re Coming for You ดนตรีให้ความรู้สึกราวกับโลกกำลังถล่มทับ และในเพลง Out Lik a Lamb เสียงออร์แกนของ Nogueira ก็หมุนวนดิ่งลงเหวอย่างน่ากลัว
แม้ว่ากลิ่นอายของโปรเกรสซีฟร็อกจะเป็นส่วนสำคัญในดนตรีของ Mastodon มาตลอด 20 ปี แต่การโซโล่ที่ดุเดือดในอัลบั้ม Marrow Deep นี้กลับโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก Nogueira จัดเต็มท่อนลีดไม่แพ้ Kelliher และ Johnston แถมยังมีกลิ่นอายของวงดนตรีที่ใช้ซินธิไซเซอร์และคีย์บอร์ดอย่าง Pink Floyd, Deep Purple และ Yes ชัดเจนกว่าเดิมมาก Nogueira สามารถสร้างเสียงซินธ์อนาล็อกชวนหลอนแบบ John Carpenter และลีลาแบบ Dream Theater ได้อย่างยอดเยี่ยม
มือกีตาร์ทั้งหลายถ่ายทอดอารมณ์ผ่านลวดลายบลูส์ ระเบิดพลังโซโล่ และลากยาวด้วยการ phrasing แบบ David Gilmour แต่พวกเขาไม่ได้ทำมันเพียงลำพัง เพราะเช่นเคย Mastodon ยังคงดึงศิลปินรับเชิญมาร่วมแจมเพียบ โดยมี Kurt Ballou จากวง Converge มาโปรดิวเซอร์ร่วมกับวง และ Patrik Berger ทำให้อัลบั้มนี้มีทั้ง Ben Koller และ Nate Newton จาก Converge มาแจมเพอร์คัสชันและเสียงร้องคำราม รวมถึงแขกรับเชิญระดับเฮฟวีจาก Gojira, Lamb of God, Queens of the Stone Age และ Clutch อีกด้วย
ที่มา: Rolling Stone
No comments yet